Morgunblaðið - 28.06.2022, Page 19

Ástkær faðir, tengdafaðir, afi og langafi,
ÓSKAR LÍNDAL JAKOBSSON,
Hafnartúni 38, Siglufirði,
sem lést laugardaginn 18. júní á Sjúkrahúsi
Akureyrar, verður jarðsunginn frá
Fríkirkjunni í Hafnarfirði fimmtudaginn
30. júní klukkan 13.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki HSN.
Ómar Óskarsson
Gunnlaugur S. Guðleifsson Erla Helga Guðfinnsdóttir
Sóley Guðmundsdóttir Ingvar Reynisson
Gísli Þór Guðmundsson Anna Hildur Hildibrandsdóttir
og afabörn
hennar komu á óvart því að
Stella hafði verið hraust, kleif
fjöll, hjólaði og stundaði marg-
víslega hreyfingu af miklum
krafti. Uppgjöf var ekki til í
hennar huga og hún barðist fyr-
ir lífi sínu til hinstu stundar af
miklum hetjuskap, umvafin fjöl-
skyldu og vinum. Andlegt þrek
hennar, lífsgleði og bjartsýni
snart okkur sem nærri henni
stóðum. Hún var svo góð og
hugulsöm manneskja sem þrátt
fyrir eigin veikindi gaf stöðugt
af sér og hughreysti aðra sem
börðust við heilsuleysi og erfið-
leika.
Allir sem þekktu Stellu vita
að hún var mörgum góðum kost-
um búin. Hún var ákaflega
kraftmikil, lífsglöð og bjartsýn
og alltaf tilbúin að liðsinna öðr-
um, greiðvikin og gjafmild og
laðaði að sér fólk. Hún var ákaf-
lega félagslynd og vinahópurinn
stór og fjölbreyttur. Hún var
bókhneigð og las mikið alla tíð
og var mikill ljóðaunnandi. Það
var alltaf gaman að hitta Stellu
og vera með henni. Við áttum
langa og gjöfula samleið og oft
var glatt á hjalla. Breyttar að-
stæður mínar innan fjölskyld-
unnar breyttu engu um vináttu
okkar.
Ég flyt kveðju frá sonum
mínum, Gauta, Eggerti og Þóri,
sem kunnu svo vel að meta glað-
værð Stellu og eru þakklátir fyr-
ir ræktarsemi hennar í þeirra
garð.
Innilegar samúðarkveðjur til
ykkar, elsku Össi, Svava, Snorri,
Nína og systkini Stellu. Þið haf-
ið öll misst mikið við fráfall
hennar.
Ég dái runna
sem roðna undir haust
og standa réttir
þó stormana herði
uns tími er kominn
að láta laust
lauf sitt og fella
höfuð að sverði.
(Einar Bragi)
Megi hún Stella mín hvíla í
friði.
Minnie Eggertsdóttir.
Ein úr hópnum okkar hefur
kvatt alltof snemma. Eftir sitj-
um við vinkonur hennar, hnípn-
ar og fullar af söknuði. Nú send-
ir Stella okkur ekki kveðjur og
hvetur til að hittast eða afmæl-
iskveðju til hverrar og einnar
með jákvæðum skilaboðum og
góðum óskum.
Við erum hópur kvenna sem
kynntumst á mömmumorgnum í
Langholtskirkju árið 1991. Sú
samvera reyndist okkur svo dýr-
mæt að ákveðið var að halda
áfram að hittast. Síðan eru liðin
rúm 30 ár og ennþá hittumst við
og gleðjumst saman. Ótrúlegt en
satt, hefur hópurinn haldist að
mestu óbreyttur. Við kölluðum
hópinn okkar Langbrækur.
Stella okkar fékk viðurnefnið
Aðal í hópnum. Hún var Að-
alsteinsdóttir en einnig þótti
okkur ástæða til að aðla hana
með sérstakri athöfn. Hún var
líka ein af aðaldriffjöðrunum,
alltaf til í ný ævintýri, drífandi
og skemmtileg. Þegar stofnaður
var göngu- og hlaupahópur
Langbróka var Stella ein sú
kraftmesta, tók þátt í ýmsum
hlaupum með hópnum og hvatti
okkur hinar. Þá töluðum við
gjarnan um vestfirsku genin
hennar en Stella ólst upp vestur
á fjörðum, nánar tiltekið í
Tálknafirði. Við trúum því að
þaðan komi valkyrjur sem vaði
eld og brennistein, gerist þess
þörf. Það gerði Stella okkar.
