Morgunblaðið - 04.04.2022, Blaðsíða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 4. APRÍL 2022
Upphafið má rekja aftur til ársins
2007 þegar við vorum allir starf-
andi skólastjórar í Reykjavík og
tókum þátt í námsferð til New
Orleans ásamt fleirum. Þá tókst
með okkur vinskapur sem síðan
hefur styrkst og þróast. Með mis-
reglulegu millibili höfum við hist,
etið og drukkið og borið saman
misalvarlegar bækur okkar.
Ósjaldan höfum við notið gest-
risni og matreiðsluhæfileika Arn-
ar við þau tækifæri. Nú verða
þær stundir ekki fleiri.
Kennsla var ævistarf Arnar
Halldórssonar og snemma var
honum treyst fyrir stjórnunar- og
leiðtogastörfum í skólakerfinu.
Rúmlega þrítugur var hann kom-
inn í hóp skólastjóra í Reykjavík.
Örn var hæglátur maður og fór
ekki í gegnum lífið með neinum
gusugangi. Það var ekki hans stíll
að berja sér á brjóst og miklast af
verkum sínum eða gefa mönnum
óumbeðin ráð. En enginn þurfti
að efast um einlægan áhuga hans,
heilindi og metnað gagnvart þeim
verkefnum sem honum var trúað
fyrir og undir hans forystu
blómstraði fjölbreytt og fram-
sækið skólastarf í Selásskóla og
síðar Grandaskóla. Í góðra vina
hópi var hann hrókur alls fagn-
aðar og með gítarinn í hönd leiddi
hann gjarna viðstadda með sér í
söng.
Með þakklæti og virðingu
minnumst við Arnar og vottum
eiginkonu hans og börnum þeirra
okkar dýpstu samúð við ótíma-
bært fráfall hans.
Börkur Vígþórsson,
Hilmar Hilmarsson,
Hreiðar Sigtryggsson,
Óskar S. Einarsson.
Vinakveðja.
Það er ekki auðvelt að setjast
niður og skrifa minningargrein
um Örn Halldórsson vin okkar
hjóna. Það er tvennt sem okkur
er efst í huga en það fyrra er það
þegar Örn ásamt öðrum vini okk-
ar myndaði brúðkaup okkar og
náðum við aldrei að fullþakka
Erni fyrir það að verja með okkur
deginum okkar.
Hitt er það þegar við hjóninu
og vinir vorum á ferðlagi um vest-
firði og við boðuðum okkur í
heimsókn á Hólmavík til Arnars
og Ingibjargar en svo fór það svo
að hún var ekki á staðnum þegar
við komum. Örn tók því einn á
móti okkur með kaffi, nýbökuðum
vöfflum og öllu tilheyrandi. Þess-
ar móttökur lýstu Erni vini okkar
svo vel. Alltaf hlýtt og gott faðm-
lag og hlýtt hjarta. Við þökkum
Erni fyrir góðar stundir og góðan
vinskap og vottum Ingibjörgu,
Sif, Halldóri Smára og fjölskyldu
og vinum okkar dýpstu samúð.
Örn Halldórsson var góður eig-
inmaður, faðir og vinur og verður
sárt saknað.
Djúp og varanleg vinátta
er dýrmætari
en veraldlegar viðurkenningar,
og allt heimsins gull og silfur.
Henni þarf ekki endilega alltaf
að fylgja svo mörg orð
heldur gagnkvæmt traust
og raunveruleg umhyggja.
Kærleikur,
sem ekki yfirgefur.
(Sigurbjörn Þorkelsson)
Takk fyrir vináttuna kæri Örn.
Klara Lísa og Gísli.
Væri ekki snjallt að byrja á því
að segja: „Að heilsast og kveðjast
er lífsins saga?“ Þessum orðum
beindi ég til Arnar þegar við vor-
um tveir saman á leið vestur í
Helgafellssveit á Snæfellsnesi
eitt vorið til að standsetja veiði-
hús fyrir komandi sumar. Tímann
sem í aksturinn fór nýttum við fé-
lagarnir eins og ávallt til að ræða
skólamál og ýmis úrlausnarefni
sem biðu okkar á þeim vettvangi.
