Morgunblaðið - 26.07.2021, Side 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 26. JÚLÍ 2021
✝
Kristín Snæ-
fells Arnþórs-
dóttir fæddist 4.
október 1950 í
Miðstræti 9, Vest-
mannaeyjum, í
húsi sem kallast
London. Hún and-
aðist á Landspít-
alanum 3. júlí
2021.
Kristín var elst
af fimm börnum
þeirra Jóhönnu Maggýjar
Jóhannesdóttur, f. 28. maí
1931, d. 14. apríl 2020, og Arn-
þórs Ingólfssonar, f. 15. febr-
úar 1933, d. 16. maí 2021.
Kristín var ættleidd af Arnþóri
Ingólfssyni en blóðfaðir Krist-
ínar var Ragnar Alfreðsson, f.
3. júní 1930, d. 12. maí 1986.
Kristín á auk alsystkina sinna
fimm hálfsystkini en þar af eru
þrjú enn á lífi.
Kristín eignaðist þrjár dæt-
ur, Jóhönnu Steinsdóttur, f. 12.
apríl 1967, Ásdísi Bjarnadótt-
ur, f. 26. maí 1972, og Guð-
björgu Elísu Hafsteinsdóttur, f.
Hún hafði einnig lagt sitt af
mörkum við stofnun SÁÁ.
Kristín var hugsmiður og
stofnandi félagsins KONAN
sem fékk síðar nafnið Dyngjan.
Þetta er meðferðarúrræði sem
var það fyrsta sinnar tegundar
hér á landi og tók til starfa 9.
apríl 1988 og hefur starfað
óslitið síðan. Hún stofnaði
einnig félagsstarfið Vörn fyrir
börn, fyrir börn og fjölskyldur
sem hafa orðið fyrir ofbeldi af
ýmsu tagi. Kristín var einnig
ein af þeim sem fóru fyrir
búsáhaldabyltingunni árið
2008 þar sem áhersla var helst
lögð á að útrýma fátækt í land-
inu.
Kristín gaf út ævisögu sína
„Sporin í sandinum“ árið 2003.
Minningarathafnir um hana
hafa verið haldnar víða, þ.á m.
í Seljakirkju, Árbæjarkirkju og
fleiri stöðum og á vegum AA-
samtakanna.
Útför Kristínar fer fram í
Smárakirkju, Sporhömrum 3,
Grafarvogi í dag, 26. júlí 2021,
klukkan 13.
Athöfninni verður streymt á
facebook-síðunni:
Kristín Snæfells Arnþórsd. –
Minningarsíða.
Virkan hlekk á streymið má
finna á:
https://mbl.is/andlat/.
24. apríl 1984.
Barnabörn
Kristínar eru sjö
talsins en auk
þeirra á hún stjú-
pömmubörn. Lang-
ömmubörn hennar
eru þrjú talsins.
Kristín vann á
sinni lífstíð mikið í
þágu samfélagsins
auk annarra starfa
þ.á.m. ýmis skrif-
stofustörf. Einnig var hún eig-
andi veitingahúss með þáver-
andi manni sínum og síðar
eigandi barnafata-
verslunarinnar Bimbó við
Háaleitisbraut. Margir kannast
við hana sem barþjón á Ömmu
Lú en þar starfaði hún lengi í
aukavinnu.
Kristín braut blað í sögu AA-
samtakana þegar hún varð í
hópi þeirra fyrstu sem fóru í
meðferð á Freeport og Hazel-
den og hjálpaði eftir það mörg-
um Íslendingum að komast
þangað í meðferð. Hún átti 41
árs edrúafmæli nú í ár.
Elsku mamma mín. Ég fæ
varla sett í orð hvernig mér líður
núna. Það eina sem ég veit er að
þú ert farin og ekkert fær því
breytt. Ég sakna þín út í hið
óendanlega. En eftirfarandi ljóð
tjáir hluti sem erfitt er að setja í
orð á þessum sorgartímum:
Varðst á mínum vegi, þegar mest á
reið.
