Morgunblaðið - 29.01.2021, Side 22

22 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 29. JANÚAR 2021
Stefán Karlsson
lykilmanna fyrirtækisins sem
stóðu Stebba nærri. Þeirra miss-
ir er mikill. Stebbi var drengur
góður í sterkustu og fegurstu
birtingu þeirrar lýsingar sem á
vænum manni er. Hvers manns
hugljúfi. Hans er, og verður,
saknað af okkur öllum. Það er
okkar ábyrgð að gæta festu,
tryggja starfsemi og áframhald-
andi uppvöxt sem og sjálfbærni
Controlant í sessi fram veginn.
Það væri í anda Stebba og honum
að skapi. Þetta eru fátækleg orð,
og ef til vill meira meðferð und-
irritaðs, en hvað annað til að
bregðast við sviplegu fráfalli
góðs vinnufélaga? Nánustu að-
standendum Stebba, eiginkonu,
sonum og nærfjölskyldu votta ég
mína innilegustu samúð. Blessuð
sé minning hans.
Ástvaldur Jóhannsson.
„Eitthvað nýtt í þessu?“ Þetta
eru orðin sem koma fyrst upp í
hugann þegar ég hugsa til vinar
míns Stebba Karls. Þetta sagði
hann yfirleitt er hann gekk inn á
skrifstofu til mín í Valsheimilinu
– alltaf með kaffibolla í hendi og
bros á vör.
Stebba kynntist ég upphaflega
þegar ég tók við stöðu fram-
kvæmdastjóra Vals. Örfáum dög-
um eftir að ég hóf störf fékk ég
símtal þar sem Stefán kynnti sig
og bauð fram aðstoð sína til að
setja mig inn í starfið enda hafði
hann gegnt sömu stöðu örfáum
árum áður. Ég þáði boðið og átti
von á 15-20 mínútna kaffispjalli
með þessum nýja kunningja mín-
um.
En þannig var Stebbi ekki
settur saman – hann gaf alltaf
meira af sér en minna.
Hann kom á skrifstofuna dag-
inn eftir og við eyddum rúmum
þremur klukkutímum saman.
Stebbi fór gaumgæfilega yfir
sína reynslu og gaf mér dýrmæt
ráð. Ég hafði orð á því við hann
þegar ég hætti störfum, tæpum
fjórum árum síðar, að líklega
hefði ég ekki enst fjóra mánuði í
starfinu ef ekki hefði verið fyrir
hans góðu ráðleggingar.
Á þeim árum sem ég starfaði í
Val var Stebbi iðulega í trúnaðar-
störfum fyrir félagið og tvinnuð-
ust með okkur traust vinabönd.
Hann var formaður handknatt-
leiksdeildar Vals og unnum við
því náið saman. Stebba fannst
mikilvægt að hafa létt og gott
andrúmsloft í kringum sig en gat
líka tekið á móti, ef andspænis-
viðmótið var með þeim hætti.
Hann hafði þetta einstaka
jafnvægi og jafnaðargeð sem er
svo mikilvægt í sjálfboðaliða-
störfum íþróttafélaga.
Okkur Stebba til mikillar gleði
deildum við sama afmælisdegi,
17. september. Fyrir nokkrum
árum fengum við þá bráðsnjöllu
hugmynd að halda sameiginlega
upp á afmælið okkar árið 2022,
því þá yrði Stebbi 43 og ég 37
sem við gætum þá kallað áttræð-
isafmæli. Mikið vildi ég óska þess
að sú hefði orðið raunin.
Vegferð okkar Stebba hélt svo
áfram er við fórum saman í
MBA-nám við Háskólann í
Reykjavik. Þar urðum við báðir
hluti af einstökum hópi og Stebbi
var alger stjarna í náminu með
sitt smitandi bros, jákvæða hug-
arfar og hreinræktuðu gleði. Oft
er talað um að fólk geti orðið
hrókur alls fagnaðar – Stebbi var
kóngur alls fagnaðar. Og á MBA-
árunum voru mörg góð tilefni til
góðra fagnaða og þá sérstaklega í
ferðum til Köben, New York og
Boston. Allt dýrmætar minning-
ar.
