Morgunblaðið - 28.06.2022, Side 17

MINNINGAR 17
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 28. JÚNÍ 2022
voruð að hlusta á útvarpið sem
var svo notalegt fyrir svefninn.
Ég fékk að skottast með þér um
allt og þú sýndir mér endalausa
þolinmæði. Það man ég svo vel.
Og þegar afi kom heim sagði hann
svo oft: „Það er Nína hérna og það
er Nína þarna,“ og við hlógum í
hvert skipti.
Þú varst svo einstaklega góð
kona, elsku amma mín, og þín
verður ávallt saknað. Ég og stelp-
urnar mínar minnumst þín og við
Matthildur munum heilsa þér í
hvert skipti sem við horfum upp í
stjörnurnar hvar sem við erum.
Ég veit að þú fylgir okkur öllum
og passar upp á okkur ásamt afa
sem hefur tekið vel á móti þér
þegar þú kvaddir okkur.
Ég elska þig af öllu hjarta.
Þín ömmustelpa
Nína.
Elsku hjartans amma mín.
Þú varst yndisleg amma og
kona og það var alltaf svo notalegt
að vera í pössun hjá þér. Þú
kenndir mér ótrúlega margt og
sagðir mér margar sögur og
kenndir mér ljóð.
Víð fórum oft saman í ísbíltúr
og það fannst þér æðislegt. Svo
fórum við niður á tjörn að gefa
öndunum brauð. Það voru alltaf til
litabækur hjá þér og þegar að við
Rós vorum saman hjá þér vildum
við lita í sömu bókina. Þú leystir
það þannig að þú keyptir sína lita-
bókina handa hvorri okkar sem
við máttum velja.
Ég mun sakna þín en ég veit að
þú munt alltaf fylgjast með mér.
Þín
Guðrún Día.
Umhyggju og ástúð þína
okkur veittir hverja stund.
Ætíð gastu öðrum gefið
yl frá þinni hlýju lund.
Gáfur prýddu fagurt hjarta,
gleðin bjó í hreinni sál.
Í orði og verki að vera sannur
var þitt dýpsta hjartans mál.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Kæra systir mín, Nína Odds-
dóttir, hefur kvatt þennan heim
þótt hún hafi sagt okkur Láru að
hún ætlaði að verða 100 ára göm-
ul.
Gamlar og góðar myndir lifna
við í huganum, sem ljúft er að
minnast. Nína systir passaði mig
þegar við bjuggum á Hverfisgöt-
unni í Hafnarfirði. Við voru sam-
rýnd systkini og hún annaðist mig
og mömmu af mikilli umhyggju.
Alúð og hlýja voru henni með-
fædd og ekki minnist ég þess að
nokkuð hafi skyggt á systkina-
samband okkar. Guðni mágur og
ég áttum líka einstaklega gott
samband og aðstoðuðum við hvor
annan sem best við gátum. Guðni
hjálpaði mér með allt múrverk í
Huldulandi og ég aðstoðaði hann
við að byggja sumarbústað þeirra
Nínu í Öndverðarnesinu. Nína
systir spilaði þar stórt hlutverk og
reiddi fram kræsingar þegar
svengdin sótti að vinnumönnum.
Bústaðinn nýttu þau hjónin af-
skaplega vel í gegnum árin og
eyddu þar mörgum stundum. Við
fjölskyldan kíktum oft við hjá
þeim og voru móttökurnar ætið
fyrsta flokks.
Nína og Lára mín voru mjög
góðar vinkonur. Þær kunnu báðar
svo vel að taka á móti gestum.
Sérgrein Nínu systur voru brauð-
tertur, marengstertur á mörgum
hæðum og svo alltaf spes terta
fyrir mig, uppáhaldið.
Nína var einstaklega kát og
glöð manneskja. Drengina þeirra
Guðna ól hún vel upp og agaði.
Hún lét ekki vaða yfir sig og stóð
fast á sínu. Mildin hennar í öllum
lífsins verkum var þó alltaf í
stafni. Þau Guðni voru iðin við
spilamennsku og spiluðu rommý
eins og enginn væri morgundag-
urinn. Þar var jafnan mikil keppni
og atgangur. Nínu systur fannst
afskaplega notalegt að lúra eftir
að hafa komið drengjaskaranum í
skólann. Enda nóg að gera á stóru
heimili þeirra Guðna. Alla tíð hafa
samskiptin í fjölskyldunni verið
ljúf og góð, sem ber að þakka.
