Bæjarins besta - 08.03.2017, Síða 12

12 MIÐVIKUdagUr 8. MARS 2017
Stelpuskott að mála með Magga Sölu.
Bjarndís og Jón Björn að mála sjúkrahúsið við fremur frum-
stæðar aðstæður.
Bjarndís og Jón Björn með föður sínum málarameistaranum-
Friðriki.
Bjarndís við störf.
Systkinin Bjarndís Dúi og
Helgi Mar mála Vestrahúsið.
Bjarndís Friðriksdóttir á Ísa-
firði er málarameistari og starfar
hún við iðnina árið um kring.
Hún er Ísfirðingur í húð og hár
og eftir að hafa klárað barna- og
gagnfræðaskólann í heimabyggð
dreif hún sig í Iðnskólann sem
þá var starfræktur á Ísafirði og
lagði stund á nám í málaraiðn.
Í gegnum tíðina hefur hún svo
farið á ótal mörg námskeið til að
bæta við sig þekkingu í iðninni,
sem og að sækja námskeið sem
snúa að öðrum áhugamálum sem
hún segist hafa haft gaman af.
Það má kannski segja að fagið
sé Bjarndísi í blóð borið, en faðir
hennar Friðrik Bjarnason var
málarameistari á Ísafirði og var
Bjarndís 14 ára gömul er hún fór
að mála með föður sínum á sumr-
in. Þá stoppuðu vertíðarbátarnir á
vorin og yfir sumartímann voru
þeir skveraðir fyrir næstu törn
eins og Bjarndís kallar það: „Þá
Málarameistarinn
Bjarndís
voru allir málarar og sumarstrák-
arnir á fullu og mamma fór oft
að vinna í þessum törnum þegar
hún komst frá okkur púkunum og
hafði hún gaman af því.“
Allt í kringum Bjarndísi er
málningarpensillinn gjarnan
hafinn á loft og má með sanni
segja að arfleið föðurins birtist
í börnunum: „Jón Björn bróðir
er málarameistari, Gummi Atli
málaði mikið með okkur, við
Dúi vinnum saman og Helgi
Mar kemur iðulega i tarnir, sem
og Kristján Ingi sonur minn. Hér
hafa allir meira og minna verið
með pensillinn i höndunum alla
tíð. Við unnum öll saman hjá
pabba og vinnum enn mikið
saman. Þeir eru flottir, ekki bara
bræður heldur líka sem vinnufé-
lagar. Ég hef unnið með mörgum
góðum vinnufélögum og vinum
alla tíð.“
Áður en Bjarndís fór að mála
hafði hún verið að vinna í Íshús-
inu eins og ísfirskir unglingar
gerðu iðulega og fyrir það sinnt
barnapíustarfi eins og gerðist og
gekk. Hún segist hafa í gegnum
tíðina alltaf hafa unnið með flottu
fólki - á öllum aldri.
Þrátt fyrir að hafa kunnað vel
við samstarfsfólkið í Íshúsinu þá
fannst Bjarndísi alveg ómögulegt
að vera lokuð inn í frystihúsi yfir
sumarmánuðina og horfa á sólina
út um gluggann, því var gott að
komast í starf sem leyfði henni
að vera undir berum himni við
störfin: „Mér líkar virkilega vel
og gerir enn að vera úti að vinna
á sumrin.“
Eftir að gagnfræðaprófi lauk
var Bjarndís ekki viss um í hvaða
nám hún skyldi fara: „Þá spurði
pabbi hvort ég vildi bara ekki
koma á samning, svo gæti ég far-
ið í annað nám ef ég vildi. Þarna
var ég 17 ára og ólétt og skellti
mér á samning, sem ég kláraði
ásamt sveinsprófinu rúmlega
tvítug. Ég hélt mínu striki og
eftir sonurinn fæddist tók ég hann
iðulega með mér i Iðnskólann
með sérlega fallegum stuðningi
frá foreldrum mínum og hvatn-
ingu frá Aage Steins skólastjóra
og Önnu konu hans, sem fannst
það svo hjartans sjálfsagt að ég
tæki hann með. Þau vildu alls
ekki að ég hætti í skólanum,
og ekki var síðri stuðningur
allra skólabræðra minna. Svo
svaf drengurinn í vagninum og
þegar hann var vakandi fékk
hann þvílíkan selskap af öllum i
skólanum. Sannkallað dekur og
ég vildi óska þess að allar ungar
stelpur fengju svona stuðning.“
Í gegnum tíðina hafa karlmenn
sótt í fagið í mun stærri stíl en
konur og því ekki annað hægt
en að spyrja hvort Bjarndís hafi
fundið fyrir því að vera kona í
þessu starfi.
„Nei ég hef aldrei fundið
fyrir því að það hái mér að vera
kona í svona jafnréttisstarfi.
Frá fyrsta degi tók hver einasti
iðnaðarmaður, sem og allir
mínir vinnufélagar hjá pabba
og Sæmunum frændum mínum,
mér með einstakri hlýju og
velvild. Enda fór ég í þessa iðn
á jafnréttisgrundvelli frá mínum
bæjardyrum séð og ég held að
þeir hafi alveg fundið að ég
stóð undir því vinnulega séð,
hvort sem það var að skottast
með málningarföturnar um borð
í bátana og togarana eða með
stigana og stillansana. Þeir hafa
sýnt mér alla tíð einlæga tryggð,
verið skemmtilegir vinnufélagar
og tryggir. Svo hafa þeir sem
voru í eldri kantinum þegar ég
byrjaði hætt störfum, en faðm-
lagið er þétt er ég hitti þá og svo
hafa þeir sem eru yngri og barn-
ungir runnið inn í þetta iðnaðar
samfélag.“ Bjarndís gantast þó
með að hún voni að ekki heyrist
þegar hún mætir á svæðið „kemur
kerlingin!“ En hún segist ekki
sjá að konum sé á nokkurn hátt
vorkunn að fara á eigin forsend-
um í iðnnám eða annað nám
í dag: „Ég held að viðhorfið
sé að konur fari í nám. Það er
sjálfsagt að mennta sig, sama
hvort það er í iðngreinum eða
annarri menntun. En mér finnst
það nú samt skrýtið hvað okkur
kveniðnmeisturum t.d. hérna á
Ísafirði hefur lítið fjölgað, svona
í hraðaugnablikinu man ég eftir
okkur þremur meistarar í þessum
grónum hefðbundnum iðnum,
sem hafa verið heldur karllægar,
en ásamt mér eru það þær Dagný
Þrastar húsgagnameistari og
Júlía rafvirkjameistari í Pólnum.
En þá er ég ekki að tala um alla
hárgreiðslumeistarana.“
Bjarndís vinnur enn á fullu í
faginu og segist hún ætla að gera
það á meðan að hún hefur heilsu
og orku til – og ekki síst gaman
af því: „Mér hefur fundist alveg
alveg yndislegt i gegnum tíðina
að vinna vestur á öllum fjörðum,
til dæmis í Mjólkárvirkjun og á
Hrafnseyri og hafa kynnst öllu
þessu frábæra flotta fólki og eiga
þessa dýrmætu vináttu og tryggð.