Þegar hinar hörmulegu fregn-
ir af andláti Stebba bárust mér
neitaði ég upphaflega að trúa
þeim – þetta hlytu einfaldlega að
vera einhver mistök eða mis-
skilningur. En Stebbi glímdi við
sjúkdóm sem er jafn óútreiknan-
legur og hann er miskunnarlaus.
Ég mun sakna Stebba alveg óg-
urlega. Þó að við töluðum ekki
saman daglega var hann einn af
þessum föstu punktum til að
ráða manni heilt þegar eitthvað
bjátaði á.
Ég sendi Sillu, Kristófer,
Rúnari, Ingimar og öðrum ást-
vinum Stebba mínar dýpstu
samúðarkveðjur.
Minning um góðan dreng mun
lifa.
Jóhann Már Helgason.
Kaldbakur, þessi hópur æsku-
vina úr Kópavoginum, er einum
færri. Ekki í þessar hefðbundnu
tvær mínútur líkt og í handbolt-
anum eða út leiktímann og fram
að næsta leik líkt og í fótbolt-
anum. Heldur til frambúðar.
Þetta er tilfinning sem aldrei
mun venjast en nokkuð sem við
þurfum að lifa með. Við yljum
okkur við þær mörgu minningar
sem við eigum um Stebba okkar
og syrgjum þær sem aldrei urðu.
Það er á nákvæmlega svona
stundum sem Stebbi hefði tekið
frumkvæði og leitt okkur hina í
gegnum svona áfall. Stebbi var
einstakur.
Það vita allir sem honum
kynntust. Bjó yfir mikilli sam-
kennd, tilfinningagreind og hafði
einstaklega góða nærveru.
Spurði okkur af einlægum áhuga
hvernig við hefðum það. Og við
sögðum honum það. Af því að
hann lét manni líða þannig og
hann vildi vita hvað væri að ger-
ast í lífi okkar. Hann vildi fara á
dýptina því hann vissi að það
skiptir máli. Og það skiptir máli.
Við sem eftir erum ætlum að
taka hann til fyrirmyndar, því
það er það sem hann var. Fyr-
irmynd. Fráfall hans er svo mik-
ið reiðarslag, svo ótímabært, svo
sárt. Hann var hryggjarsúlan í
hópnum. Hann var alltaf mættur
í skíðaferðirnar, þó að hann hafi
ekkert kunnað á skíði til að byrja
með. Hann var alltaf mættur í
veiðiferðirnar, þó að hann hafi
ekkert kunnað að veiða til að
byrja með. En hann kunni frá
upphafi að vera vinur. Í því var
hann bestur. Vera með vinunum.
Og þar mun hann ávallt vera,
með okkur. Hvíl í friði kæri vin-
ur.
Fyrir hönd æskuvinanna úr
Kópavoginum,
Ívar Gestsson.
Elsku vinur okkar, mikið of-
boðslega er sárt að kveðja, að
kveðja alltof snemma, og sárt að
hugsa til þess að þér hafi liðið
svo illa að þú misstir sjónar á
eigin frábæru verkum, eigin ein-
stöku kostum og þeim ofboðs-
lega hlýleika og gleði sem þú
skildir eftir hjá öllum sem þú
tengdist.
Það eru fáir sem gefa af sér
jafn rausnarlega og þú hefur
alltaf gert. Fáir sem gera sér
eins far um að öllum líði eins og
þeir tilheyri og fylgjast jafn vel
með framvindu lífsins hjá vinum
sínum, vinnufélögum og öllum í
kring. Samt alltaf stutt í stríðni
og grín og enginn betri í að
keyra partíið í gang, alltaf klár í
að gera og græja og taka þátt, al-
veg sama hvaða hugmyndir
duttu inn á borð.
Á sama tíma einstaklega klár
og duglegur, áttir alltaf tíma til
að fara yfir málin og maður gat
treyst á að betri niðurstaða feng-
ist á eftir.
Það leyndi sér ekki hvað þú
elskaðir Silluna þína og drengina
ykkar þrjá og það var alltaf blik í
augunum á þér þegar þau bar á
góma.
Þér fannst ekki leiðinlegt að
benda á keppnisskap elskunnar
þinnar og krýndir hana meistara
þegar það átti við en hún er ein-
mitt eilíflega tímalínumeistari.
Þú áttir yfirfullt af stjörnuryki
sem þú stráðir í kringum þig og
svo ekkert færi á milli mála
hvaða sjarmatröll var þar á ferð
skelltirðu þér í hvít jakkaföt og
fórst ekki framhjá neinum.