Nína eyddi seinustu árum sín-
um á Sóltúni, þar sem hugsað var
vel um hana. Hún hafði einstak-
lega fallega rithönd og lagði rækt
við að halda stafagerð sinni fal-
legri með skriftaræfingum. Á Sól-
túni færðist áhuginn yfir í að lita í
litabækur með alls kyns mynstr-
um og formum. Merkilegt var að
sjá handverkið hennar þar sem
ekki sást litað út fyrir merktar lín-
ur. Þetta gerði hún sér til dægra-
styttingar og undi sér vel við. Eitt
skipti komum við Lára sem oftar
til hennar í heimsókn. Aðeins tíu
mínútum seinna drap starfsstúlka
á dyr og sagði Nínu að bingóið
væri að fara að byrja og að við
Lára mættum gjarnan fara með
henni að spila. Þegar niður í sal-
inn kom, snéri Nína sér snöggt við
og sagði: Takk fyrir komuna elsku
Helgi minn, elsku Lára mín, og
rauk svo inn í sal til að næla sér í
vinning. Þarna var hún í essinu
sínu, glöð og ánægð, tilbúin að
leika sér með vinum sínum á Sól-
túni, þá á nítugasta og þriðja ald-
ursári.
Við Lára þökkum samfylgdina
í gegnum lífið og sendum öllum
ástvinum samúðarkveðjur.
Blessuð sé minning Nínu syst-
ur.
Helgi bróðir.
Gakk þú fram með glaðan hug
og Guð í þínu hjarta.
Það mun efla dáð og dug
og dýrðarlífið bjarta.
(P. Hallbj.)
Elsku besta Nína frænka hefur
kvatt og er komin heim til hans
Guðna síns í eilífa sumarlandið.
Pabbi og Nína voru sammæðra.
Amma Metta, móðir þeirra, bjó
ásamt afa mínum, Jóhannesi Guð-
mundssyni, í Grundargerði 15.
Nína og Guðni bjuggu í risinu og
mamma og pabbi í kjallaranum.
Mikill samgangur og góðar minn-
ingar. Nína og fjölskylda fluttu í
Búðargerðið og foreldrar mínir
ásamt ömmu og afa fluttu í
Huldulandið. Breytt búseta hafði
þó ekki áhrif á samband fjölskyld-
unnar. Nína frænka kom alla
fimmtudaga til að þrífa hjá
mömmu sinni. Við systkinin, Jói
bróðir heitinn, ég og Hildur Krist-
ín systir dáðum og dýrkuðum
Nínu frænku. Ekki eingöngu
vegna þess að hún kom alltaf fær-
andi hendi, með gospillur og
súkkulaðifroska, heldur vegna
hlýjunnar og kærleikans sem
streymdi frá henni.
Nína var einstök á allan máta.
Brosið hennar lýsti upp tilveruna,
kátínan hennar, dillandi hláturinn
og góðlátleg stríðnin hreif okkur
öll með. Einlægni í orði og verki
var aðalsmerki hennar. Við systur
eigum dásamlegar minningar úr
Búðargerðinu. Mamma fór stund-
um að útrétta með ömmu Mettu.
Nína kom stundum með en oft
ekki, því nóg var að gera á heim-
ilinu með fjóra fjöruga drengi.
Þegar þannig stóð á, beið hún
okkar í Búðargerðinu með stafla
af heimsins bestu vöfflum með
heimalagaðri rabarbarasultu úr
Öndverðarnesinu og toppaði
dýrðina með þeytirjóma. Gunnar
Gísli, yngsti sonur Nínu, var
næstur okkur í aldri og lékum við
einna mest við hann. Dótið var
strákadót sem við systurnar höfð-
um mjög gaman af. Fallbyssur
með alvöru stálkúlum og tindátar.