Þessi orð voru mín tillaga að upp-
hafsorðum skólaslitaræðunnar
það árið. Mér þykir vel við hæfi að
gera þau einnig að upphafsorðum
minna síðustu orða til Arnar því
þau eru svo sönn.
Við Örn heilsuðumst fyrst fyr-
ir þrjátíu árum þegar ég var ráð-
inn, sumpart fyrir hans tilstuðl-
an, sem kennari við Grandaskóla
í Reykjavík. Fljótlega eftir að við
Örn hófum að vinna saman fund-
um við að það var ekki aðeins
samhljómur í viðhorfum okkar til
náms og kennslu heldur einnig til
lífsins almennt. Smátt og smátt
myndaðist traustur vinskapur
sem entist þar til yfir lauk. Báðir
vorum við áhugamenn um stang-
veiði og þær eru ófáar minning-
arnar sem ég á úr veiðiferðum
með Erni og veiðideild Smíða-
klúbbsins Granda sem við vorum
báðir meðlimir í. Fyrsta minning-
in tengist Staðará á Ströndum
þar sem Örn kenndi mér listina
að veiða lax og í þeirri ferð veiddi
ég minn fyrsta. Örn hafði sterkar
taugar norður á Strandir og það
kom okkur skemmtilega á óvart
þegar við fyrir hreina tilviljum
áttuðum okkur á að það var nokk-
ur skyldleiki með okkur félögun-
um. Það var nefnilega svo að
langafi minn og afi hans voru
bræður og bjuggu félagsbúi á
jörðinni Eyjum á Ströndum. Það
skyldi þó aldrei vera að sam-
hljómur sá sem ég fann með Erni
hafi átt sér dýpri rætur en við í
fyrstu áttuðum okkur á.
Saman störfuðum við Örn við
Grandaskóla í tæpan áratug.
Þegar hann færði sig yfir í hinn
enda borgarinnar og gerðist
skólastjóri við Selásskóla bauð
hann mér kennarastarf þar sem
ég þáði. Þar vorum við nánir sam-
verkamenn næsta áratuginn og
eignuðumst góða vini sem héldu
tengslum eftir að Örn færði sig
aftur vestur í Grandaskóla. Te-
stósteron-klúbburinn var stofn-
aður. Í þeim klúbbi voru það
skólamál og tónlist sem tengdu
hópinn saman. Örn var fé-
lagslyndur maður sem naut þess
að gera sér glaðan dag í góðum
hópi. Hann hóaði reglulega í okk-
ur strákana og síðan var talið í og
spilað fram á nótt.
Það er kominn tími til að
kveðjast. Skömmu áður en Örn
kvaddi áttum við langt og mikið
samtal um skólamál og lífsins
gang að venju. Við meira að segja
hlógum saman þrátt fyrir að báð-
ir vissum við hver staðan var í
baráttu hans við þann illvíga
sjúkdóm sem olli veikindum
hans. Okkar síðasta samtali luk-
um við síðan með því að ræða það
sem er verðmætast í þessu lífi,
fólkið okkar. Örn talaði um hve
stoltur hann væri af börnum sín-
um þeim Sif og Halldóri og að
þeim orðum sögðum kvöddumst
við í síðasta sinn. Með þessum fá-
tæklegu orðum kveð ég minn
kæra vin Örn Halldórsson.
Elsku Ingibjörg, Sif og Hall-
dór. Ykkur vottum við Guðrún og
dætur okkar Harpa og Lilja okk-
ar dýpstu samúð. Minningin um
góðan dreng lifir.
Þorkell Daníel.
Það var fyrir rúmlega 10 árum
að við fimm vinkonur sem unnum
saman tókum okkur til, skrupp-
um til Manchester og stofnum í
kjölfarið Manchester-klúbbinn.
Við þetta styrktist góður vin-
skapur okkar enn frekar. Ekki
löngu seinna tókum við makana
með í félagsskapinn og saman
smullum við öll eins og við hefð-
um þekkst um ómunatíð.
