Austurglugginn - 20.11.2003, Qupperneq 9

Fimmtudagur 20. nóvember
AUSTUR • GLUGGINN
9
Saumaklúbbar
deyja aldrei
Það er að koma út ný plata með norðfirsku hljómsveitinni Súellen, sú fyrsta í þrettán ár. Blaðamaður Austurgluggans hitti félagana
Steinar Gunnarsson og Guðmund R. Gíslason sem sögðu honum frá útgáfunni, sveppafárinu haustið 1986 og misheppnaðri tilraun
til að fá Lindu Gray, hina orginal Súellen, í heimsókn um jólin.
Fóstbræðurnir Steinar Gunnars og Gummi Gisla.
„Það var kominn tími á þetta,” segir Guðmundur eða
Gummi í Súellen þegar hann er inntur svara um tilurð útgáf-
unnar. „Það var kannski rétt að gera þetta áður en við dræp-
umstbætir Steinar við og uppsker hlátur félaga síns en þeir
hafa verið saman í hljómsveitinni frá upphafi. Súellen var
stofnuð árið 1983, sama ár og Bandaríkjamenn réðust inn í
Grenada, Police gáfu út Every breath you take og síðast en
ekki síst var sjónvarpsþátturinn Dallas einn af vinsælustu
sjónvarpsþáttum í heimi. Svo vinsæll var þátturinn að nokkr-
ir strákar á Norðfirði stofnuðu hljómsveit sem nefnd var í
höfuðið á einni aðal söguhetjunni.
„Við ætluðum að fá Lindu Gray til að koma hingað á út-
gáfutónleikana sem við höldum vonandi um jólin,” segir
Gummi en Linda þessi lék hina drykkfelldu og aumkunar-
verðu Sue Ellen sem gift var hinum illræmda en samt við-
kunnanlega olíufursta, J.R. Ewing. „Við fengum svar frá um-
boðsmanninum hennar sem tjáði okkur að Linda væri upp-
tekin á Broadway. Hún þakkaði gott boð enda sennilega eng-
inn önnur hljómsveit í heiminum skírð í höfuðið á henn,”
segir Gummi.
Sennilega hefur það ekki hvarflað að hinum ungu Norð-
firðingum, tuttugu árum áður að þeir ættu eftir að fá bréf frá
umboðsmanni Lindu Gray! Frá umboðsmanni Lindu Gray
for Kræsts seik (og nú er rétt að hafa upphrópunarmerkin
þrjú)!!!
Einn góðan veðurdag um haust...
Það væri full einfalt að merkja Súellen með þessum al-
ræmda “Eighties” stimpil því þar með væri maður að líkja
þeim við Greifana, Rikshaw, Pax Vobis og aðrar hljómsveit-
ir sem voru lentar á ruslahaugum rokksins um leið og þær
lögðu upp laupana. Samt sem áður voru strákarnir í Súellen
með sítt að aftan og með axlapúða sem þótti móðins á tím-
um ríkisstjórnar Þorsteins Pálssonar fram að þriðja ráðuneyti
Steingríms Hermannssonar. Allir nema trommarinn Jóhann
Geir Árnason. Hann lítur eins út í dag og hann gerði árið
1987. „Hann hlýtur að vera geymdur í formalíni,” úrskýrir
Gummi.
„En ólíkt öðrum hljómsveitum á þessum árum var eitthvað
á bak við umbúðirnar. „Þegar ég horfi til baka og lít yfir
lagalistann á plötunni skammast ég mín ekki fyrir eitt einasta
lag,” segir Steinar og Gummi botnar þetta: „Öll lögin á plöt-
unni eiga það sameiginlegt að textarnir eiga sér stoð i raun-
veruleikanum og þess vegna held ég að þessi tónlist hafi elst
betur en margt af því sem var í gangi á þessum árum.“
„Þetta eru svona litlar sögur frá Norðfirði,” segi ég og tek
Sveppalagið sem dæmi en lagið fjallaði um sveppafárið
mikla á Norðfirði.
„Já, það urðu allir vitlausir þetta haust,” fullyrðir Gummi
og á við haustið 1986 þegar „ólíklegustu menn byrjuðu að
drekka sveppasoð” og sögur af sveppanotkun ungra Norð-
firðinga rötuðu í alla helstu fjölmiðla. Greinilegt er að á bak-
við húmorinn sem óneitanlega er áþreifanlegur í laginu leyn-
ist alvara. „Fólk vissi ekkert hvað það var að gera,” segir
Steinar. „Menn drukku þetta í ótæpilegu magni og gerðu sér
enga grein fyrir því að þetta var bara sýra. Eðlilega skemmd-
ust margir af þessu varanlega.”
