Morgunblaðið - 15.07.2022, Side 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 15. JÚLÍ 2022
Á sjötta áratug
síðustu aldar var
mikið líf og fjör á
sparkvöllum í Vest-
urbænum og á sama
tíma uppgangur í
starfi yngri flokka knattspyrn-
unnar í KR.
Á Framnesvellinum sátum við
pollarnir á steinveggnum um-
hverfis völlinn og dáðumst að
leikni stóru strákanna en þar voru
fremstir meðal jafningja Þórólfur
Beck og Örn Steinsen sem við allt-
af kölluðum Örra. Báðir réðu yfir
afburða tækni og höfðu fyrstir
allra ásamt félaga sínum í KR,
Skúla B. Ólafs, náð gullmerki KSÍ
í knattþrautum.
Við fylgdumst einnig með þess-
um köppum í leikjum yngri flokka
KR og drukkum í okkur frásagnir
af sigursælum ferðum þeirra til
útlanda sem þá voru nýmæli. Við
þurftum því ekki aðra hvatningu
en þessar góðu fyrirmyndir til að
leggja okkur fram við æfingar í
von um að komast í sömu stöðu.
Örri varð strax og aldur leyfði
lykilmaður í meistaraflokki KR og
lék hægri útherja. KR-liðið um
1960 var sigursælt og titlar Örra
margir auk þess sem hann var
fastur maður í landsliðinu. Ferill
hans var hins vegar frekar stuttur
enda beindist áhugi hans snemma
að þjálfun.
Við sem þá vorum í yngri flokk-
um KR gátum hins vegar ekki
kvartað því fyrsta verkefni Örra
sem þjálfara var að taka að sér 3.
flokk 1960 en þá var hann jafn-
framt leikmaður í meistaraflokki.
Örri var frábær þjálfari, ákveð-
inn og skipulagður, lét okkur puða
en kunni einnig að tína eitthvað
óvænt upp úr pokahorninu. Ár-
angurinn lét heldur ekki á sér
standa og strax um vorið fóru titl-
ar að vinnast. Við minnumst ár-
legra ferða til Ísafjarðar um hvíta-
sunnu þar sem keppt var við
heimamenn og dansleikir sóttir af
miklum krafti, sem gjarnan hóf-
ust um miðnætti til að raska ekki
helgihaldi.
Við fórum okkar fyrstu utan-
landsferð þetta sumar til Skot-
lands, en Örri komst ekki með þar
sem hún rakst á leiki meistara-
flokks.
Örri innrætti okkur ákveðið
viðhorf; ef frammistaðan var ekki
góð vorum við ekki aðeins bregð-
ast okkur sjálfum og honum held-
ur einnig það sem verra var gamla
góða KR, en orðspor félagsins var
honum ætíð lykilatriði. Við héld-
um áfram að þroskast í íþróttinni
og 1963 urðum við undir stjórn
Örra Íslandsmeistarar í 2. flokki
en það var fyrsti meistaratitill
margra.
Þessi hópur hefur reglulega
komið saman til að minnast gam-
alla tíma og aldrei lét Örri sig
vanta og ef haldið verður upp á 60
ára afmælið næsta ár verður þjálf-
arans sárt saknað en við þökkum
fyrir það veganesti sem hann gaf
okkur út í lífið.
Vinátta okkar tveggja sem rit-
Örn Steinsen
✝
Örn Steinsen
fæddist 11. jan-
úar 1940. Hann lést
1. júlí 2022.
Útför hans fór
fram 13. júlí 2022.
um þessa kveðju og
Örra hefur varað í
tæp 70 ár og höfum
við átt samleið og
samstarf í fjölmörg-
um verkefnum, eink-
um á vettvangi KR,
og aldrei borið
skugga á, enda Örri
einstakur samstarfs-
maður þar sem sam-
an fór festa, skipu-
lag, smekkvísi og
meðfædd ljúfmennska.
Við þökkum forsjóninni fyrir að
hafa fengið að verða honum sam-
ferða um stund.
Í einkalífinu var Örri gæfumað-
ur, átti yndislega konu, Ernu
Franklín, glæsileg börn og fjölda
afkomanda.
Eru þeim sendar innilegar
samúðarkveðjur á erfiðri stund,
en minningin um góðan dreng
mun lifa.