Nú hefur verið hoggið skarð í
okkar góða hóp með fráfalli Arn-
ar langt um aldur fram eftir bar-
áttu við veikindi, og langar okkur
að minnast hans með fáum orð-
um. Margar minningar spretta
fram á stundu sem þessari, en
hæst stendur minning um frá-
bærar móttökur Arnar og Ingi-
bjargar þegar hópurinn dvaldi
eina helgi hjá þeim í bústaðnum á
Hólmavík. Þarna sá maður að
Örn var á heimavelli. Hann fór
með okkur um bæinn og ná-
grenni hans þar sem m.a. var
stoppað í Bjarnarfirði hjá systur
hans þar sem beið okkar pönnu-
kökuveisla. Mikið var hlegið og
spjallað í þessari helgarferð og
ógleymanlegur var þessi fallegi
dagur þegar Örn fór nokkrar
ferðir með hópinn út á sjó að
veiða. Eftir sjóferðina stóð Örn
svo á lóðinni við sumarbústaðinn,
gerði að aflanum af mikilli natni
og allir að sjálfsögðu sendir heim
með fisk í soðið.
Við eigum eftir að sakna Arnar
úr hópnum, þessa ljúfa og
skemmtilega félaga, en minningin
lifir með okkur. Elsku Ingibjörg,
Sif og Halldór Smári, við sendum
ykkur öllum innilegar samúðar-
kveðjur.
Guðlaug og Sigurður, Ás-
gerður og Hannes, Hulda
og Andrés, Margrét og Páll.
Félagi minn og vinur Örn Hall-
dórsson er fallinn frá.
Við kynntumst 1989 þegar
hann hóf störf við Grandaskóla
nýútskrifaður sem kennari. Leið-
ir okkar lágu fljótt saman þar
sem áhugamálin voru lík. Í
kennslunni voru það raungreinar
og tölvunotkun í kennslu. Í raun-
greinum skiptum við með okkur
bekkjum og kenndum líffræði og
eðlisfræði. Þar hófst vinnan með
lífið í sjónum, sjóbúrið, fjöruferð-
ir og vorþema skólans um lífið í
fjörunni sem enn er í gangi á
hverju vori. Í eðlisfræðinni var
margt brallað í tilraunum svo sem
að láta nemendur búa til raka-
krem og jólaseríur sem eru enn í
notkun í skólanum.
Síðan sneri Örn sér að stjórn-
unarstörfum sem aðstoðarskóla-
stjóri Grandaskóla, flutti sig upp í
Selásskóla sem skólastjóri í 11 ár
en kom svo til baka sem skóla-
stjóri í Grandaskóla 2012 og
starfaði þar til dauðadags. Með
breyttu starfi breyttist samstarf
okkar þar sem hann var orðinn
yfirmaður minn en vinskapurinn
var alltaf til staðar. Það er ekki
hægt að segja að við höfum alltaf
verið sammála í skólamálum en
við gátum rökrætt um leiðir án
leiðinda, eins og það á að vera í
góðu samstarfi. Örn var ástríðu-
fullur skólamaður bæði sem
kennari og skólastjórnandi og
það var gott að vinna með honum.
Annað sameiginlegt áhugamál
áttum við sem var veiðin. Þær
voru margar veiðiferðirnar sem
við fórum saman með félögum
okkar í Smíðaklúbb Grandaskóla
og nokkrar ferðir fórum við tveir
saman. Hópurinn byrjaði sínar
sameiginlegu veiðar í Hítarvatni
og var þá mikið gengið og tjaldað,
en með hækkandi aldri var farið í
þægilegri ferðir og þá gist í sum-
arbústöðum og síðustu árin var
farið í draumavötnin okkar á
hverju ári og mikið veitt. Oftar en
ekki var Örn með flesta fiska og
marga tekna á flugu sem sýndi
mikla veiðihæfileika hans sem við
félagarnir urðum að sætta okkur
við. Hann var mikill veiðimaður
og sá fiska sem enginn annar sá
og ekki var hægt að hugsa sér
betri makker í veiði þar sem hann
var betri en enginn sem aðstoð-
armaður.
Síðasta árið var erfitt hjá hon-
um en hann reyndi alltaf að labba
yfir í skólann og spjalla um heima
og geima hvort sem var á skóla-
safninu eða í gegnum gluggann
þar, sem hann gerði oft í covidinu
því hann vildi ekki koma inn.
