Fréttablaðið - 18.03.2022, Qupperneq 11

Hvað eru stjórnirnar í
fyrirtækjunum eigin-
lega að pæla? Hvers
vegna semja stjórnir
við einstaklinga um
svona furðulaun?
n Í dag
Guðmundur Andri
Thorsson
Enn einu sinni hefur Forstjóra-
félagið sett allt í bál og brand á
íslenskum vinnumarkaði með
ábyrgðarlausum hækkunum á
ofsalaunum sínum á sama tíma og
reynt er að brýna fyrir almennu
launafólki að ekki sé svigrúm til
kauphækkana á almennum vinnu-
markaði. Forstjórafélagið telur
sig ekki vera á almennum vinnu-
markaði. Það telur sig yfir hann
hafinn. Forstjórarnir telja sig sitja á
fjallstindi og horfa yfir almúgann
strita.
Af hverju telur forstjóri sig eiga
skilið að fá tvítugföld laun á við
almennt starfsfólk? Það er vegna
þess að hann telur framlag sitt
væntanlega vera 20 sinnum mikil-
vægara en þess. Hann telur sig
20 sinnum merkilegri en annað
starfsfólk. Samt vitum við öll að
flugfélag heldur áfram að fljúga
næstum á hverju sem gengur,
ekki vegna ráðsnilldar forstjórans
heldur vegna þess einfaldlega
að stjórnvöld geta ekki látið það
gerast að flugsamgöngur falli
niður við landið og hljóta ævin-
lega að halda lífinu í félaginu með
öllum ráðum. Hið sama gildir um
önnur félög sem sinna samfélags-
lega mikilvægum innviðum, og eru
of mikilvæg til að falla.
Öfug anorexía
Einhvern tímann heyrði ég að einn
munurinn á körlum og konum
sé sá að karlmenn hneigist til að
sjá sig í spegli sem grennri en þeir
eru – en konur sjái sig feitari en
raunin er. Þetta var sagt haldast í
hendur við tilhneigingu karla til að
ofmeta útlit sitt og atgervi yfirleitt
en kvenna til að vanmeta þetta.
Svona kynjaklisjur og alhæfingar
eru auðvitað varasamar – og gilda
ekki oft um einstaklinga – en
samt … Óneitanlega verður manni
hugsað til þessa óbilandi ofmats á
eiginleikum sínum þegar maður
sér fréttir af launum forstjóra í
fyrirtækjum sem nutu ríkisstyrkja
í kófinu.
Hvað er að þessum mönnum? Í
Fréttablaðinu í gær var frétt um að
„öfug anorexía“ hrjái marga unga
karlmenn, sjúkleg löngun til að
stækka vöðva sína út í hið óendan-
lega. Þetta eru sálræn veikindi og
lýsa sér í því að viðkomandi hafa
misst alla yfirsýn yfir sjálfa sig og
eðlileg hlutföll í eigin líkama. Þeir
geta ekki á heilum sér tekið nema
vöðvarnir séu stærri í dag en í gær
– og verði enn stærri á morgun.
Þessir bólgnu upphandleggsvöðvar
eru ekki endilega hentugir til að
standa í raunverulegum aflraun-
um. Einu sinni horfði ég meira að
segja á mann sem átti í basli með
að matast vegna þess að hann átti
erfitt með að koma puttum með
gaffli að munninum því að bólgnir
upphandleggsvöðvarnir þvældust
fyrir. Þessi piltar hafa misst sjónar
á því til hvers vöðvar eru, til hvers
styrkur sé æskilegur – hvað styrkur
sé yfirleitt og hvernig hann lýsi sér.
Þeir halda að vöxturinn sé mark-
mið í sjálfu sér.
Eitthvað svipað kann að hrjá for-
stjórana. Þetta er einhvers konar
öfug forstjóra-anorexía, og lýsir sér
í óstöðvandi fíkn eftir launahækk-
unum, sem verða markmið í sjálfu
sér en ekki mælikvarði á framlag
viðkomandi eða gildi, að öðru leyti
en því að sá er álitinn mestur sem
mestu nær.
Samfélagslíkaminn
Getuleysi stjórnar og annarra eftir-
litsaðila til að hafa hemil á taum-
lausum kauphækkunum viðkom-
andi verður þá líka mælikvarði á
getu forstjórans til að ná fram sem
ótrúlegustum árangri við að skara
eld að eigin köku; sem samkvæmt
þessari hugmyndafræði er jafn-
framt mælikvarði á manngildi.
Hvað eru stjórnirnar í fyrir-
tækjunum eiginlega að pæla?
Hvers vegna semja stjórnir við
einstaklinga um svona furðulaun?
Jafnvel stjórnir þar sem sitja full-
trúar lífeyrissjóða sem halda utan
um almannafé, og maður skyldi
ætla að gerðu sér grein fyrir því að
þeir eru fulltrúar almennra launa-
manna?
Svona samfélagi má líkja við
líkama þar sem ekki fer vel á því að
fæturnir séu mjóir og veimiltítu-
legir en upphandleggsvöðvarnir
séu aftur á móti bólgnir af vexti
sem hefur ekki annan tilgang
en sjálfan sig. Allt þarf að vera í
jafnvægi, allt hefur nefnilega sinn
tilgang – jafnvel forstjórarnir, átti
þeir sig á því að þeir eru ekki á
fjallstindi hátt yfir samfélaginu. n
Hvað er svona merkilegt við það að vera forstjóri?
-
Marta
Guðjónsdóttir
Helstu Markmið
• Aðhald í rekstri og virðing fyrir framlagi skattborgara
• Heildstæð samgöngustefna fyrir alla ferðamáta
• Raunhæfar lausnir í almenningssamgöngum
• Skipulagsstefna í sátt við borgarbúa
• Menntastefna sem mætir þörfum nútímans
• Persónulegri og skilvirkari þjónusta við eldri borgara
• Standa vörð um grænu svæðin í borginni
Ég hef einlægan áhuga á því að
fá að vinna áfram að stefnumálum
Sjálfstæðisflokksins í borgarstjórn
og taka þátt í því að snúa af vegferð
núverandi meirihluta.
Ég gef kost á mér í annað sætið
í prófkjöri sjálfstæðismanna í Reykjavík,
vegna borgarstjórnar kosninganna í vor.
Prófkjör sjálfstæðismanna í Reykjavík 18.-19. mars.
2
SÆTI
FÖSTUDAGUR 18. mars 2022 Skoðun 11FRÉTTABLAÐIÐ