Minningarnar eru óteljandi en
efstar eru samtöl okkar síðustu
ár yfir kaffibolla yfir daginn,
föstudagsbjór eða símtal að
kvöldi þar sem stóru málin voru
oft leyst, jú eða spjall fram eftir
kvöldum síðasta árið þar sem
ekkert var heilagt og farið yfir
málin af einlægni. Við söknum
þín og erum ennþá dofin, frá-
hvarf þitt skilur eftir mikið
skarð í vinahópnum sem og á
vinnustaðnum.
Við ætlum að leggja okkur
fram um að umvefja Sillu og fal-
legu drengina ykkur og sendum
þeim styrk og okkar dýpstu
samúðarkveðjur. Elsku Stebbi
okkar, minning um dýrmæta
vininn með gullhjartað mun
ávallt lifa og þú verður alltaf
með okkur. Far í friði, okkar
kæri vin, og við sjáumst í
draumalandinu.
Þínir vinir,
Guðmundur (Gummi)
og Hildur.
Elsku vinur, mér finnst erfitt
að setja minningar mínar um þig
á blað. Mér finnst erfitt að rifja
þær upp því það kemur svo mikil
sorg með því. Þú varst besti vin-
ur minn eins og Silla er besta
vinkona mín.
Leiðir okkar lágu saman í
Versló og vináttan small saman
þegar við vorum í íþróttanefnd-
inni. Silla var partur af mér og
fljótlega urðuð þið óaðskiljanleg,
mér til ómældrar ánægju því
þarna var búið að sameina mína
bestu vini. Við áttum saman
óteljandi stundir á Sogavegin-
um, á Wunderbar og síðar í
Valsheimilinu. Þú varst ekki
bara happafengur fyrir Sillu og
mig, heldur líka fyrir Val. Á
þeim tíma vantaði málsvara fyr-
ir meistaraflokk kvenna og þú
alltaf jafn bóngóður sagðir „ekki
málið, ég fer í stjórnina og redda
þessu“. Eitt af fyrstu verkum
þínum var að fá í gegn að við
stelpurnar fengjum æfingafatn-
að, nokkuð sem við höfðum aldr-
ei fengið áður (já margt breyst
síðan þá í Val). Við biðum
spenntar eftir bolunum en gát-
um svo ekki annað en hlegið því
stærðirnar voru barnastærðir,
bolirnir voru eins og sundbolir á
okkur og auk þess bleikir á lit,
dóttir mín 11 ára passar í bolinn
í dag og æfir stolt í honum. En
það var hugurinn sem skipti
máli og við vorum þakklátar. Þú
gerðir mikið fyrir Val og varst
happafengur fyrir félagið.
En við vorum ekki bara æsku-
vinir, Tobbi bættist í hópinn
stuttu seinna og vináttan varð
enn sterkari. Seinna komu börn-
in og við urðum fjölskylduvinir
og minningarnar urðu fleiri. Við
gerðum svo margt saman, við
deildum gleði, upplifun og sorg.
Við fórum í ferðalög, fórum á
leiki, fórum í leiki og við sköp-
uðum minningar. Það sem
stendur upp úr er hláturinn,
léttleikinn og gleðin.
Þegar þið Tobbi tókuð ljóta
Speedo-sundskýludaginn á Mal-
lorca, þegar þið Tobbi spiluðuð
körfubolta við strákana fram á
nótt á Laugarvatni, endalausu
sundferðirnar þar sem við vor-
um alltaf undirmönnuð gagnvart
börnunum og urðum að spila
svæðisvörn, skíðaferðirnar á Ak-
ureyri, öll matarboðin, jólahefð-
in okkar að labba Laugaveginn,
þegar Pípinn og Kátur fóru sam-
an í Laugavegarhlaupið og ótelj-
andi samverustundir í Kidda-
húsi og á Böðmóði.
Ég mun sakna þess að fá sím-
tal frá þér þegar afmælið hennar
Sillu eða jólin nálgast þar sem
þú spyrð mig ráða um gjöf til
Sillu. Við munum sakna þess að
geta hringt í þig til að leita ráða
hjá þér eða bara til að spjalla.