Augna minna sjáaldur og sjáandi um
leið.
Lofa þann dag við fundumst, þú ert allt
það sem ég vil.
Ó hvílíkt frelsi að elska þig.
Allt sem ég hef óttast, tilgangslaust í
dag.
Þráin orðin sterkari en hræðslan við
það að geta glaðst og grátið og það
gerir ekkert til.
Ó hvílíkt frelsi að elska þig.
Þó að út af bregði, þú ert hjá mér enn.
Ég get verið meistari og kjáni í senn.
Þú gefur allt til baka og svo miklu
meira til.
Ó hvílíkt frelsi að elska þig.
Kyrrðin færist yfir, gleymi sjálfum mér.
Tíminn sýnir vanmátt sinn við hliðina á
þér.
Það er svo ljóst og auðheyrt þú ert allt
það sem ég vil.
Ó hvílíkt frelsi að elska þig.
(Höf. ók.)
Þú ert elskuð og dáð af svo ótal
mörgum. Afrek þín og framlag til
samfélagsins er ómetanlegt.
Einnig er vel við hæfi að rita hér
uppáhaldstextann þinn, „Sporin í
sandinum“. Þú gast svo vel séð
sjálfa þig í þessum texta. Það get
ég sannarlega líka.
Þú reyndir nefnilega svo
margt en alltaf komstu sterk í
gegn. Meira að segja þar til þú
varst að endalokum komin. Húm-
orinn og jákvæðnin var ekkert
sem var tekið af þér þótt þján-
ingar þínar væru óbærilegar.
Textinn er svohljóðandi:
Mann nokkurn dreymdi
draum. Hann dreymdi að lífi hans
væri lokið og hann sá það fyrir
sér sem gönguferð á strönd með
Jesú Kristi. Þegar hann virti líf
sitt fyrir sér sá hann fótspor
tveggja manna – Jesú og sín eig-
in. Hann tók þó eftir því að á köfl-
um voru aðeins ein spor í sand-
inum. Þetta voru einmitt þau
tímabil í lífi hans þegar hann átti
hvað erfiðast.
Þetta olli manninum nokkru
hugarangri og hann sagði við
Drottin: „Drottinn, þú sagðir að
þú myndir aldrei yfirgefa mig. Þú
sagðir þegar ég ákvað að fylgja
þér að þú myndir ganga með mér
alla leið. En nú hef ég séð að þar
sem ég átti hvað erfiðast í lífi
mínu voru aðeins ein spor í sand-
inum. Hvernig gastu skilið mig
eftir einan þegar ég þarfnaðist
þín mest?“
Jesús svaraði: „Kæri sonur, þú
mátt vita að ég elska þig og ég
myndi aldrei yfirgefa þig. Skoð-
aðu þessi fótspor aðeins betur. Á
meðan þessir erfiðu tímar lífs
þíns liðu – þar sem þú sérð aðeins
ein spor – var það ég sem bar
þig.“
Elsku mamma mín ég kveð þig
með trega. En ég veit að þú ert
nú í faðmi Guðs þar sem enginn
sársauki né sjúkdómar eru.
Ég er svo þakklát að hafa feng-
ið þetta veganesti út í lífið, ásamt
öllu því góða sem þú kenndir með
lífi þínu og öllu sem þú gerðir fyr-
ir mig bæði í orði og verki.
Því er vel við hæfi að enda
þessi orð á bænunum sem við
báðum svo oft saman:
Faðir vor
þú sem ert á himnum
helgist þitt nafn
til komi þitt ríki
verði þinn vilji
svo á jörðu sem á himni.
Gef oss í dag
vort daglegt brauð
og fyrirgef oss vorar skuldir
svo sem vér og fyrirgefum
vorum skuldunautum.
Eigi leið þú oss í freistni
heldur frelsa oss frá illu
því að þitt er ríkið, mátturinn og dýrðin,
að eilífu, amen.