Blessuð sé minning Arnar
Steinsen.
Guðmundur Pétursson
og Þórður Jónsson.
Dauðinn er viss og óviss í senn.
Öll vitum við að hann kemur en
hvenær vita fæstir með vissu. Það
var því afar óvænt að fá þær frétt-
ir að Örn væri látinn, hann sem
alltaf var svo hress og kátur og
hreystin uppmáluð. En svona er
lífið.
Að Erni látnum reikar hugur-
inn til æskuáranna þegar líf okkar
í Vesturbænum snerist um fót-
bolta og Framnesvegsvöllurinn
var aðalstaðurinn. Þar var aragrúi
stráka sem léku sér í fótbolta frá
morgni til kvölds og þarna kynnt-
umst við Örri fyrst. Ég var fljótur
að sjá að þarna var strákur sem
var frábær í fótbolta og gaman að
vera með í liði.
Af Framnesvegsvellinum lá
leið okkar að sjálfsögðu í KR. Þar
mótuðumst við og þroskuðumst
undir frábærri handleiðslu Sigur-
geirs Guðmannssonar og Atla
Helgasonar, þjálfara yngri flokka
félagsins, og síðar Óla B. Jónsson-
ar þjálfara meistaraflokks. Meðal
þeirra flokka sem Sigurgeir og
Atli þjálfuðu var þriðji flokkur KR
1956. Þetta lið vann alla leiki sum-
arsins með markatölunni 53-4 og
átti Örn stóran hlut í þessum
glæsilega árangri. Í framhaldi af
þessu sigursæla sumri ákváðum
við strákarnir að stofna fé-
lagsskap sem hlaut nafnið KR-56.
Markmiðið var að halda hópinn
með því að hittast einu sinni á ári
og ræða málefni knattspyrnunnar
á hverjum tíma og þá sérstaklega
allt sem varðaði framgang okkar
gamla góða félags KR.
Frá stofnun félagsins hittist
þessi hópur árlega í yfir 50 ár,
fyrst sem strákaklúbbur en síðan
með eiginkonum. Mikil samheldni
hefur einkennt þennan hóp og öll
höfum við haft ómælda ánægju af
samverustundum okkar. Aðaldrif-
krafturinn í félaginu alla tíð var
Örri. Hann skipulagði og ákvað
fundarstað hvers fundar sem oft-
ast voru haldnir í Reykjavík en
einnig var farið nokkrar ferðir
innanlands og einu sinni til Lund-
úna. Svo vel gerði Örri þetta allt
að hann fékk titilinn stallari fé-
lagsins.
En nú er komið að kveðju-
stund. Við KR-ingar sjáum á eftir
frábærum félaga sem vann ötul-
lega alla tíð að framgangi gamla
góða KR. Hans verður sárt sakn-
að sem góðs vinar.
Elsku Erna og fjölskylda, við
Hilda sendum ykkur hugheilar
samúðarkveðjur. Örn var drengur
góður sem gott er að minnast.
F.h. KR-56,
Gunnar Felixson.
Kær vinur, Örn Steinsen eða
Örri Steins er óvænt fallinn frá.
Mig langar í stuttu máli að minn-
ast hans, en veit fyrir víst að aðrir
munu fjalla nánar um lífshlaup
hans. m.a. sem frábærs knatt-
spyrnumanns og knattspyrnu-
þjálfara.
Okkar líf var nokkuð samtvinn-
að bæði í leik og starfi í um 53 ár.
Fundum okkar bar fyrst saman
þegar ég var 16 ára og hann var
knattspyrnuþjálfari 2. flokks
karla í KR, þjálfari U 18 ára
landsliðs karla og síðan þjálfari
meistaraflokks KR. „Ég ól þenn-
an dreng upp,“ voru fleyg orð
Örra um þá sem hann hafði þjálf-
að. Manni líkaði þau vel, og mér
fannst þau sögð af hlýhug.
Við sátum saman í stjórn knatt-
spyrnudeildar KR, en á öðrum
vettvangi unnum við saman þegar
hann var framkvæmdastjóri
Ferðaskrifstofunnar Útsýnar og
síðan Ferðaskrifstofunnar Sögu.