Minningarnar sækja að og
okkur langar að rifja upp nokk-
ur brot þar sem Stella okkar var
í aðalhlutverki. Við minnumst
bókakonunnar Stellu, sem setti
sér eitt sinn það markmið að
lesa 52 bækur, eina bók á viku.
Það gerði hún. Við héldum alltaf
fund í janúar þar sem farið var
yfir jólabækur ársins og þar var
ekki komið að tómum kofanum
hjá okkar konu. Eins var hún
mjög ljóðelsk og valdi ljóð hvern
dag fyrir aprílmánuð og birti á
Fésbók.
Stella var einstaklega kær-
leiksrík, hugsaði fyrst og fremst
um aðra og lét sig hvergi vanta.
Hún heilsaði alltaf glaðlega, með
hlýjum orðum um viðkomandi
og væntumþykju. Oftast fylgdi
hrós um fatnað, klippingu eða
eitthvað sem hún vildi gleðja
mann með. Hún var mjög ósér-
hlífin og kannski gekk hún
stundum of nærri sér í þeim efn-
um. Við minnumst góðra ferða í
bústaði, eins konar húsmæðra-
orlof, þar sem við átttum
ógleymanlegar stundir saman og
Stella var oft potturinn og pann-
an í skipulagningu. Stella var
mikið náttúrubarn, stundaði
göngur og nýtti afurðir náttúr-
unnar, svo sem sveppi og ber.
Koma þá í huga hinar frægu
berjaferðir vestur í Tálknafjörð,
þar sem aðalbláberin voru tínd í
akkorði og þegar heim kom var
efnt til berjaveislu fyrir vini og
vandamenn.
Síðustu mánuðina gerðum við
okkar besta til að styðja hana og
sýna henni umhyggjusemi í
veikindum hennar. Á enga okkar
er hallað þótt þar sé nafn Önnu
Maríu Ögmundsdóttur sérstak-
lega nefnt. Að leiðarlokum þökk-
um við vinkonu okkar fyrir vin-
áttuna í öll þessi ár og vottum
fjölskyldu elsku Stellu okkar
innilegustu samúð og óskum
þeim til hamingju með vænt-
anlegt barnabarn sem við viss-
um að varð Stellu svo mikið
gleðiefni.
Fyrir hönd Langbróka:
Eygló Eiðsdóttir,
Erla Magnúsdóttir,
Sigríður Sigurðardóttir.
Þú skalt ganga í fjörunni
og gleyma því sem mennirnir segja
hvernig þú eigir að lifa.
Þú skalt vita að steinana
þá áttu alla.
Þú skalt heyra sögur hafsins,
hvernig þú munir sigra.
Þú skalt ganga í fjörunni
og vita
að friðurinn,
hann er til.
Og þangið segir þér
að þú munir hvílast,
segir þér
að þú munir hvílast.
(Nína Björk Árnadóttir)
Hún hleypur á undan mér
upp túnið á Hrauni. Ég elti, en
hún er komin langt upp í móana.
Hún beygir svo í átt að skóg-
ræktinni. Snýr sér við og kallar:
Við förum upp á Lynga – kíkj-
um í Kistublett. Hleypur áfram
og ég er orðin lafmóð. Fer upp
fyrir skógræktina, upp undir
klettabelti. Þar hendir hún sér
niður í blágrænt berjalyngið og
segir: Sjáðu, það er fullt hérna.
Við erum komnar í berjamóinn
sem hún vissi um, hafði beðið
eftir að berin stækkuðu nóg og
nú voru þær Inga á Hrauni sam-
mála um að bláberin væru orðin
nógu stór. Hún er tíu ára og
hefur stækkað talsvert síðan ég
hitti hana fyrst, þá á sjöunda
ári. Hún var hún Stella, litla
systir hans Þorsteins, við þá
nýtrúlofuð. Nú gift og búin að
eignast hann Alla. Seinna kom
Höskuldur. Hún varð litla syst-
irin sem mig hafði alltaf langað
að eignast. Og vinkona seinna,
þegar við báðar urðum stórar.