Guð gefi mér æðruleysi
til að sætta mig við það sem ég fæ ekki
breytt,
kjark til að breyta því sem ég get
breytt
og vit til að greina þar á milli.
(Reinhold Niebuhr)
Takk fyrir allt elsku mamma
mín.
Þín dóttir,
Guðbjörg Elísa
Hafsteinsdóttir.
Mig langar til að setja niður
nokkrar línur vegna andláts
Kristínar.
Því miður urðu okkar verulegu
kynni ekki löng, því lengst af tím-
anum vorum við báðar óvissar um
að við værum systur. Síðar kom í
ljós gegnum DNA að við vorum
það.
Eftir það byrjuðum við að eyða
miklum tíma saman, en því miður
varð hann ekki langur.
Kristín var alltaf í góðu skapi
og með húmorinn á hreinu. Þrátt
fyrir að hún vissi um veikindi sín,
breytti það engu, húmorinn var
alltaf til staðar.
Hún var sérstaklega um-
hyggjusöm í garð annarra og átti
marga að sem voru henni til
stuðnings í veikindum hennar.
Hún hringdi oft og mörgum
sinnum í viku til þess að athuga
hvernig mér liði (en ég átti líka
við veikindi að stríða en af öðrum
toga), með öll sín veikindi. Það
vantaði ekki upp á umhyggju-
semi hennar fyrir mér. Ég sömu-
leiðis hringdi oft í hana. Ég heim-
sótti hana líka mikið og voru
alltaf kræsingar lagðar á borðið.
En heilsu hennar hrakaði stöð-
ugt, þar til allt tók enda og var
það frekar óvænt þar sem maður
gerði sér ekki grein fyrir hve
langt sjúkdómurinn var genginn
því hún lét ekki svo mikið á því
bera.
En ég er þakklát fyrir að hafa
fengið að njóta samverunnar við
hana, þó svo hún hafi verið stutt.
Ég vil votta fjölskyldu hennar
innilega samúð í þessum mikla
missi.
Theódóra Ragnarsdóttir.
Elsku Stína mín.
Hvernig er hægt að rita um þig
minningargrein? Manneskjuna
sem alltaf var full af lífi og til í
flest. Ég stend sjálfa mig að því
að ætla að hringja til þín og man
þá að þú ert farin. Samt er síma-
númerið þitt enn efst á lista hjá
mér yfir vinina sem ég á.
Aldrei skorti þig hugmyndir. Í
eitt skipti datt þér í hug að opna
kántríklúbb. Þú leitaðir til Mekka
kántrísins, Nashville, og komst
þér í samband við stjórnendur
eins þekktasta klúbbsins þar,
Stock – Yard. Þú bauðst mér að
koma með þér út til Nashville og
auðvitað sló ég til.
Á skömmum tíma varst þú
stjarna í Nashville. Hróður þinn
barst um hálfa heimsálfuna og
urðum við svolítið hissa þegar
símtal barst til þín frá Kaliforníu
frá einhverjum sem kynnti sig
sem hljómsveitarmeðlim the
Hermańs Hermits. Sá vildi fá þig
til að hjálpa sér að komast á svið-
ið á Stock – Yard. Þú neitaðir
honum kurteislega en eftir sím-
talið grétum við úr hlátri og
sungum „No milk today“.
Meðan á dvöl okkar stóð
skruppum við til Memphis að
skoða Graceland og allt sem
fylgdi Elvis. Stálumst til að taka
myndir, þótt það væri stranglega
bannað.
Síðar fékkstu þá flugu í höf-
uðið að flytja inn hljómsveit og
ætlaðir að gefa afraksturinn til
góðgerðarmála. Vinkona þín fékk
að dingla með og hljómsveitin
Simply Led, eftirhermu-
hljómsveit Led Zeppelin spilaði í
Háskólabíói. Þú lést útbúa bækl-
ing sem í voru myndir frá tón-
leikum Led Zeppelin sem haldnir
voru árið 1970 í Laugardalshöll-
inni. Nokkrar léstu stækka og
þar á meðal eina af söngvaranum,
Robert Plant. Eftir tónleikana
áttum við talsvert af bæklingum
eftir.