Það gerðist ekki betra en kannski
ekki beint kristilegur leikur. Eldri
bræður hans, Oddur, Villi og Rósi,
voru okkur afar góðir líka. Okkur
er minnisstætt að Nína var alltaf
búin að gefa drengjunum sínum
vel að borða fyrir afmælisveislur í
Huldó. Hún vildi alls ekki að þeir
yrðu sér til skammar, því eins og
hún sagði: „Þeir eru alltaf svang-
ir“! Þrifheimsóknir Nínu frænku
enduðu alltaf með kaffi og kruð-
eríi. Með árunum varð fjölmenn-
ara í eldhúskróknum og veiting-
arnar urðu að hlaðborði. Guðni og
strákarnir komu gjarnan líka til
að fá sér kaffisopa og spjalla um
lífsins gagn og nauðsynjar. Þetta
voru notalegar samverustundir,
litaðar góðum minningum.
Nína var þakklát fyrir allar
góðu tengdadæturnar sínar og
sagði okkur fallegar sögur, bæði
af þeim og barna- og barnabörn-
um sem hún sá ekki sólina fyrir.
Ég hef haft það fyrir sið í mörg ár
að heimsækja gamla fólkið mitt
eftir síðasta kennsludag fyrir jól.
Ég færði þeim jólakort og naut
þess að spjalla og rifja upp gamla
og góða tíma. Þessar heimsóknir
hafa gefið mér mikla gleði og hlýtt
í hjarta. Nú hafa þrjú af þeim
kvatt á skömmum tíma. Það verð-
ur skrýtið að fara í jólafrí án þess
að fá knúsið frá þeim.
Við fjölskyldan munum alltaf
geyma fallegar minningar í hjart-
anu um elsku Nínu frænku.
Innilegar samúðarkveðjur frá
okkur öllum, elsku Rósi, Villi,
Oddur, Gunnar Gísli og fjölskyld-
ur.
Metta frænka.
Foreldrar Nínu Oddsdóttur
skildu þegar hún var þriggja ára
og fór hún í fóstur til ömmubróður
síns og eiginkonu hans sem
bjuggu á Lækjarbakka í Reykja-
vík. Nína lést á Hjúkrunaheim-
ilinu Sóltúni 11. júní sl. á 96 ald-
ursári, en það er staðsett nálægt
þeim stað þar sem bærinn Lækj-
arbakki stóð.
Fóstuforeldrar mömmu gáfu
henni munnhörpu og lagðist Nína
undir sæng til að trufla ekki aðra
þegar hún æfði sig að spila. Hún
sagði síðar, „ef þú kannt eitt lag
geturðu spilað öll lög“. Í Grund-
argerðinu gekk oft á ýmsu þar
sem fjórir strákar komu saman og
hún hafði lag á að stilla til friðar,
en þegar það dugði ekki lumaði
hún hinsvegar á leynivopni. Lang-
ur munnhörputónn heyrðist, til-
kynnt að allir skyldu drífa sig
háttinn og datt allt í dúnalogn.
Eftir það voru leikin gömul og ný
lög á munnhörpuna.
Að vetrarlagi gaf hún smáfugl-
um korn sem varð allaf að vera til.
Eitt sinn las hún í blöðunum að yf-
irvofandi gæti verið skortur á
fuglakorni í verslunum og bað mig
að kaupa fyrir sig eins mikið korn
og hægt væri að fá. Í fyrstu versl-
uninni sem ég komi var allt korn
uppselt en í næstu verslun sagði
afgreiðslumaðurinn að hann væri
nýbúinn að selja síðustu pokana.
Lýsing á kaupandanum líktist
yngsta bróður mínum og í ljós
kom að hún hafði hringt í okkur
báða til að tryggja nægilegt korn.
Rithönd hennar var falleg og
skýr og hún skrifaði niður ljóð og
hugleiðingar í nokkra bækur.
Allra síðustu árin litaði hún oft og
vildi fá litabækur með flóknum
mynstrum. Litagleðin var mikil
en hún notaði mest af gulu. Það
bárust margar beiðnir frá henni
um gula viðbótarliti, en í litabox-
inu hennar voru flestir aðrir litir
stórir, en sá guli stubbur.
Nína hafði mikla samkennd
með þeim sem minna mega sín og
lagði ætíð að sonum sínum að
leggja aldrei illt til þeirra sem eru
minnimáttar og fara alltaf vel með
dýr. Í eðli sínu var hún oftast já-
kvæð, oftast glaðleg og talaði
aldrei illa um nokkurn mann. Það
eru einu skiptin sem hún fann að
við okkur bræður og tengdadæt-
urnar ef okkur varð slíkt á.