Við áttum góðar stundir á
Hrauni, fórum oft niður á sand,
þar sem hún sýndi mér veröld-
ina sína, sandinn, oddann, fjörð-
inn og fjöllin. Rík var hún og
hún átti líka góða að. Hún var
langyngst, ólst upp hjá fullorðnu
fólki, foreldrum sínum, móður-
bróðir og ömmu. Systkinin fóru
snemma að heiman, í skóla og
vinnu. Hún sagðist oft sakna
Gunnu og Bergs. Hinir bræð-
urnir, Birgir og Þorsteinn, voru
miklu eldri og farnir að heiman.
Það varð nú þannig að þau
systkinin hittust í fyrsta sinn öll
heima á Hrauni þegar faðir
þeirra var jarðsettur 1984.
Hraun var sveit, skólinn mitt á
milli þess og þorpsins. Svo hún
lék sér mest ein, þótt hún ætti
vini í skólanum. Las mikið og
bjó sér til ævintýraheima. Hún
var uppáhald og augasteinn
pabba síns, það voru hin systk-
inin sammála um. Svo kom hún í
landspróf í Stykkishólmi, til okk-
ar Steina. Öllum frændum henn-
ar þótti vænt um hana og þeim
kom vel saman. Það var eig-
inlega eins og hún hefði alltaf
verið hjá okkur. Bókasafnið var
á höfðanum fyrir ofan húsið okk-
ar og þar var hún tíður gestur.
Fór einu sinni eða tvisvar í viku
og fékk bækur. Svo tók við
menntaskóli, vinnan og lífið. Við
töluðum oft saman í síma og ég
hitti hana stundum þegar ég fór
suður. Ég man vel þegar hún
sagði mér að hún væri farin að
hitta strák. Hann héti Örn og
væri bróðir hans Simma hennar
Minnie Eggerts. Ég sá stjörnu-
ljós í augum hennar. Svo þegar
hún seinna sagði mér frá börn-
unum sínum, komu þessi ljós
líka. Svava og Snorri voru henn-
ar líf og yndi. Á seinni árum fór-
um við í leikhús og gerðum
fleira skemmtilegt. Tveim vikum
áður en hún kvaddi fórum við á
kórtónleika. Hún var hetja.
Ég mun sakna Stellu mikið.
Hjartans samúð, elsku Örn,
Svava, Snorri og Nína. Og Birg-
ir, Steini og Gunna mín, ykkar
missir er mikill.
Og handan við daginn
er dauðinn á verði.
Dimmleitur og kyrr.
(Valdimar Tómasson)
Dagbjört S.
Höskuldsdóttir.
Kveðjustund.
Stella okkar og mjög margra
annara. Stella með brosið og sitt
jákvæða viðhorf til hlutanna.
Stella og ljóðin hennar. Stella
hans Össa okkar er farin á vit
forfeðra sinna og alltof fljótt.
Með söknuði í hópnum okkar
gömlu Framaranna og þorra-
blótshópsins kveðjum við eina af
stoðunum og dugnaðarforkunum
okkar. Alltof fljótt kom kveðju-
stund en samt svo margs að
minnast og sakna.
Stella var orðheppin og mikið
vakti að baki hlutunum hjá
henni, þegar hún lýsti þeim.
Hún var mikill grúskari og var
ávallt vel undirbúin þegar hún
og Össi héldu þorrablótin, þá
var mikið hlegið og oft reynt á
það litla vit sem í hópnum var
eftir miklar veitingar. Stella var
stolt af vesfirskum uppruna sín-
um og lagði hún á sig að kenna
okkur að meta hákarl, bringu-
kolla og annað góðmeti. Minning
um vandræðalega ástarjátningu
Össa til Stellu sinnar með rós í
hönd mun seint gleymast. Það
var ávallt með eftirvæntingu
sem við kíktum undir matar-
diskana þar sem hún hafði falið
einhver gullkorn. Hún hafði
mikinn húmor fyrir sjálfri sér og
tók lífinu létt, eins best kom
fram síðasta árið hennar er hún
barðist við þennan illvíga draug
sem herjaði á hana.