Árið 2005 kom Robert Plant
aftur til Íslands til að halda tón-
leika. Þá komu sér vel bækling-
arnir okkar góðu. Þú fékkst leyfi
frá tónleikahöldurum til að selja
þá innanhúss en fljótlega sá ég
mann með stóra lopahúfu á höfð-
inu laumast í áttina til okkar.
Þekkti ég manninn og hnippti í
þig. Þarna var þá kominn enginn
annar en Robert Plant, sem vildi
sjá hvað konurnar voru að selja.
Virtist hann sáttur, alla vega
fengum við að halda áfram. Eftir
tónleikana ákvaðst þú að gefa
Robert Plant stóru, fallegu
myndina af honum. Fékkst að
fara baksviðs og afhenda hana í
eigin persónu.
Þú skrifaðir bók um lífshlaup
þitt. Í henni eru dýrmætar minn-
ingar og ótrúlegar sögur. Hagnað
af sölunni gafst þú til góðgerð-
armála en þannig varst þú bara,
örlát og góð í gegn.
Fyrir fjórum árum byrjuðum
við horfa saman á þætti á Stöð 2 á
fimmtudagskvöldum. Þessi sam-
vera var báðum mikilvæg og þeir
sem þekktu okkur vissu að
fimmtudagskvöldin voru okkur
heilög.
Veikindi þín komu eins og
þruma úr heiðskíru lofti. Langt
gengið krabbamein, loksins þeg-
ar það uppgötvaðist. Dóttir þín,
hún Guðbjörg Elísa, Gugga Lísa,
var þín stoð og stytta í veikind-
unum og var hjá þér þegar þú
lést. Saman báðuð þið bænir og
þú fórst sátt heim í ljósið.
Jóhanna, Ásdís, Guðbjörg,
systkini, barnabörn og aðrir að-
standendur eiga nú um sárt að
binda. Sjálf mun ég aldrei gleyma
okkar kynnum.
Takk fyrir ógleymanlegar
stundir.
Þín vinkona að eilífu,
Margrét.
Kristín Snæfells
Arnþórsdóttir
✝
Finnbogi Jó-
hannsson
fæddist 8. maí
1930 að Vatns-
horni í Stein-
grímsfirði. Hann
lést á sjúkrahús-
inu að Vífils-
stöðum fimmtu-
daginn 15. júlí
2021.
Foreldrar hans
voru Jóhann
Hjaltason skólastjóri, f. 6.9.
1899 að Gilsstöðum í Stein-
grímsfirði, d. 3.9. 1992, og k.h.
Guðjóna Guðjónsdóttir, hús-
móðir frá Hafnarhólmi, f.
20.10. 1901, d. 20.11. 1996.
Systkini Finnboga eru: Árni,
f. 30.1. 1933, d. 22.2. 2015,
Ingigerður, f. 29.7. 1936, d.
13.3. 2020, og Hjalti, f. 25.1.
1941.
Fyrri kona Finnboga var
Aðalborg Sveinsdóttir frá
Hálsi í Búlandshreppi, f. 1.6.
1929, d. 27.11. 1978. Þau
gengu í hjónaband 31.5. 1952
1978, sonur Sigfríðar var
heima þá á fermingaraldri.
Finnbogi reyndist honum alla
tíð sem faðir. Fyrst bjuggu
þau á Álfhólsvegi í Kópavogi,
síðan í Mosfellsbæ og að
Reykjaflöt í Hrunamanna-
hreppi. Eftir að Sigfríð féll
frá flutti Finnbogi að
Hraunbæ 103 í Reykjavík.
Finnbogi fékk sína ung-
dómsfræðslu í föðurhúsum, en
faðir hans var farandkennari
á Snæfjallaströnd. Hann
stundaði einnig nám við Hér-
aðsskólann í Reykjanesi árin
1946 til 1948, þaðan fór hann
í Kennaraskólann í Reykjavík
og útskrifaðist þaðan 1952.