Loks störfuðum við aftur saman
innan vébanda KR þegar ég sat í
aðalstjórn félagsins og hann var
framkvæmdastjóri félagsins.
Þau tvö orð sem honum voru
mjög töm, nánast frá vöggu til
grafar, voru: Áfram KR, því
gamla góða KR eins og hann orð-
aði það var líf hans og yndi. Það
fór ekki fram hjá neinum sem
hann þekktu.
Mér er ljúft að þakka fyrir
þessa samleið. Hann var dugnað-
arforkur, skipulagður, vandvirkur
og ekki má gleyma snyrtimennsk-
unni sem hann var annálaður fyr-
ir. Má þar nefna að hann gat um
margra ára skeið státað af stíf-
mjallarbónaðasta bílnum í henni
Reykjavík.
Ég votta Ernu og fjölskyldu
innilega samúð mína. Missir ykk-
ar er mikill, en minningin um góð-
an mann og ánægjulegar sam-
verustundir munu lifa áfram.
Gunnar
Guðmundsson.
Í dag kveðjum við kæran vin
með þakklæti fyrir langa og
trausta vináttu, þar sem aldrei
bar skugga á í rúm 60 ár. Örn
Steinsen var drengur góður,
hjartahlýr, hjálpfús og greiðvik-
inn. Hann var ætíð kurteis, hlust-
aði vel á aðra en hafði ekki þörf
fyrir að tala bara sjálfur. Þegar
hann hafði myndað sér skoðun var
hann fastheldinn og vildi hafa
reglur á hlutunum og tilverunni.
KR og Liverpool voru hans fé-
lög. Sjálfstæðisflokkurinn hans
pólitík. Eiginkonan, hún Erna,
var hans kona. Börnin þeirra,
barnabörn og fjölskyldan var það
dýrmætasta sem til var. Fyrir sitt
fólk vildi hann allt gera. Þeirra er
nú söknuðurinn því mestur og
sendum við þeim hugheilar sam-
úðarkveðjur.
Við hjónin þökkum Örra fyrir
óteljandi og ógleymanlegar
ánægjustundir. Öll ferðalögin,
flest skipulögð af kunnáttu og
smekkvísi þessa reynslubolta í
ferðaþjónustunni. Fyrst með
börnin til sólarlanda, síðan lax-
veiðiferðir, jeppaferðir um fallega
landið okkar, skíðaferðir og svo
golfferðir. Ekki viljum við hjónin
gleyma ferðunum á Snæfellsnes,
þar sem Nesið var margoft skoðað
í þaula, svo borðað saman og spil-
að á kvöldin, alltaf strákar á móti
stelpum. alltaf keppni.
Við kveðjum Örra þennan ein-
staka snyrtipinna og ljúfmenni
með söknuði. Hans minning mun
lifa í okkar huga og hjörtum.
Elísabet (Lella) og
Sveinn Jónsson.
Það voru miklar sorgarfréttir
að sundfélagi minn og vinur Örn
Steinsen væri látinn. Ekki er
hægt að ímynda sér sorg fjöl-
skyldu hans og þeirra sem stóðu
honum næst. Það er erfitt að trúa
því að fá ekki að sjá Örn aftur og
sjá hann taka Melavallarskokkið
sitt, þegar hann kom út á sund-
laugarbakkann. Þetta minnir okk-
ur á hve skammt er á milli lífs og
dauða og að ekki er sjálfgefið að
við tökum á móti nýjum degi. Veit
ekki hvað það eru mörg ár síðan
ég kynntist Erni, mér finnst eins
og ég hafi þekkt hann alltaf. Örn
vakti strax athygli mína, þar sem
hann hafði einstaklega aðlaðandi
framkomu, var glæsilegur á velli
og einstakt ljúfmenni. Honum
varð tíðrætt um áhugamál sín,
sem voru golf og fótbolti, en hann
var gegnheill KR-ingur eins og
þekkt er. Í gegnum lífið kynnist
maður mörgu fólki og Örn var
einn þeirra sem voru forréttindi
að fá að kynnast.
Ég mun sakna hans og sendi
mínar innilegustu samúðarkveðj-
ur til fjölskyldu hans um leið og ég
þakka honum samfylgdina.
Sigurður
Sigurðsson.