Stella var mikill göngugarpur
sem gafst aldrei upp á að hvetja
aðra til dáða í útiveru. Margar
minningar eigum við úr útileg-
um hópsins þar sem góða skapið
hennar breytti öllum veðrum í
gleði og hlátur stundir. Stundir
á Minniborgum er við dúðuðum
okkur í mesta frosti þess árs og
hún leit á einn kappan og kallaði
hann Michelin-manninn.
Stella var alltaf með hugann
hjá öðrum, umhugað um aðra,
ávallt að spyrja um börnin og
barnabörnin í vinahópnum. Hún
gaf sér ávallt tíma til að hlusta á
sögur af smáfólkinu og þeirra
sorgir og sigra. Oft skildum við
ekki hvernig hún hafði tíma til
að forvitnast um okkur hin í
hópnum, þegar hún hafði það
verk að sjá um Össa sinn og
börnin. Stella var mannglögg og
minnug á nöfn allra sem hún
hitti. Hún var sannur vinur vina
sinna og stolt af sínu fólki.
Með söknuði og hlýjum huga
kveðjum við kæru Stellu og
vottum Össa og fjölskyldu
þeirra okkar hjartnæmustu
samúð.
Jónas Ingi og Sigríður,
Þorvaldur og Ólöf, Sigurjón
og Rósa, Björn og Ragnheið-
ur, Ómar og BergÞóra.
Hún Stella var einstök og
hennar er sárt saknað. Hún
starfaði sem launafulltrúi hjá
Umhverfisstofnun frá haustinu
2007 og í því hlutverki vann hún
mikið með ýmsar starfsmanna-
tengdar upplýsingar. Stella lét
þó ekki þar við sitja því hún var
sérlega minnug og lagði á minn-
ið afmælisdaga samstarfsfólks-
ins og gleymdi aldrei að óska
okkur til hamingju með daginn.
Ef starfsmenn fóru í fæðingar-
orlof þá mundi hún oft líka af-
mælisdaga þeirra barna sem
fæddust á hennar vakt. Hún
sýndi öllum áhuga og fylgdi
stundum eftir löngu liðnum sam-
ræðum með því að spyrja hvort
að tanntakan væri nú að verða
búin hjá yngsta barninu, hvort
aldraður faðir væri farinn að
jafna sig eða hvernig gengi nú
með sumarbústaðinn. Hún var
dugleg að minna okkur á að
nýta líkamsræktarstyrk og önn-
ur starfsmannatengd réttindi.
Henni var annt um hagi okkar
og vellíðan og lagði sig fram um
að aðstoða alla þá sem á þurftu
að halda.
Við erum mörg sem unnum
lengi með Stellu og munum
minnast hennar sem yndislegs
gleðigjafa. Stella var alltaf til í
sprell og hjá henni var aldrei
langt í smitandi hláturinn. Stella
var stemningsmanneskja þannig
að ef bleikur dagur var í
vinnunni þá mætti Stella í bleiku
frá toppi til táar og sennilega
með bleika köku í farteskinu. Ef
það var þemadagur þá peppaði
hún aðra til þátttöku og aðstoð-
aði þá við að útvega sér höf-
uðföt, búninga eða skreytingar-
efni eins og við átti. Þegar
stofnunin keppti í Hjólað í vinn-
una þá lagði hún allt undir og
hjólaði oft klukkutímunum sam-
an aukahringi um höfuðborgar-
svæðið til þess að liðið hennar
kæmist sem næst verðlaunapall-
inum.
Stella var hlý og alúðleg við
alla. Hún tók á móti nýjum
starfsmönnum opnum örmum og
var umhugað um að fólki fyndist
vel tekið á móti sér. Henni þótti
vænt um að styrkja tengsl við
fólk og henni fórst það svo sann-
arlega vel úr hendi.
Við sendum aðstandendum
Stellu innilegar samúðarkveðjur
og þökkum fyrir að hafa fengið
að kynnast henni. Minningin lifir
áfram í hjörtum okkar.