Lagið fjallar þó ekki um neinn ákveðinn: „Það er algeng-
ur misskilningur að Sveppalagið fjalli um einhvem ákveðinn
mann. Þetta fjallar bara um þetta ástand sem var hérna sem
við urðum vitni að.”
Með gólftusku um hálsinn
Lagið sem kom Súellen á kortið í íslenskri dægurtónlist
var Símon er lasin. Símon var heldur ekki til en það leynir
sér ekki á svip félaganna þegar þeir eru spurðir út í textann
að einhver saga leynist þarna. “Æi, þetta er bara einhver
bulltextisegir Steinar og vill greinilega ekki ræða þetta mál
frekar.
Hitt er hins vegar þekktara að Norðfirðingar komu laginu
í efsta sæti vinsældarlista Rásar 2 með samstilltu átaki sem
ekki hefur sést á Norðfirði, hvorki fyrr né síðar.
Allir starfsmenn í öllum helstu fyrirtækjum staðarins
hringdu í Rás 2.
„Þeir hættu með símaaðferðina eftir þetta...” segir Steinar
sposkur á svip og Gummi grípur fram í: „Já, við eyðilögðum
þetta fyrir þeim.” Hann ljómar af hamingju en þess ber að
geta að á fyrstu æviárum hljómsveitarinnar voru drengirnir á
móti kerfinu enda undir áhrifum Utangarðsmanna, Killing
Joke og annarra and-kerfiskalla. Þeir voru hins vegar líka
undir áhrifum Smára Geirs og Ágústar Ármanns sem óneit-
anlega voru orðnir kerfismenn þegar strákarnir hófu störf.
Þessi áhrif hafa kannski orðið lífseigari því báðir eru þeir
orðnir hluti af kerfinu sem þeir gáfu skít í fyrir tveimur ára-
tugum. Annar er varðstjóri og hinn situr í bæjarstjórn. Er
þetta ekki bara gangurinn?
Ferð án enda
Með plötunni fylgir veglegur bæklingur með myndum og
stuttu æviágripi eftir Pjetur St. Arason, einn af hirðmönnum
Súellen. Höfundurinn segir að þetta séu „nokkur orð um
fyrstu tuttugu starfsár hljómsveitarinnar.” Þessi orð og sú
staðreynd að platan nefnist „Ferð án enda” getur aðeins þýtt
eitt:
„Við getum ekki hætt,” segir Gummi. „Þetta er hópur af
strákum sem ólst upp á Norðfirði og unnu saman í netagerð-
inni. I hljómsveitinni voru ekki bara við heldur félagar okk-
ar sem allir fengu virðuleg hlutverk innan hljómsveitarinnar
- urðu t.d. rótarar eða ljósamenn.”
Og við rótarana varð að koma fram af nærgætni því þeir
voru ekkert síður viðkvæmir listamenn, auðsæranlegir: „Ég
bað einu sinni vin minn, sem jafnframt var ljósamaður, um
að fara útí búð að kaupa rafhlöðu fyrir mig,” segir Steinar.
“Hann varð bara móðgaður og kallaði þetta yfirgang. Ég bað
hann ekki um að gera neitt framar.”
Hvort þetta er ástæða þess að hljómsveitin tók sér pásu
árið 1993 skal ósagt látið. Allavega fannst þeim erfitt að
ferðast og svona framkoma hefur örugglega ekki gert ferða-
lögin léttari.
En Súellen er komin aftur á sínum “eigin forsendum” eins
og fóstbræðurnir orða það. Eða kannski fóru þeir aldrei -
saumaklúbbar deyja nefnilega aldrei.
jonknutur@agl. is
í örmum nætur var fyrsta breiðskifa hljómsveitarinnar. Þeir eru ekk-
ert of hrifniraf henni lengur og segja hana "óverpródúseraða". Hins
vegar taka vökul augu sennilega eftir þvi að í stað kommu fyrir ofan
"ú-ið" er hamar og sigð. Menn voru misjafnlega hrifnir af þessu
framtaki sem var þó bara sakleysisleg leið til að kynna Litlu Moskvu.
Þeir breyttu um stil og flögguðu bandariska fánanum eftir þetta.
Soldið "Eighties" eða hvað? Þess má geta að á plötunni eru tvö
leynilög af hinni ógleymanlegu "Zom aldrig stanser" hljóðsnældu
sem kom út árið 1984. Framlag þessarar kassettu verður seint of-
metið i sögu rokksins.
Jóhann Geir Árnason, trommari: Var hann geymdur I formalini?