Kæri vinur. Nú er komið að
kveðjustundinni og rifjast þá upp
þeir skemmtilegu tímar sem við
félagarnir áttum saman. Kynni
okkar flestra hófust í Laugardals-
lauginni árið 1992 og stofnuðum
við sundhóp með kennitölu sem
hlaut nafnið Arnarklúbburinn.
Helstu markmið klúbbsins eru að
mæta í pottinn, taka púlsinn á
pólitíkinni, boltanum og öðrum
menningarlegum viðfangsefnum
líðandi stundar, dýfa tánni í laug-
ina og drekka saman kaffi á
mánudags- og föstudagsmorgn-
um.
Nafn klúbbsins var ekki tilvilj-
un og var Örn í upphafi kosinn
formaður ævilangt. Örn var strax
mikill drifkraftur í starfi klúbbs-
ins og stjórnandi góður. Hann var
vel kynntur enda átti hann auðvelt
með mannleg samskipti.
Örn var mikið snyrtimenni,
heimili þeirra hjóna bar þess
merki, og þá voru bílar hans 1777
alltaf eins og nýir úr kassanum.
Örn var mjög skipulagður og það
er víst að hann hefði viljað skipu-
leggja síðustu daga lífsins betur,
en því réð hann ekki. Það vakti oft
kátínu okkar félaganna í kaffihitt-
ingi okkar þegar Örn dró upp gulu
miðana, en á miðana voru skrifuð
verkefni dagsins. Þá hélt Örn vel
utan um starfsemi klúbbsins,
hann hafði hönd í bagga með
menningarlegum viðburðum sem
við sóttum, aðalfundir voru vel
undirbúnir, litlu jólin síðla desem-
ber, þar sem séra Pálmi mætti,
voru undirbúin snemma vetrar
o.s.frv.
Örn var KR-ingur fram í fing-
urgóma og stuðningsmaður Liv-
erpool. Örn átti langan og farsæl-
an feril sem knattspyrnuþjálfari.
Þegar rætt var um feril eldri
knattspyrnumanna sagði hann
oft: „Ég ól hann upp þennan.“ Örn
lék golf um árabil. Hann vígðist
inn í oddfellowstúkuna Hallveigu
1977.
Þegar Arnarklúbburinn hefur
haldið sína aðalfundi, sem ávallt
eru haldnir úti á landi, byrjum við
á hittingi heima hjá einhverjum
félaganna þar sem skálað hefur
verið í öli og Gammel Dansk, sem
var snafsinn hans Örra. Á aðal-
fundunum flutti Örn alltaf ítar-
lega skýrslu um starfsemi liðins
árs.
Þegar litið er til baka yfir þessi
30 ár, sem Arnaklúbburinn hefur
verið til, er efst í okkar huga sá
sterki vinskapur sem í klúbbnum
hefur myndast og aldrei borið
skugga á. Örn var leiðtoginn og
mikill Arnarklúbbsmaður. Það er
næsta víst að hann hefur verið bú-
inn að leggja drög að undirbún-
ingi næsta aðalfundar í ágúst nk.,
þegar við höldum upp á þrjátíu
ára afmælið. Á þessum tíma hafa
þrír félagar fallið frá en Sigurður
Þórðarson lést 2008 og Birgir
Þórisson 2014. Þeirra allra verð-
um minnst með viðeigandi hætti á
afmælisfundinum.
Það var okkur félögunum mikið
áfall þegar við fengum fregnir um
alvarleg veikindi Arnar og andlát
hans. Við vorum í mánudagskaffi
og vorum að ræða um hvort menn
færu í golf, þá segir Örn: „Ef ég
treysti mér þá fer ég í golf með
strákunum á morgun,“ hann er
síðan allur á föstudegi.
Að lokum kveðjum við góðan
dreng og þökkum fyrir ánægju-
lega samferð.
Við félagar Arnarklúbbsins
ásamt eiginkonum vottum Ernu,
börnum og öðrum aðstandendum
innilega samúð.
Guðmundur Hannesson,
Halldór Guðmundsson,
Pétur Jóhannesson,
Sigurður I. Halldórsson,
Þormar Ingimarsson.