Við munum sakna þess að vaka
fram á nótt, hlæja, spjalla,
syngja og dansa saman. Minn-
ingarnar munu ylja, gleðja og
vonandi styrkja okkur til fram-
tíðar. Vinátta okkar var fögur,
áreynslulaus og hlý. Fyrir það
verðum við ávallt þakklát.
Stebbi, þessar minningar
munu alltaf lifa og við munum
varðveita þær í hjarta okkar. Við
fjölskyldan höldum áfram að
vera með þinni fjölskyldu. Við
munum halda í heiðri minningar
um þig og skapa nýjar minning-
ar með Sillu og strákunum.
Það grætir okkur að skrifa um
þig í þátíð en við sættum okkur
við það að við getum ekki breytt
þátíð í nútíð. Hvíl í friði elsku
vinur og þú veist að við höldum
áfram að leika við Sillu og strák-
ana.
Þínir vinir,
Arna og Þorbjörn.
Það var mikið áfall og sárt að
fá þær óvæntu og sorglegu frétt-
ir að elsku Stebbi væri fallinn
frá.
Minningar um allar stundirn-
ar sem við Stebbi áttum saman í
barnæsku í Víðigrundinni
streyma fram.
Gatan okkar var óvenju mikil
barnagata þar sem oft var líf og
fjör og ég oftast eina stelpan
með strákunum í þeim mikla
strákahópi sem þar bjó.
Á okkar uppeldisárum þegar
við vorum farin að fá örlítið
meira vit leið varla sá dagur sem
við hlupum ekki hvort yfir til
annars til þess að leika okkur
saman. Flestir okkar leikir
tengdust keppni að einhverju
leyti þar sem stig, hraðamet eða
mörk voru talin. Það var sama
hvort við vorum að spila á spil,
spila borðtennis, fótbolta eða
pílukast; allt var skráð því það
gerði leikina bæði meira spenn-
andi og skemmtilegri. Eitt af
okkar stóru áhugamálum um
tíma var svo skák og get ég
þakkað Stebba og Karli föður
hans, sem báðir voru klókir
skákmenn, fyrir að hafa komið
mér á bragðið hvað það varðar.
Þær voru ófáar skákirnar sem
við tefldum saman og pældum í
skákbyrjunum svo ekki sé
minnst á öll skákmótin sem við
fórum á saman.
Þegar við nálguðumst
menntaskólaárin og ég tveimur
árum eldri en Stebbi minnkaði
samveran eins og gengur og ger-
ist en vináttan og kærleikurinn
var alltaf til staðar þegar við
hittumst. Nokkrum árum seinna,
eftir að við Bragi fluttum til Dan-
merkur, lágu leiðir okkar Stebba
aftur saman um tíma þegar hann
og Silla fluttu til Kaupmanna-
hafnar. Áttum við þar skemmti-
legar og eftirminnilegar sam-
verustundir sem ég alltaf mun
minnast með gleði í hjarta.
Ég er endalaust þakklát fyrir
kynni okkar Stebba og þá vin-
áttu sem skapaðist innan Víði-
grundarhópsins. Þær minningar
sem við eigum eru dýrmætar og
þykir mér afar vænt um þá gleði
og kærleik sem þeim hefur fylgt.
Aldrei hefði mig þó órað fyrir því
síðasta sumar að það yrði síðasta
skiptið sem ég hitti Stebba, Guð-
mund og Kristin saman; vinina
þrjá sem alltaf voru óaðskiljan-
legir í mínum huga. Missir
þeirra og sorg er mikil þar sem
stórt skarð er höggvið í það fal-
lega vinatríó sem þeir hafa átt og
ræktað svo vel í öll þessi ár. Ég
sendi þeim bræðrum og fjöl-
skyldunni innilegar samúðar-
kveðjur.
Minningin um elsku Stebba
mun lifa og ég veit að hann á stað
í hjarta margra eins og hann á og
mun alltaf eiga í hjarta mínu sem
góður og fallegur æskuvinur.
Elsku Silla, Kristófer, Rúnar,
Ingimar, Valborg, Kalli, Rúna,
Dísa og fjölskyldur, ég sendi
ykkur mínar innilegustu samúð-
arkveðjur.
Megi guð gefa ykkur styrk á
þessum erfiðu og sorglegu tím-
um.
Hugur minn er hjá ykkur.
Erla Hendriksdóttir.