Það að vera betri en enginn
voru síðustu orðin sem hann sagði
við mig eftir að ég aðstoðaði hann
þegar hann fór á líknardeildina.
„Valli minn, þú ert nú betri en
enginn eins og Bjarni Fel sagði,“
alltaf stutt í húmorinn hjá honum
og útskýrði síðan vel hvernig
þetta orðatiltæki kom til.
Í minningunni kemur upp sam-
starfið í Grandaskóla, Bettferð-
irnar til London, ferðir á Hólma-
vík, matarklúbburinn og
veiðiferðirnar. Þessi verkefni
verða ekki endurtekin.
Góður vinur er fallinn frá og
hans er sárt saknað, ég sendi
Ingibjörgu, Sif og Halldóri Smára
mínar dýpstu samúðarkveðjur.
Valgeir Gestsson (Valli).
✝
Osvald H.
Kratsch fædd-
ist í Reykjavík 16.
maí 1925. Hann lést
á hjúkrunarheim-
ilinu Heradsbygda
omsorgssenter í
Hönefoss í Noregi
23. febrúar 2022.
Foreldrar hans
voru Þorbjörg
Ólafsdóttir
Kratsch, f. 23.12.
1902 í Selárdal í Arnarfirði, d.
30.4. 1992, og Walter Kratsch, f.
21.10. 1899 í Dresden í Þýska-
landi, d. 12.7. 1969. Osvald var
næstyngstur fjögurra systkina
sem eru nú látin; þau Ólafur Wal-
ter Reynir, f. 25.4. 1922, d. 1.1.
2001, Margrét Ester, f. 6.1. 1924,
d. 5.2. 2008, og Marteinn Her-
bert, f. 18.6. 1931, d. 14.9. 2012.
Osvald ólst upp í Reykjavík, á
Laugavegi 157, seinna flytur
fjölskyldan í Stigahlíð 20, þar
sem hann bjó þar til hann fluttist
til Noregs.
Osvald gekk ungur í skátana;
ið fór hann að vinna hjá Høvik
verk þar sem hann starfaði allan
sinn starfsaldur. Bjó í Høvik/
Drammen fyrstu árin, þar til
fyrirtækið flutti starfsemi sína
til Hønefoss, þá flutti hann þang-
að og bjó til dánardags.
Í Noregi eignaðist Osvald
marga trygga og góða vini til
lífstíðar. Hann var um langt
skeið öflugur liðsmaður í Íslend-
ingafélaginu í Ósló, þar sem
hann var ætíð fánaberi 17. júní
ár hvert og var gerður að heið-
ursfélaga. Ekki síður var hann
virkur í safnaðarstarfi íslenska
safnaðarins í Noregi, sat í stjórn
og kom að skipulagi og fram-
kvæmd viðburða og hópastarfs.
Honum var einkar annt um Ólaf-
íusjóðinn og studdi hann vel.
Hann var allt þar til allra síðustu
ár frískur og vel á sig kominn.
Var mikil útivistarmaður, átti
ekki bíl, gekk allra sinna ferða
og notaði almennings-
samgöngur. Ferðaðist mikið er-
lendis, auk tíðra ferða til Ís-
lands.
Minningarathöfn var haldin í
Hönefoss 8. mars sl. Útför Os-
valds fer fram í Fossvogskapellu
í dag, 4. apríl 2022, klukkan 13.
var mjög virkur þar
og tók þátt í mörg-
um viðburðum á
vegum þeirra. .
Skátaflokkurinn
hans Rakkarnir
(Hundarnir) byggði
sér skálann Bæli á
Hellisheiðinni. Í
skátunum eignaðist
Osvald sína bestu
vini sem hann hélt
tryggð við alla tíð.
Hann var fánaberi á alþing-
ishátíðinni 1944 og alla tíð stolt-
ur af því.
Hann tók sveinspróf í rak-
araiðn á Íslandi, fór síðan í fram-
haldsnám í hárgreiðslu til Nor-
egs og var fyrsti karlmaður á
Íslandi til að útskrifast sem hár-
greiðslumeistari. Hann rak um
tíma eigin hárgreiðslustofu í
Reykjavík.