Ég bjó Guðjón til, sagði Örn
gjarnan þegar við vorum á tali við
aðra, og það var oft. Ástæðan fyrir
þessu var að Örn var þjálfari minn
bæði í 2. flokki og meistaraflokki
KR. Eftir það leiðbeindi hann mér
gjarnan í mínum stjórnarstörfum
og öðrum verkefnum fyrir KR.
Ég mun alltaf minnast Arnar
fyrir hans gríðarlega starf fyrir
KR, fyrir hans miklu fótbolta-
hæfileika, fyrir sitt jákvæða og
þægilega viðmót og fyrir þá
mestu snyrtimennsku sem ég hef
kynnst. Við Örn höfum verið
samferða í KR nánast sleitulaust
í 54 ár. Eftir að fótboltaiðkun
minni lauk unnum við saman alls
konar sjálfboðaliðastörf fyrir fé-
lagið, hittumst á laugardögum í
getraunakaffi og á leikjum allt
sumarið. Þegar ég tókst á við mín
stærstu verkefni fyrir KR var
Örn formaður hússtjórnar og síð-
ar starfsmaður félagsins og mik-
ilvægur samstarfsmaður, fram-
kvæmdastjóri og síðan
umsjónarmaður fasteigna félags-
ins. Samstarf okkar gekk oftast
hnökralaust. Þá sjaldan okkur
greindi á gátum við auðveldlega
komist að sameiginlegri niður-
stöðu. Þannig var Örn í mínum
huga, þægilegur samstarfsmaður
sem gott var að umgangast og
vinna með.
Það kom mér algjörlega í opna
skjöldu að heyra af andláti Arnar.
Ég var búinn að hitta hann nokkr-
um sinnum í sumar og ekkert
benti til þess sem koma skyldi.
Arnar Steinsen verður sárt sakn-
að hvenær sem við KR-ingar
komum saman. Ernu og fjölskyld-
unni sendi ég mínar innilegustu
samúðarkveðjur.
Guðjón
Guðmundsson.
Í dag er til moldar borinn heið-
ursmaðurinn Örn Steinsen, látinn
82 ára að aldri. Örn var borinn og
barnfæddur Vesturbæingur og
fyrir ungan pilt með áhuga á fót-
bolta þá gat leiðin bara orðið ein –
að ganga í KR til að æfa fótbolta.
Örri, eins og hann var kallaður,
vakti ungur athygli fyrir knatt-
spyrnuhæfileika sína, tækni með
boltann og hraða á kantinum.
Ásamt félögum sínum, Þórólfi
Beck og Skúla B. Ólafssyni, var
hann meðal þeirra sem fyrstir
unnu til gullmerkja KSÍ fyrir
knattspyrnutækni, 16 ára gamall.
Örri var í stórum hópi efnilegra
knattspyrnumanna í KR, sem
áttu eftir að setja mark sitt á ís-
lenska knattspyrnu svo um mun-
aði. Hann lék fyrstu leikina með
meistaraflokki sumarið 1958, og
1959 var tími hans og gullkynslóð-
ar KR kominn. Íslandsmótið var
þá í fyrsta skipti leikið í tvöfaldri
umferð, 10 leikir alls í 1. deild.
Þeir unnust allir og var markatala
liðsins 41:6. Þetta afrek hefur
ekkert félag leikið eftir. Næstu
3-4 árin var Örri einn af lykil-
mönnum KR-liðsins. Hann varð
Íslandsmeistari með því 1961,
1963 og 1965 og bikarmeistari
1960, 1961 og 1962. Hann lék alls
111 leiki með KR og skoraði í
þeim 14 mörk, en lagði upp mun
fleiri. Landsleikirnir urðu 8 á ár-
unum 1959-1961. Í dag mundi
langur ferill og atvinnumennska
blasa við þessum leikmanni. En sú
leið var lítt opin um 1960, og því
varð knattspyrnuferill Örra miklu
styttri en efni stóðu til og skórnir
fóru endanlega upp í hillu eftir
sigur á Íslandsmótinu 1965.