✝ Ólafur Þórð-arson fæddist á
Brekku í Norður-
árdal 28. desember
1927. Hann lést á
Landspítalanum
20. janúar 2021.
Foreldrar hans
voru Þórður Ólafs-
son, f. 1. apríl 1889,
frá Desey, Norður-
árdal, d. 5. sept-
ember 1981, og
Þórhildur Þorsteinsdóttir, f. 3.
janúar 1903, frá Hamri, Þver-
árhlíð, d. 14. september 1982,
bændur á Brekku.
Systkini Ólafs eru Þórunn
Erna, f. 10. desember 1926, d.
19. janúar 2020, Þorsteinn, f. 4.
desember 1930, d. 10. mars
2018, og Guðrún f. 29. apríl
1940.
Ólafur ólst upp á Brekku,
gekk í barnaskóla í Norður-
árdal og stundaði nám við Hér-
aðsskólann á Laugarvatni.
Ólafur giftist 3. mars 1962
Æsu Jóhannesdóttur frá Fagra-
nesi í Öxnadal, Eyjafjarð-
arsveit, f. 13. janúar 1934. For-
eldrar hennar voru Jóhannes
Örn Jónsson frá Árnesi í
Tungusveit í Skagafirði, f. 1.
október 1892, d. 15. október
1960, og Sigríður Ágústsdóttir
frá Kjós undir Trékyllisheiði í
Árneshreppi í
Strandasýslu, f. 18.
júní 1908, d. 30.
september 1988.
Dóttir Ólafs og
Æsu er Sigríður
Arna, f. 8. febrúar
1969, íþróttakenn-
ari og nú starfs-
maður á skrifstofu
tollgæslustjóra.
Eiginmaður henn-
ar er Sævar Þór
Gylfason íþróttakennari frá
Höfn í Hornafirði. Þau eiga
þrjá syni, Ólaf Albert, Maríus
og Trausta, og eitt barnabarn,
Ragnheiði Rut.
Ólafur bjó lengi vel á Brekku
og stundaði þar hefðbundin bú-
störf, smíðavinnu og fleira og
svo keypti hann sér vörubíl og
vann við vegavinnu. Ólafur og
Æsa kynntust þegar hún vann
sem bakari á Bifröst og saman
fluttu þau til Reykjavíkur um
1960. Árið 1964 keyptu þau sér
íbúð í Bólstaðarhlíðinni og
bjuggu þar alla tíð.
Ólafur vann hjá Máli og
menningu eftir að hann flutti til
Reykjavíkur og allt til starfs-
loka 1997, m.a. við byggingu
hússins við Laugaveg 18 á sín-
um tíma.
Útförin fer fram í kyrrþey að
ósk Ólafs.
Afi Óli var í miklu uppáhaldi hjá
okkur bræðrum. Það var alltaf
mikil tilhlökkun og gleði að fara til
Reykjavíkur að hitta afa og ömmu
Æsu því að þar mátti ýmislegt sem
ekki var daglegt brauð hjá okkur.
Þá fengum við sykrað morgunkorn
og allt það kex og bakkelsi sem við
gátum í okkur látið.
Afi var líka einstaklega dugleg-
ur að fara með okkur að brasa ým-
islegt. Það var nánast alltaf kíkt í
bíó, keilu, McDonalds, vídeóleigu
og ísrúnt. Það er óhætt að segja að
okkur leiddist sko ekki þessar
heimsóknir til höfuðborgarinnar.
Á langri ævi var afi búinn að
upplifa ansi margar og miklar
breytingar í þjóðfélaginu. Þrátt
fyrir það var hann alltaf vel upp-
lýstur og með á nótunum fram til
síðasta dags. Hann var sérstaklega
viðræðugóður og ekki var komið að
tómum kofunum með umræðuefni.
Þótt aldursmunur okkar væri mik-
ill var alltaf gott að halda uppi sam-
ræðum við hann.
Afi var virkilega góður maður
sem vildi allt fyrir okkur gera og
sýndi öllu því sem við tókum okkur
fyrir hendur mikinn áhuga. Þegar
við heimsóttum hann upp á spítala
núna um daginn var vitað að
hverju stefndi. Þegar við spurðum
hvernig honum liði sagðist hann
bara vera sprækur en svolítið latur
og við ættum ekkert að vera að
hafa áhyggjur af honum en halda
okkar striki. Afa langaði mest að
vita hvort það væri ekki eitthvað
sem hann gæti gert fyrir okkur því
við værum besta fjárfestingin
hans.
