Morgunblaðið - 16.09.2022, Qupperneq 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 16. SEPTEMBER 2022
✝
Viðar Karlsson
fæddist í Vest-
mannaeyjum 26.
nóvember 1935.
Hann lést á Heil-
brigðisstofnun Vest-
urlands 7. sept-
ember 2022.
Foreldrar Viðars
voru Sigríður Sóley
Sveinsdóttir, f.
1913, d. 2003, og
Karl Óskar Guð-
mundsson, skipstjóri, f. 1911,
d. 1986.
Systkini Viðars eru Svan-
hildur, f. 1941, Hrafnhildur, f.
1946 og Guðmundur, f. 1952.
Viðar fæddist og ólst upp í
Vestmannaeyjum. Á sumrin fór
hann í sveit til ömmu sinnar og
afa á Þykkvabæjarklaustur í
Álftaveri. Þegar Viðar var 11
ára gamall flutti hann ásamt
fjölskyldu sinni að Skeggja-
stöðum Í Mosfellsdal, þar sem
afi hans og amma bjuggu.
Birna Björk, f. 1987, maki:
Birgir Þórisson. Synir þeirra
eru Davíð Þór, Tristan Freyr
og Mikael Orri.
2) Ingunn, f. 1965, maki: Ás-
geir Ásgeirsson. Börn Ing-
unnar eru Viðar, f. 1988, maki:
Gyða Björk Bergþórsdóttir.
Dætur þeirra eru Stefanía Líf,
Ingunn Dís og Andrea Sif.
Silja Sif, f. 1993, maki: Ólaf-
ur Valur Valdimarsson. Börn
þeirra eru Henrý Viðar og
Hilma Ósk. Davíð, f. 2001.
Börn Ásgeirs eru Sölvi Páll,
f. 1987, maki: Elín Helga Egils-
dóttir. Dætur þeirra eru Heið-
rún Lilja og Hekla María.
Fríða, f. 1988, maki: Jón
Gunnar Stefánsson. Dætur
þeirra eru Ásthildur Sóley og
Guðrún Fjóla. Heiður, f. 1997.
3) Karl Óskar, f. 1970, maki:
Nína Guðbjörg Jóhannsdóttir.
Dóttir þeirra er Katrín Björt.
Útför hans fer fram frá
Akraneskirkju í dag, 16. sept-
ember 2022, kl. 13. Streymt
verður frá athöfninni í vef
Akraneskirkju, https://
www.akraneskirkja.is
Viðar byrjaði
ungur til sjós
með föður sínum
og hóf farsælan
skipstjóraferil
sinn þegar hann
var á 25. ári. Við-
ar starfaði alla
ævi sem skip-
stjóri á skipum
frá Akranesi og
lengst af á Vík-
ingi AK 100.
Eiginkona Viðars er Sigríð-
ur Adda Ingvarsdóttir, f. 1938.
Foreldrar hennar voru Stein-
unn Jósefsdóttir, f. 1915, d.
2008, og Ingvar Árnason, f.
1907, d. 1988.
Börn Viðars og Öddu eru: 1)
Dröfn, f. 1962, maki: Sigurgeir
Sveinsson. Börn þeirra eru
Arnar, f. 1984, maki: Rósalind
Signýjar Kristjánsdóttir. Synir
þeirra eru Ísak Birkir, Daníel
Darri, Andri Viðar og Baltasar
Loki.
Í dag kveðjum við elsku
pabba okkar, sem lést eftir erfið
veikindi, með söknuði og þakk-
læti.
Pabbi starfaði alla sína tíð
sem sjómaður, þar af skipstjóri
frá 25 ára aldri. Pabbi var oft
langtímum saman að heiman og
biðum við alltaf spennt þegar
von var á honum heim. Þegar
hann kom úr Norðursjónum var
hann hlaðinn gjöfum, hlutum og
fötum sem ekki fengust á hér á
landi sem slógu alltaf í gegn hjá
okkur.
Pabbi fylgdist alltaf vel með
tískunni og fór oft með okkur
stelpurnar í fatabúðir. Hann var
óspar á hrós en var líka hrein-
skilinn ef honum fannst fötin
ekki fín. Pabbi fylgdist alltaf vel
með tækninýjungum og fljótur
að tileinka sér nýjustu tækni.
Hann var yfirleitt fljótur að
festa kaup á nýjum græjum en
þó að vel hugsuðu máli, og voru
fellihýsi, litasjónvarp, mynd-
bandstæki og fleiri tæki mætt á
Brekkubrautina stuttu eftir að
þau komu á markaðinn.
Pabbi var mjög örlátur á
hlutina sína. T.d. var alltaf sjálf-
sagt að fá lánaða fínu bílana
hans. Pabbi var mjög hjálpsam-
ur og ósérhlífinn maður, yfir-
leitt fyrstur manna til að bjóða
fram aðstoð þegar á þurfti.
Pabbi hafði alla tíð mikinn
áhuga á íþróttum og fylgdist vel
með. Hann naut þess að fylgja
eftir afkomendum sínum í hin-
um ýmsu íþróttagreinum og var
m.a. lengi í stjórn Badminton-
félags Akraness og í styrktar-
mannafélagi knattspyrnufélags-
ins á sínum tíma.
Pabbi var handlaginn heim-
ilisfaðir og liðtækur í flestum
iðngreinum og hafði gaman af
að laga til á heimilinu auk þess
að hjálpa fjölskyldunni við ýms-
ar framkvæmdir.