Þegar elliglöp tóku að hrjá
hana fékk hún inni á Hjúkrunar-
heimilinu Sóltúni þar sem hún
undi hag sínum vel og talaði alltaf
um hve gott væri að vera þar hjá
því frábæra starfsfólki sem þar
sinnir umönnun. Þrátt fyrir að
margar minningar væru horfnar
og augnablikið gleymt strax,
þekkti hún okkur strákana alltaf á
röddinni einni og húmorinn var
enn til staðar. Heimsóknir voru
bannaðar á Sóltúni þegar covid
gekk yfir en í fyrstu heimsókninni
þegar banninu var aflétt var hún
spurð hvernig henni litist á það.
Hún greip þá munnhörpuna og
spilaði lagið Kátir voru karlar.
Rósmundur Guðnason.
✝
Gunnhildur
Gunnarsdóttir
fæddist í Reykjavík
26. júní 1951 og ólst
þar upp. Hún lést á
sjúkrahúsi á Spáni
14. maí 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Borghildur
Ásgeirsdóttir, f. 6.
júní 1919, d. 8. októ-
ber 2006, og Gunn-
ar Guðjónsson, f. 9.
nóvember 1921, d. 24. desember
1982.
Albróðir Gunnhildar er Baldur,
f. 1953. Hálfsystkini hennar: Sam-
mæðra Reynir Ásgeirsson, f. 1945,
samfeðra Ásthildur, f. 1941, Hall-
dór, f. 1942, og Halldís, f. 1943.
Gunnhildur varð stúdent frá
Menntaskólanum á Laugarvatni.
Hún lærði hagfræði
í Svíþjóð og gegndi
ábyrgðarstöðum í
ýmsum fyrirtækj-
um. Má þar nefna
bifreiðaumboð
Sveinbjörns Egils-
sonar, Blaðaprent
og Blómaval. Einnig
vann hún um tíma
fyrir konsúlat Hol-
lands.
Fyrri maður
hennar var Þorsteinn Veturliða-
son, f. 1949. Gunnhildur fluttist
til Spánar 2012 og kynntist þar
eftirlifandi eiginmanni sínum,
Guy Gevaert, f. 1956, ættuðum
frá Belgíu.
Minningarathöfn um Gunn-
hildi fer fram frá Lindakirkju í
dag, 28. júní 2022, klukkan 13.
Það er erfitt að trúa því að elsku
Gunnhildur systir sé dáin. Ég
sakna hennar meira en nokkur orð
fá lýst. Eftir sjötíu ára vináttu, sem
aldrei bar skugga á, léttir það að-
eins söknuðinn að ég trúi því að við
munum hittast á ný. Þá verða fagn-
aðarfundir. Það hefur alla tíð verið
mjög kært með okkur systkinum,
Gunnhildi og Baldri. Ég var 19 ára
þegar ég fluttist að heiman. Þá var
Gunnhildur 13 ára og Baldur 10
ára. Eðlilega strjáluðust samskipti
okkar eitthvað á þessum árum, en
einlæg og góð vinátta hélst þó alla
tíð.
Svo stofnuðum við öll heimili og
fórum að búa. Gunnhildur flutti
með fyrri manni sínum til Svíþjóð-
ar þar sem hann lagði stund á
prentnám, en hún hagfræði. Þegar
hún kom aftur til Íslands var ég
fluttur í sveit, en hún kom mjög oft
í heimsókn eða við á heimili hennar
og foreldra okkar við ýmis tæki-
færi. Hún var alltaf mjög greiðvik-
in og vandvirk í öllum sínum störf-
um. Í fjölda ára sá hún að miklu
leyti um bókhald hitaveitufélags í
sveitinni sem ég starfaði við og
stjórnaði. Og aldrei fékkst hún til
að taka krónu fyrir.