Hann flutti til Noregs
snemma á sjöunda áratugnum,
þar sem til stóð að hann ynni við
sitt fag, en hann varð frá að
hverfa vegna ofnæmis. Í kjölfar-
Við leiðarlok viljum við systur
minnast frænda okkar með
nokkrum orðum.
Í okkar huga var hann frændi
með stórum staf. Það var sann-
arlega ævintýralegt að eiga
frænda sem bjó í útlöndum og
þegar hann var væntanlegur var
spenna í loftinu því hann kom
alltaf færandi hendi og gleymdi
aldrei neinum. Gjafirnar sem
hann færði okkur voru flottar og
öðruvísi og svo fullt af útlensku
nammi. Eftir að amma fór að
eldast kom hann öll jól til Ís-
lands. Amma átti afmæli á Þor-
láksmessu og þá hélt frændi
þessar fínu veislur fyrir fjöl-
skyldu og vini, þá byrjuðu jólin.
Eftir að amma dó kom hann
sjaldnar en þegar hann kom
reyndi hann að heimsækja sem
flesta og alltaf sama gjafmildin,
sumir fengu sérrí, aðrir fengu
sígarettur og enn aðrir fengu
„brunost“. Hann mundi alltaf
hvað hver vildi.
Hann var höfðingi heim að
sækja og nutum við allar þess-
arar gestrisni. Margt kom okkur
spánskt fyrir sjónir, alltaf lagt á
borð eins og um stórveislu væri
að ræða. Morgunverðarhlað-
borðin voru fræg og ekki óal-
gengt að um 10 áleggstegundir
hafi verið á borðum. Hann var
einnig einstaklega nýtinn, fór vel
með og henti helst aldrei mat,
brauðið var ekki búið fyrr en
endarnir voru búnir. Þetta þótti
sérstakt í þá daga. Það að eyða
degi með honum heima við þýddi
göngutúra á milli matartíma.
Magga og Árný muna eftir
ferðunum með „busen“ til Osló,
þá var farið í Glasmagsinet og
Sten og Ström þar sem var farið
í kaffiteríuna í kjallaranum og
gætt sér á smurðu brauði, þetta
var auðvitað ævintýri fyrir litlar
frænkur.
Sigga þakkar fyrir að hann
var fjölskyldan hennar sumarið
’73, alltaf til staðar og hjálpsam-
ur. Lítil saga frá þeim tíma.
Frændi var pjattaður og alltaf
vel til fara. Honum varð því um
og ó þegar frænkan mætti til
hans í snjáðum gallabuxum,
mussu og jesúskóm og skrifaði
heim að hann héldi að Sigga
væri að breytast í hippa.
Til hafði staðið að heimsækja
frænda á 95 ára afmæli hans en
vegna Covid var það því miður
ekki hægt. Fyrir tilstilli góðra
vina hans Einars Traustasonar
og Gerd Marit náðum við að
heimsækja hann í lok október sl.
Áttum við með honum og hans
góðu vinum ógleymanlega gæða-
stund þar sem frændi tók á móti
okkur með dekkuðu borði og
reffilegur í fínu Dior-skyrtunni
sinni. Alltaf samur við sig. Þessi
stund er okkur systrum dýr-
mæt.
Við þökkum kærum frænda
samfylgdina og óskum honum
góðrar heimkomu.
Sigríður Marteinsdóttir,
Margrét Björg Marteins-
dóttir, Árný Marteinsdóttir.
Góður vinur minn, Osvald
Kratsch, er nú látinn í hárri elli.
Hann lést í Hønefoss í Noregi
þann 23. febrúar, borinn til graf-
ar á Íslandi þann 4. apríl.
Leiðir okkar lágu saman þeg-
ar ég kom til starfa sendiherra í
Noregi í byrjun hausts 2008. Það
var í þann mund sem hrunið
skall á Íslendingum. Í kjölfar
þess lá straumur flóttamanna
frá Íslandi til Noregs og þar
sem sendiráðið í Ósló var lítið og
hafði mörg verkefni á sinni
könnu tókum við sr. Arna Grét-
arsdóttir, prestur íslenska safn-
aðarins í Noregi, höndum saman
og reyndum í sameiningu að
leysa þennan ófyrirséða vanda.