Strax að hausti 1952 hóf hann
kennarastörf við barnaskól-
ann í Súðavík og var skóla-
stjóri þar árin 1953 og 1954.
Haustið 1954 til 1956 starfaði
hann við Laugarnesskóla,
1956 til 1967 veitti hann for-
stöðu útbúi frá Laugarnes-
skóla sem var fyrsti vísir að
grunnskóla í Árbæjarhverfi,
1969 til 1973 starfaði hann
sem yfirkennari við Hvassa-
leitisskóla og skólastjóri
Fellaskóla árin 1973 til 1980.
Fyrstu árin bjó fjölskylda
Finnboga að Bæjum á Snæ-
fjallaströnd. Árið 1947 flutti
fjölskyldan til Súðavíkur. Í
sveitinni vann Finnbogi hefð-
bundin sveitastörf. Finnbogi
vann fyrir kennaranámi sínu í
lögreglunni á Siglufirði í tvö
sumur. Hann byggði fjöl-
skyldunni hús í Árbænum og
vann með kennarastarfinu við
múrverk hér og þar. Þegar
hann hætti kennarastarfi
keypti hann innrömm-
unarverkstæði og rak það í
mörg ár ásamt Sigfríð konu
sinni.
Finnbogi hafði mjög gaman
að söng og söng hann m.a.
með karlakórnum Stefni,
Kjalnesingakórnum og karla-
kór Hreppamanna. Árið 1984
gekk Finnbogi til liðs við
Oddfellow-regluna.
Útförin fer fram frá Árbæj-
arkirkju í dag, 26. júlí 2021,
klukkan 13. Finnbogi verður
jarðsettur á Djúpavogi við
hlið fyrri konu sinnar.
og eignuðust eitt
barn, Svein stoð-
tækjafræðing.
Hann er kvæntur
Rannveigu Andr-
ésdóttur fv. skóla-
stjóra. Þau eiga
tvo syni, 1. Hauk
Má sjúkraþjálfara,
sambýliskona hans
er Inger Sofia Ás-
geirsdóttir hjúkr-
unarfræðingur og
eiga þau þrjú börn, Þórdísi
Birnu, Sigrúnu Lóu og Ernu
Hrönn. 2. Birkir Örn, sam-
býliskona hans er Ólöf Kristín
Þorsteinsdóttir og eiga þau
eitt barn, Baldur Hrafn. Birkir
og Ólöf eru bæði í læknisnámi.
Seinni kona Finnboga var
Sigfríð Lárusdóttir sjúkraliði,
f. 11.8. 1938 í Hnífsdal, d.
30.12. 2016. Þau giftu sig þann
7.12. 1985. Sigfríð átti fyrir
fimm börn, Hinrik, f. 1960,
Gróu, f. 1961, Lárus, f. 1962,
og Stefán, f. 1963, sem þá voru
farin að heiman. Þorkell, f.
Nú er hann Finnbogi vinur
minn og góður félagi fallinn frá.
Við höfum þekkst í nokkuð mörg
árin þar sem hann var kvæntur
tengdamóður minni. Hann tók
sér ábyrgðarhlutverk á hendur
að fara að búa með konu sem
átti fimm börn fyrir. Þó voru
fjögur þeirra flogin úr hreiðri
mömmu og búin að stofna sín
eigin heimili þegar hann kom
inn í líf þeirra. Þorkell, yngsta
barnið, var þó heima og reyndist
Finnbogi honum mjög vel. Þeg-
ar ég kynnist Finnboga var
hann búinn að kaupa innrömm-
unarverkstæðið á Laugavegin-
um ásamt Diddý konu sinni og
unnu þau bæði þar hörðum
höndum, nánast alla daga. Sam-
band þeirra hjóna var alla tíð
mjög gott og virðing einstök á
báða bóga. Þau bæði hæglát og
báru ótrúlega mikla virðingu
fyrir fyrrverandi mökum hvort
annars, sem þau höfðu misst.