Við eigum margar og góðar
minningar frá ferðalögum erlendis
með Gunnhildi. Við fórum t.d. til
Mexíkó, Bahamaeyja og einnig til
Noregs þar sem við ferðuðumst
víða. Þegar Gunnhildur dvaldi í
heitari löndum tók hún eftir að
verkir í baki minnkuðu, en þeir
höfðu hrjáð hana árum saman eftir
byltu á vinnustað. Það leiddi til
þess að hún flutti til Spánar og
leigði þar íbúðir eða hús á nokkr-
um stöðum uns hún keypti
draumahúsið sitt með miklu og
fögru útsýni, tvær hæðir auk sér-
íbúðar á jarðhæð, með stórum
garði og sundlaug. Í garðinum er
pálmatré jafnhátt húsinu,
ávaxtatré og mikið og fallegt lim-
gerði.
Eftir það kynntist hún eftirlif-
andi eiginmanni sínum Guy Gea-
vert, ættuðum frá Belgíu. Með
þeim tókst fljótlega mikil vinátta
og á endanum giftu þau sig. Hann
er mikill lista- og sælkerakokkur.
Við hjónin heimsóttum Gunn-
hildi á nokkra staði þar sem hún
bjó á Spáni og eru þær ferðir
ógleymanlegar. Það var þó ekkert í
samanburði við þær lystisemdir
sem við upplifðum og takmarka-
lausa gestrisni þeirra þegar við
heimsóttum þau í nýja húsið.
Gunnhildur var á hátindi ham-
ingju sinnar þegar hún greindist
með krabbamein í lok október síð-
astliðins. Hún gekkst undir mikla
skurðaðgerð rúmum tveimur vik-
um síðar sem virtist ætla að takast
vel. Síðan tók við mjög mikil og erf-
ið lyfja- og geislameðferð. Þessi
sterka og lífsglaða kona varð þó að
láta undan að lokum. Hún lést 14.
maí síðastliðinn. Elsku Gunnhild-
ur, takk fyrir allt.
Eins og gullhörpuljóð,
eins og geislandi blær,
eins og fiðrildi og blóm,
eins og fjallalind tær,
eins og jólaljós blítt,
eins og jörðin sem grær,
lifir sál þín í mér,
ó þú systir mín kær.
Hversu þreytt sem þú varst,
hvað sem þrautin var sár,
þá var hugur þinn samt,
eins og himinninn blár;
eins og birta og dögg
voru bros þín og tár.
Og nú ljómar þín sól
bak við lokaðar brár.
(Jóhannes úr Kötlum)
Blessuð sé minning Gunnhildar
systur um alla eilífð.
Reynir bróðir og Björg.
Eftir stranga glímu við krabba-
mein er látin á Spáni systir mín,
Gunnhildur Gunnarsdóttir, fædd
26. júní 1951, dáin 14. maí 2022.
Systir mín var bráðþroska og
námsfús. Eftir landspróf gekk
hún í Menntaskólann að Laugar-
vatni og eignaðist þar góða vini.
Að loknu stúdentsprófi hélt hún
til Svíþjóðar og nam rekstrarhag-
fræði. Heimkomin gerðist hún
fjármálastjóri stöndugra fyrir-
tækja, þar sem vandvirkni hennar
og atorka komu henni skjótt til
virðingar og góðra efna. Þegar
líða tók á gjöfula starfsævi, kaus
hún að láta af störfum, keypti sér
hús á Costa Blanca og naut þar
góðra ára áður en hinn illvígi
sjúkdómur knúði dyra.
Gunnhildur systir var mild og
stillt og skipti sjaldan skapi. Hún
greiddi mér götu frá fyrstu tíð,
leiddi mig á eftir sér um klappir
og mýrar við Köllunarklett sem
var ferjustaður Viðeyjar fyrr á
öldum. Þar áttum við heima í litla
bústaðnum hennar ömmu. Þá
hafði Gunnhildur fengið þeirrar
listar að geta laðað fram úr tákn-
um undursamleg ævintýri og sög-
ur. Ávallt var hún fús til þess að
lesa fyrir mig og ég fylgdist með
hugfanginn, en hnaut þó um að
maður nokkur hafði Róbínson að
skírnarnafni en Krúsó að föður-
nafni. Það væri af því hann var út-
lendur, útskýrði systir mín, sjö
ára. Á Íslandi myndi hann nátt-
úrlega heita Krúsó Róbínsson.
Skýringuna lét ég mér vel líka og
fann sem endranær að systir mín
leysti prýðilega úr málum.