Best er að lýsa honum afa sem
öðlingi og prúðmenni. Hann var
heiðarlegur, hógvær, nærgætinn,
þolinmóður, tillitssamur og
skemmtilegur. Svo var hann alltaf
snyrtilegur og reisn yfir fasi hans
og athöfnum. Þess vegna var hann
svo góð fyrirmynd í svo mörgu og
hans verður sárt saknað.
Við munum ylja okkur við góðu
minningarnar sem við bræðurnir
eigum um afa Óla og ömmu Æsu
og takk fyrir allt og allt.
Þínir afastrákar,
Ólafur Albert, Maríus og
Trausti Sævarssynir.
Hann er farinn hann Óli. Bless-
aður elsku kallinn. Þeim fækkar
stöðugt í hópnum sem „alltaf hefur
verið í tilveru minni“ en eru nú
búnir að klára og eru farnir. Óli
kvaddi okkur í síðustu viku og hans
verður sárt saknað. Eiginlega get
ég varla sagt bara Óli, heldur Æsa
og Óli því þau hafa alla tíð verið
sem eitt og þar sem annað var, þar
var hitt líka. En í þessa ferð fer
hver á eigin vegum og nú er hann
farinn og elsku Æsa er eftir. Ég
votta henni, Sigríði Örnu og fjöl-
skyldu mína dýpstu samúð.
Ég man ekki svo langt aftur að
Óli hafi ekki verið þar. Sem lítið
barn dvöldum við Jói bróðir oft
hjá þeim Æsu og áttum þar góðar
stundir. Óli var gull af manni. Ein-
staklega barngóður og barasta yf-
irleitt góður maður. Skemmtileg-
ur, hlýr, prúður, mannblendinn,
viðræðugóður, æðrulaus, sam-
viskusamur, vandaður og áhuga-
samur um fólk og líðandi stund.
Öðlingsmaður. Sveitadrengur úr
Borgarfirðinum, frá Brekku í
Norðurárdal. Ég man að þegar ég
sat í rútunni og keyrði norður á
vorin til að fara í sveitina horfði ég
alltaf á þetta stóra hús sem var á
bænum og sást svo vel frá veg-
inum og hugsaði að Óli hefði átt
þar heima einu sinni. Og ég geri
það enn.
Óli vann eftir að ég man eftir
honum hjá Máli og menningu á
Laugaveginum og alltaf var gam-
an að hitta hann þar ef maður kíkti
við. Ekki voru þær verri móttök-
urnar í Bólstaðarhlíðinni þegar
við komum þangað, súkku-
laðikaka a la Æsa, engri lík, og ís-
köld mjólk. Og ég strax þá svo
veik í súkkulaði. Man að ég tók
súkkulaðikremið af og geymdi þar
til síðast, borðaði kökuna fyrst og
svo hitt. Svo var spilað, sungið og
teiknað meðan tíminn flaug.
Fyrstu minningar mínar af mér að
teikna á ég við eldhúsborðið hjá
Æsu og Óla. Þessar eru minning-
ar stúlkubarnsins sem fékk að
fara til þeirra heiðurshjóna spari
þegar pabbi og mamma voru eitt-
hvað upptekin. En síðan er komin
rúmlega hálf öld og ungu hjónin
sem léku sér við okkur krakkana
hefur tíminn gleypt og skilið eftir
minningarnar sem vissulega ylja.
Fram á síðasta dag bar Óli hag
fjölskyldunnar helst fyrir brjósti
og 93 ára að aldri sá hann enn um
að sinna heimilinu og Æsu sem
hefur ekki verið heilsuhraust um
langt skeið. Nú á dögum, þegar
allir þurfa að fá verðlaun ef þeir
hafa gert eitthvað aukalega, get
ég ekki annað en dáðst að því
æðruleysi og kærleik sem þessi
maður hefur alla tíð sýnt í þeim
aðstæðum sem lífið lét honum í
hendur og aldrei búist við neinum
verðlaunum. Og eins og ég sit hér
og skrifa þessar línur þá er ekki
nokkur vafi í huga mínum að hann
er ekki langt undan, hinum megin
við huluna og bíður okkar hinna
þar þegar okkar tími kemur.
Ólafur Þórðarson