Fyrir hönd starfsmanna allra,
Sigrún Ágústsdóttir
forstjóri.
Stella Aðalsteinsdóttir, vin-
kona okkar, er látin.
Það vissu allir sem þekktu
Stellu að hún var að vestan. Það
var hluti af hennar sjálfsmynd
og af henni var hún stolt. Það er
þó ekki hinn stolti Vestfirðingur
sem kemur fyrstur upp í hugann
þegar maður minnist Stellu. Þar
er gleðin í fyrsta sæti. „Þvílík
fegurð,“ sagði hún eitt sinn við
mig. Ég hafði sýnt henni blóm
sem ég hafði ræktað og var
stoltur af. Stella sá fegurðina en
það sem snart mig djúpt var
gleðin sem hún sýndi yfir feg-
urðinni. Einlæg og fölskvalaus
gleði, sem við kennum stundum
við börn. Þessi lyndiseinkunn
hennar skilaði sér í jákvæðum
og glaðlegum samskiptum, bæði
í leik og starfi. Vinahópur henn-
ar var enda stór.
Einum slíkum vinahópi,
stundum kenndum við brids, til-
heyrðum við. Það er náinn vina-
hópur sem saman hefur ferðast
gegnum lífið. Átt margar gleði-
stundir. Og það er sárt að
kveðja. Að leiðarlokum minn-
umst við Stellu fyrst og fremst
fyrir þau jákvæðu áhrif sem hún
hafði á líf okkar.
Örn, Svava, Snorri og aðrir
aðstandendur fá okkar innileg-
ustu samúðarkveðjur.
F.h. Gumma, Siggu, Magga,
Birgittu og Eddu,
Friðrik.
MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 28. JÚNÍ 2022
- Fleiri minningargreinar
um Stellu Aðalsteins-
dóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.
Elskuleg dóttir mín, systir okkar og
mágkona,
SIGRÚN JÓHANNSDÓTTIR,
Skúlagötu 46,
Reykjavík,
lést á líknardeild Landspítalans
þriðjudaginn 21. júní. Útför hennar fer fram
frá Kópavogskirkju föstudaginn 1. júlí klukkan 10.
Jóhann H. Jónsson
Magni J. Jóhannsson Ingunn H. Brandt
Ingunn Jóhannsd. Lossius
Skúli Jóhannsson
Helgi Pjetur Jóhannsson Erla Björgheim
Elsku pabbi okkar, tengdapabbi, afi
og langafi,
VIÐAR BENEDIKTSSON,
Laugarnesvegi 87, Reykjavík,
lést þriðjudaginn 21. júní á líknardeild
Landakotsspítala.
Útför fór fram í kyrrþey, að ósk hins látna, föstudaginn
24. júní.
Lovísa Viðarsdóttir Teitur Eyjólfsson
Anna Björg Viðarsdóttir
Anna Bára Teitsdóttir Magnús G. Sigmundson
Eyjólfur Teitsson Sandra Lóa Gunnarsdóttir
Viðar Ben Teitsson
barnabarnabörn
Elskulega dóttir, móðir, tengdamóðir,
amma okkar og systir,
GUÐRÚN KOLBRÚN
GUÐMUNDSDÓTTIR,
lést á heimili sínu mánudaginn 14. júní.
Útför fer fram í Fríkirkjunni í Hafnarfirði
miðvikudaginn 29. júní klukkan 13.
Guðmundur Kristján Kristjónsson
Gabríel S. Bragason Arnar Guðmundsson
Jóhann V. Bragason Kristjón Guðmundsson
Bragi Þ. Bragason Guðmundur Guðmundsson
Brynjólfur J. Bragason Stefán I. Guðmundsson
Bragi Sveinsson
og fjölskyldur
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi
og langafi,
SIGURÐUR STEINDÓRSSON,
Ljósheimum 16a, Reykjavík,
lést á hjartadeild Landspítalans
föstudaginn 24. júní.
Jarðarförin verður auglýst síðar.
Katrín Sigurðardóttir Þorsteinn Jóhannsson
Páll Sigurðsson Wieslawa Paszek
Kristín, Páll og Pétur
Antoni og Tymon
Þorsteinn Örn