Í viðskiptalífinu takast á ýmsir
hagsmunir, sem kunnugt er. Sér
til undrunar komust menn þá
stundum að raun um að frekja
kom engu til leiðar við þessa
fasprúðu konu, sem var tillitssem-
in holdi klædd, en hrökk þó hvergi
undan ofríki. Um leið sýndi hún
sanngirni, því hún var höfðingi í
lund og drengur góður, eins og
sagt var um Bergþóru Skarphéð-
insdóttur.
Systir mín var listelsk, hafði
mætur á handverki og bjó yfir fal-
legustu rithönd sem ég hef séð. Í
mörgu var hún sjálfri sér næg,
sinnti viðhaldi á heimili sínu,
mundaði borvélar og skrúflykla af
leikni, endurnýjaði innréttingar
og lánaði mér verkfærin ef ég
þurfti þeirra við. Hún kunni vel að
meta lystisemdir, átti öfluga
jeppa og stór hjólhýsi og bauð
mér í ferðalög um landið þegar
börn mín voru að vaxa úr grasi.
Þá fengum við enn betur að kynn-
ast lífsgleði hennar, ríkulegri
kímnigáfu og hláturmildi. Það er
til marks um hver skörungur hún
var í augum barnanna, að snarráð
telpa var varð upp með sér að
hljóta af henni einkunnina úti-
leguhetja, eftir að hafa bjargað
búnaði undan óveðri. Og þegar
ungur sveinn átti að skrifa ritgerð
og færa einhvern ættingja sinna í
skáldlegan búning, hafði Gunn-
hildur frænka útskrifast frá sjó-
liðsforingjaskóla og orðið fall-
byssuskytta.
Veglyndi var aðalsmerki Gunn-
hildar Gunnarsdóttur. Hún var
kurteis, hjálpsöm og gjafmild,
einstaklega góður hlustandi og
næm á líðan annarra. Hjartans
örlæti var henni í blóð borið.
Með þessum orðum kveð ég í
hinsta sinn mína elskuverðu syst-
ur. Það er ég viss um, að hefði hún
verið drottning eins og nafna
hennar í Noregi forðum, þá hefði
hún hlotið viðurnefni og héti á
spjöldum sögunnar Gunnhildur
góða.
Baldur Gunnarsson.
Ekki þurfti langan tíma til um-
hugsunar þegar Gunnhildur
Gunnarsdóttir var einn umsækj-
enda um starf skrifstofustjóra hjá
Blómavali. Hún var ráðin sam-
stundis. Hún starfaði með okkur
frá árinu 1984 og þar til fyrir-
tækið var selt árið 2000 og um
tíma með nýjum eigendum.
Sá tími sem fram undan var,
þegar hún réðst til starfa hjá
Blómavali, var mikill uppbygg-
ingartími og því í mörg horn að
líta. Það var frábært að hafa hana
með í stjórnunarteyminu, klettinn
sem var með hlutina á hreinu, lét í
ljós sínar skoðanir á málum og
fylgdi fast eftir því sem ákveðið
var að framkvæma. Gunnhildur
var einstaklega vinnusöm, harð-
dugleg, ósérhlífinn dugnaðarfork-
ur. Henni tókst vel að laða fram
bestu hliðar samstarfsfólksins og
öllum leið vel í hennar návist.
Maður hafði sannarlega á tilfinn-
ingunni að fyrirtækið væri í fyrsta
sæti.
Við fyrrverandi eigendur
Blómavals munum ávallt minnast
Gunnhildar með hlýju og virð-
ingu. Starf hennar með okkur var
ómetanlegt.
Eiginmanni Gunnhildar og
ættingjum vottum við okkar
dýpstu samúð.
Bjarni, Kolbeinn
og fjölskyldur.
Gunnhildur
Gunnarsdóttir
Ástkær móðir mín, tengdamóðir og amma,
ELÍN HILDUR GUÐMUNDSDÓTTIR
bankaritari,
lést á Landspítalanum 20. júní.
Útför hennar verður gerð frá
Fossvogskapellu mánudaginn 4. júlí
klukkan 15.
Otti Hólm Elínarson Rósa Guðrún Erlingsdóttir
Rebekka Rún, Hildur Agla,
Jóhanna Katrín Karla og Erling Hólm