Ekki hjálpaði það knattspyrnu-
ferlinum að Örri fékk alvarlegt til-
felli af ferðabakteríu, og áttu
ferðamál eftir að stjórna lífi hans
næstu áratugina. Þó að KR og
knattspyrnan færu með þessu aft-
ar í forgangsröðina, þá gleymdust
þau aldrei. Örri aflaði sér mennt-
unar sem knattspyrnuþjálfari og
átti farsælan feril þar. Þá sat hann
í stjórn knattspyrnudeildar KR á
níunda áratugnum. Þar átti ég
mín fyrstu persónulegu kynni af
Örra. Þekking hans á ferðamálum
kom sér oft vel þegar verið var að
skipuleggja æfingaferðir til út-
landa og reynslan sem knatt-
spyrnumaður og -þjálfari skipti
einnig miklu máli. Síðar tók hann
við formennsku handknattleiks-
deildar KR í nokkur ár. Loks var
hann ráðinn framkvæmdastjóri
KR árið 2000. Hann reyndist þar
sterkur stjórnandi og gegndi því
starfi í sjö ár. Síðustu árin var
hann reglulegur gestur í KR-
heimilinu á laugardagsmorgnum
þar sem málefni KR voru rædd í
þaula og hittumst við síðast
snemma í júní. Örri var handhafi
Stjörnu KR, sem „er aðeins veitt
fyrir einstakt framlag til félags-
ins“, auk gullmerkis KR, KSÍ og
ÍBR.
Að leiðarlokum vil ég fyrir
hönd KR þakka Erni Steinsen
fyrir velvild sína og metnað í leik
og starfi fyrir KR. Persónulega vil
ég þakka honum fyrir gleðistund-
irnar sem hann veitti ungum
gutta á árum áður þegar hann lék
listir sínar á kantinum hjá KR og í
íslenska landsliðinu. Eftirlifandi
eiginkonu, Ernu Franklín, og
börnunum, Örnu, Stefáni, Önnu
og Brynju, vil ég senda hugheilar
samúðarkveðjur. Kveðjustundin
kom snögglega. Megi góður guð
vera ykkur hughreysting.
Lúðvík S. Georgsson,
formaður KR.
Föðurbróðir minn var góður
frændi. Hann var ljúfur, tillits-
samur og sanngjarn. Hann á sér
sérstakan stað í hjarta mínu, því
frá honum stafaði ekki bara kát-
ína og hressleiki heldur einnig
kærleikur og væntumþykja. Af
slíkum eiginleikum má flétta
sterka taug á milli manna og fyrir
henni fann ég ávallt þegar ég hitti
hann.
Vilhelm Steinsen,
bróðursonur.
Elsku Örri minn.
Þær eru margar minningarnar
sem munu geymast í hjarta mér
og ég þakka fyrir þær allar.
Ó, himins blíða hjartans tár
er hjúpar sorg, þótt blæði sár,
þín miskunn blíð, hún mildar barm,
hún mýkir tregans sára harm.
Þú ert það ljós, það lífsins mál,
er ljúfur drottinn gefur sál.
Nú hljóð er stund, svo helg og fríð,
að hjarta kemur minning blíð.
Hún sendir huga bros þitt bjart,
blessar, þakkar, þakkar allt.
Hún minnir sál á sorgaryl,
sendir huggun hjartans til.
(Steinunn Þ. Guðmundsdóttir.)
Kveðja, þín mágkona,
Esther Franklin.
Elsku besti afi minn, ég veit
eiginlega ekki hvað ég á að segja
en mig langaði bara að segja þú
ert besti afi sem er hægt að fá og
þú ert fallegur, góður, fyndinn,
hugmyndaríkur með gott hjarta
og margt fleira. Ég ætla að gera
þig stoltan og vera með sterkt
hjarta alveg eins og þú. Elska þig
mest í öllum alheiminum og ég
trúi því að þú ert þarna uppi, nr. 7
Steinsen,
Arnór Steinsen.
Okkar ástkæra móðir, tengdamóðir, amma
og systir,
HELGA AÐALSTEINSDÓTTIR,
lést á líknardeildinni 11. júlí.
Útför hennar fer fram frá Grafarvogskirkju
miðvikudaginn 20. júlí klukkan 13.
Sérstakar þakkir til starfsfólks líknardeildarinnar fyrir einstaka
umönnun.
Pálmi Ásbjarnarson
Bryndís Ásbjarnardóttir
Íris Björk Ásbjarnardóttir Kristinn Ólafur Kristinsson
ömmubörn og systkini