Þá kynntist ég Osvald sem var
innanbúðarmaður í íslenska
söfnuðinum.
Osvald var nettur maður og
hógvær, stundvís eins og klukka.
Hann tók í hverri viku, á
fimmtudögum minnir mig,
strætó frá Hønefoss, þar sem
hann bjó, til Óslóar og var þá til
reiðu fyrir söfnuðinn í þau verk
sem þurfti að vinna. Hann
smurði sér alltaf nesti og það
svo ríkulega að stundum kom
hann við í sendiráðinu og gauk-
aði að okkur rúgbrauði með
kæfu. Það var kærkomið en enn
þá kærkomnara var að fá að
njóta góðvildar hans og nær-
veru.
Í framhaldinu setti söfnuður-
inn á fót styrktarsjóð til að að-
stoða Íslendinga í Noregi, eink-
um einstæðar mæður. Var hann
nefndur Ólafíusjóður í höfuðið á
Ólafíu Jóhannsdóttur sem sinnti
fátækum konum í Ósló upp úr
aldamótunum 1900. Osvald
studdi þennan sjóð af alhug og
það svo mjög að hann seldi kært
dúkkusafn sitt og gaf andvirðið
til sjóðsins.
Við urðum perluvinir. Hann
sagði mér margt af uppvexti sín-
um í Reykjavík, en faðir hans
var tekinn til fanga og fluttur af
landi brott þegar Bretar her-
námu Ísland 1940. Osvald sagði
mér líka margar skemmtilegar
sögur af því þegar hann fór á
Bessastaði til að „krulla“ Dóru
Þórhallsdóttur forsetafrú en Os-
vald var lærður hárgreiðslu-
meistari. Hann var líka mikill
skáti og náðu þeir Friðrik, eig-
inmaður minn, vel saman í þeim
málum. Ástfóstri tók hann við
Sigríði dóttur okkar, sem var
táningur í Noregi þegar við vor-
um þar, og gaf henni gjafir, háls-
men og fleira fínt.
Þegar ég var kvödd af Norð-
mönnum við starfslok mín í Nor-
egi 2012 var haldinn hádegis-
verður í ráðherrabústað þeirra
Norðmanna. Mátti ég bjóða
gestum og auðvitað bauð ég Os-
vald. Hann mætti í íslenska
þjóðbúningnum eins og hann
gerði ævinlega á hátíðarstund-
um svo sem á 17. júní þegar
hann fór fyrir skrúðgöngu okkar
með íslenska fánann á lofti.
Hann var sá flottasti í þessum
hádegisverði, hógvær en ein-
stakur. Það fór ekki fram hjá
ráðuneytisstjóra utanríkisráðu-
neytis Norðmanna sem vildi
helst ekki af Osvald sjá þegar
boðinu lauk.
Eftir að við fórum frá Noregi
2012 kom Osvald jafnan í eft-
irmiðdagste til okkar þegar
hann kom til Íslands. Sátum við
þá og spjölluðum lengi dags.
Hann sendi okkur ávallt jóla-
kort, heimatilbúin með alls kon-
ar límmiðum af jólasveinum,
jólatrjám og þvílíku. Um síðustu
jól kom ekkert kort og vissi ég
þá að halla færi undan fæti hjá
mínum manni. Andlátsfregnin
kom því ekki beint á óvart.
Fátt er dýrmætara en góð-
mennska, örlæti og umhyggja en
þetta allt átti Osvald í ríkum
mæli. Ég kveð vin minn með
söknuði. Við hjónin sendum að-
standendum hans og vinum inni-
legar samúðarkveðjur. Far þú í
friði kæri vinur.
Sigríður Dúna
Kristmundsdóttir.
Osvald Kratsch
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir og afi,
GUÐNI GARÐARSSON,
lést miðvikudaginn 23. mars.
Útförin fer fram frá Áskirkju fimmtudaginn
7. apríl klukkan 15.
Garðar Guðnason Anna Jónsdóttir
Andri Guðnason
Bjartur Logi Guðnason Jóhanna Ósk Valsdóttir
Dögg Guðnadóttir Svavar Þór Einarsson
barnabörn og langafabörn