Þau ferðuðust mikið saman, sér-
staklega með karlakórunum til
annarra landa og hópi vina sem
á hverju sumri fór í flottar ferðir
hér innanlands. Við Gróa fórum
auk þess nokkrum sinnum með
þeim í ferðir um landið. Það varð
strax mikið að gera hjá Finn-
boga, þar sem hann lagði allt í
að vinnan væri vönduð og fyrsta
flokks. Ég kom þar inn fyrst til
að merkja myndir með lausa-
stöfum og hjálpa til við að setja
upp sýningarnar í Laugardals-
höll og víðar. Okkur gekk vel að
vinna saman og ræða heimsmál-
in og bókmenntirnar á meðan
við römmuðum inn. Ef smíði var
vönduð og vel tókst til var sagt
„ég held það passi hjá körlum“
og þegar einhver kom með verk-
efni, sem þurfti miklar vanga-
veltur við, var sagt: „Er þetta
hægt Matthías?“ og þegar búið
var að leysa verkið „þetta er
hægt Matthías“ og hlegið mikið.
Finnbogi sagði mér margt af
ævi sinni og því sem hann hafði
tekið sér fyrir hendur. T.d. þeg-
ar hann var í sumarafleysingum
í lögreglunni á Siglufirði, þá
vann hann á frívöktunum við að
bora í grjót með loftpressu og
sprengja grjótið. Þar lærði hann
að fara með sprengiefni á einu
kortéri. Hann vann víða við
múrverk og kenndi mér að fara
með múr og múrspaða. Hann
byggði sér og sínum heilt ein-
býlishús í Vorsabænum í Árbæ.
Hann fór á sjó og veiddi síld við
strendur Danmerkur. Aðal-
ævistarf Finnboga var samt
barnakennslan. Í Súðavík byrj-
aði hann með lítinn skóla sem
skólastjóri og endaði á að vera
skólastjóri í stærsta skóla lands-
ins, Fellaskóla. Kaffistofan á
verkstæðinu var líka samkomu-
staður fyrir vini Finnboga, sem
komu reglulega í heimsóknir.
Finnbogi las mjög mikið og var
mjög minnugur. Þegar hann var
einn að vinna þá hlustaði hann á
hljóðbækur og tónlist. Það var
ekki verið að rugla neitt höfund-
um og bókum, allt vel skilgreint
og vitnað í gullkorn við flest
tækifæri. Bókum safnaði hann
og var nokkuð viss með hvaða
bækur hann átti. Ef hann var í
vafa um eitthvað, fór hann í
bókaskápinn og beint í þá bók
sem hann var að vitna í. Hann
hafði mikið gaman af söng og
var í nokkrum karlakórum. Þá
gekk hann til liðs við Oddfellow-
regluna 1984 í stúkuna Þorkel
mána. Þar áttum við nokkur góð
ár saman. Nú kveð ég þig Finn-
bogi minn og þakka þér allt það
góða og skemmtilega sem ég
naut frá þér. Guð blessi minn-
ingu þína.
Önundur Jónsson.
Þó þú langförull legðir
sérhvert land undir fót,
bera hugur og hjarta
samt þíns heimalands mót,
frænka eldfjalls og íshafs!
sifji árfoss og hvers!
dóttir langholts og lyngmós!
sonur landvers og skers!
Yfir heim eða himin
hvort sem hugar þín önd,
skreyta fossar og fjallshlíð
öll þín framtíðar lönd!
Fjarst í eilífðar útsæ
vakir eylendan þín:
Nóttlaus voraldar veröld
þar sem víðsýnið skín.
Það er óskaland íslenskt,
sem að yfir þú býr –
aðeins blómgróin björgin,
sérhver baldjökull hlýr,
frænka eldfjalls og íshafs!
sifji árfoss og hvers!
dóttir langholts og lyngmós!
sonur landvers og skers!
(Stephan G. Stephansson)
Blessuð sé minning þín kæri
fóstri minn.
Gróa Stefánsdóttir.
Finnbogi Jóhannsson