Morgunblaðið - Sunnudagur - 23.01.2022, Qupperneq 19

þau hafa þurft að læra inn á margar nýjar
reglur.
„Þarna þurftum við að fylgja reglum sem ég
var ekki vön. Ég er mjög hávær manneskja en
það þykir dónalegt að tala hátt. Svo mátti mað-
ur ekki borða og ganga á sama tíma. En þetta
var guðdómlegur staður.“
Í kínverskri sveit
Bilbao á Spáni var næsti áfangastaður bekkj-
arins á eftir Japan.
„Ég hafði áður búið á Spáni en þetta var allt
öðruvísi enda er þarna Baskamenning, sem
var áhugavert að upplifa. Í Japan hafði ég ver-
ið að vinna að sýndarveruleikaverkefni og á
Spáni hélt ég áfram að
þróa námskeið sem
hægt var að senda út
um allan heim. Við
fengum svo að fara til
Þýskalands á ráð-
stefnu til að kynna
verkefnið,“ segir hún
og segist hafa notið
þess að vera á Spáni.
„Þarna er auðvitað menning sem er nær
okkur en það var áhugavert að sjá hvernig vin-
ir mínir frá framandi löndum upplifðu menn-
inguna þarna. Sumt sem ég var vön að sjá
fannst þeim ótrúlegt,“ segir Áróra.
Kína var næst á dagskrá á eftir Spáni og
segir Áróra það hafa verið ótrúlegt land.
„Við vorum í Sjanghaí en fengum að vera úti
í sveit í viku og var það ein besta upplifun ferð-
arinnar. Þar kynntumst við alls konar fólki og
fengum að tala við það. Þetta er svona upplifun
sem þú finnur ekki sem venjulegur ferðamað-
ur,“ segir hún.
Hitinn kom á óvart
Námið er eins og fyrr segir afar óhefðbundið
og eitt af því sem krakkarnir fengu að upplifa
var sjálfboðaliðastörf.
„Á Indlandi valdi ég að vinna með frjálsum
félagasamtökum og fór að vinna með stelpum
sem voru dætur vændiskvenna í rauða hverf-
inu. Við vorum aðallega að tala við þessa
krakka og kynnast þeim, en þessar stelpur
voru sendar þangað svo þær þyrftu ekki að
vera á götunni,“ segir hún og segir það hafa
verið merkilega lífsreynslu, sérstaklega þegar
hún hugsi til baka.
Óman var næsta land krakkanna á eftir
Spáni og þar var enn og aftur allt önnur menn-
ing en hún hafði áður kynnst.
„Þar þurftum við að passa hverju við klædd-
umst. Og hitinn! Það kom mér mikið á óvart,
en ég er ekki vön svona hita. Ég valdi þar að
gera verkefni í eðlisfræði og vann að því að búa
til rafknúinn bát sem gæti siglt á vatni.“
Svo skall Covid á
„Ég var í skólanm í þrjú ár og síðasta landið
sem ég fór til var Panama. Það var æðislegt
land, mjög rólegt og opið og vel tekið á móti
okkur. Þarna var æðislegur matur og pass-
lega hlýtt. Við fórum á eyju og lærðum á
brimbretti og áttum skemmtilega tíma, en svo
skall Covid á, þannig að ég missti af fimm
löndum og síðasta árið var ég bara heima á
netinu. Hér heima vann ég að verkefni um
hvernig ádeilur hefðu áhrif á samfélög og ég
valdi Ísland og ádeiluna eftir að Bandaríkja-
menn komu hingað með herstöð,“ segir
Áróra.
Hvað stendur upp úr þegar þú horfir til
baka?
„Ég held að það séu möguleikarnir sem
skólinn bauð upp á. Eins og að fá að fara að
kynna verkefni í
Þýskalandi fimmtán
ára fyrir framan fullt
af fólki sem hlustaði á
hugmyndir manns,“
segir Áróra og út-
skýrir að námsefnið
sé bæði komið frá
kennurum og nem-
endum.
„Skólinn var tilbúinn til að fjármagna hluti
sem við stungum upp á ef við gátum sýnt fram
á mikilvægi þess. Það var æðislegt að fá að
taka eitthvað sem ég hafði áhuga og læra um
það í skólanum. Eins var áhugavert að taka
hluti sem ég hafði minni áhuga á, en ná að
setja þá í áhugaverðan búning.“
Ljónafótspor og glæpagengi
Áróra útskrifaðist síðasta vor og er nú í pásu
frá námi. Hún notar tímann til að vinna og
safna sér aur fyrir næstu ævintýrum, auk þess
sem hún æfir klassískan dans.
„Ég er aðeins að njóta lífsins áður en ég
held áfram í námi. Ég komst inn í leiklistar-
skóla í LA en ákvað að bíða í eitt ár, sem er
góð ákvörðun í ljósi þess að það er Covid,“
segir Áróra og segist stefna á að vinna sem
leikari, handritshöfundur og kvikmyndatöku-
maður, en í skólanum lærir hún sitt lítið af
hverju.
Við förum að slá botninn í samtalið en blaða-
maður spyr að lokum hvort hún hafi einhvern
tímann lent í hættu á ferðalagi sínu um heim-
inn.
„Já, í Panama vorum við að mála á veggi og
þarna í hverfinu voru oft glæpagengi. Það var
passað vel upp á okkur, en eitt sinn keyrði að-
alglæpaforinginn fram hjá okkur,“ segir hún
kímin.
„Svo í Afríku var maður stundum hræddur.
Eitt sinn tjölduðum við úti í náttúrunni og þeg-
ar við vöknuðum voru ljónafótspor fyrir aftan
tjaldið. Og við heyrðum í ljóni sem var að elta
okkur. En eftir á er þetta æðisleg upplifun,“
segir hún og segir að í annað skipti hafi þau
lent í fílahjörð.
„Við þurftum að færa tjöldin okkar af því að
það var von á fílafjörð,“ segir hún og hlær.
Áróra og vinkona hennar stilla sér upp við steininngang í sveitinni í Kína.
Í Bótsvana mátti sjá fíla og eitt sinn þurftu þau að færa tjöldin þegar fílahjörð var á leiðinni.
Í Kína fóru krakkarnir út í sveitirnar og sáu meðal annars teakra og fengu að hitta heimamenn.
’
Eitt sinn tjölduðum við úti í
náttúrunni og þegar við
vöknuðum voru ljónafótspor fyr-
ir aftan tjaldið. Og við heyrðum í
ljóni sem var að elta okkur. En
eftir á er þetta æðisleg upplifun.
Það var mikil upplifun að fara í safarí í Bótsvana og læra um leið um dýr og náttúru.
23.1. 2022 MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 19