Pabbi hafði mjög gaman af
alls konar sportveiði. Meðal
okkar bestu minninga eru veiði-
ferðirnar í hinar ýmsu ár og
vötn. Það var ekki algengt að
fólk tæki börnin sín með í góða
laxveiðiá og hann lagði alltaf
mikla áherslu á að allir fengju
að veiða og allir fengju fisk.
Hann gladdist meira þegar okk-
ur tókst að landa fiskinum held-
ur en þegar hann sjálfur veiddi
fisk. Þetta lýsir honum vel.
Honum var alla tíð umhugað um
alla aðra en var sjálfur nægju-
samur.
Pabbi byrjaði á sjó með föður
sínum 14 ára gamall. Þeir feðg-
ar voru mjög samrýmdir og
voru að mestu leyti saman á sjó
þar til afi hætti störfum vegna
aldurs. Pabbi var einungis 25
ára þegar hann var ráðinn skip-
stjóri. Hann var mikil aflakló og
fékk gjarnan verðlaun á sjó-
mannadaginn fyrir aflahæsta
skipið. Hann var ekki mikið fyr-
ir athygli og sendi okkur systur
upp til að taka á móti bikarnum.
Þegar barnabörnin komu til
sögunnar hafði pabbi minnkað
við sig vinnu og fengu þau
margar gæðastundir með hon-
um og mömmu. Þangað leituðu
þau mikið, hvort sem var í fé-
lagsskap, spjalla um heima og
geima eða láta laga eitthvað.
Barnabörnin nutu góðs af því að
heimili þeirra er nálægt fram-
haldsskólanum og því upplagt
fara í mat til ömmu og afa og
spjalla í leiðinni. Pabbi var góð-
ur kokkur og hafði mikinn
áhuga á matargerð, var nýj-
ungagjarn og naut þess að
borða góðan mat.
Við viljum þakka mömmu
fyrir hversu vel hún hugsaði um
pabba í veikindunum sem gerði
honum kleift að eyða eins mikl-
um tíma heima og raun bar
vitni.
Blessuð sé minning hans.
Dröfn, Ingunn og
Karl (Kalli).
Tengdafaðir minn, Viðar
Karlsson skipstjóri, er látinn, 86
ára að aldri. Hann lést miðviku-
daginn 7. sept í faðmi nánustu
ættingja.
Nú, þegar vinur minn og
tengdafaðir hefur lagt af stað í
sína hinstu för, langar mig að
minnast þessa öndvegismanns
með nokkrum orðum. Slíkur var
maðurinn að jafnvel nú, þegar
sorg er í hjarta, þá lýsir sólin og
minningin um góðan mann
krömdum hjörtum til að halda
áfram fram á veginn.
Það fer margt í gegnum hug-
ann þegar ég sest niður og
hugsa um allar þær stundir sem
við áttum saman. Erfitt er að
draga fram alla þá þekkingu
sem hann gaf mér á lífsleiðinni.
Viðar var mikill hugsuður og
alls konar verkefni sem hann
tók sér fyrir hendur voru þaul-
hugsað frá byrjun og síðan leyst
af nákvæmni og vandvirkni,
bæði til sjós og lands.
Öll verkfæri fóru vel í hendi
og handverk hans bar vott um
nákvæmni og einstaka þekk-
ingu. Hann var alla tíð duglegur
að hjálpa til og framkvæma með
fjölskyldunni hvort sem það var,
að mála, smíða, flísaleggja,
vinna við pípulagnir eða gera
við leikföng. Allt handverk var
til fyrirmyndar og gjarnan var
sagt heima við: „Þetta bilar
aldrei“.
Sem skipstjóri á bátum og
skipum var hann einstaklega
fengsæll og farsæll maður. Þeir
sjómenn sem voru með honum
töluðu um hann með mikilli
virðingu. Einn þeirra sagði við
mig, þegar við fórum að vinna
saman: „Veistu, Sigurgeir
tengdapabbi þinn er einstakur
maður, hann er góður maður,
fer vel með menn og skip, hann
hugsar vel um náttúruna“.
Viðar var einstaklega góður
stangveiðimaður og ferðir með
honum í veiði margar. Í þessum
veiðiferðum öðlaðist maður
mikla þekkingu á náttúrunni og
hvernig maður á að nálgast
hana af virðingu. Horfa á um-
hverfið, vindáttir, rigningu og
sól, flóð og fjöru, stöðu him-
intunglanna og annað í þeim
dúr.
Í öllum veiðiferðum hugsaði
hann fyrst og fremst um að allir
aðrir fengju fisk og það sem er
mér sérstaklega minnisstætt er
hvernig hann skipulagði veiði út
frá því hvernig maður bar sig í
veiðinni, hvaða veiðistaður hent-
aði veiðimanninum. Allt þaul-
hugsað og skipulagt.
Viðar var raunsær maður.
Hann vildi öllum vel og talaði af
virðingu um fólk og náttúruna.
Hann var einstaklega hjálpsam-
ur og góður við sína nánustu og
nutum við öll þess, börn,
tengdabörn afa-og langafabörn
og aðrir fjölskyldumeðlimir.
Heimsóknir til afa Viðars og
ömmu Öddu voru alla tíð vin-
sælar og öllum tekið fagnandi.
Alla tíð fengum við fjölskyldan
að njóta alls sem hann og
tengdamóðir mín höfðu að gefa
og þau gáfu okkur allt af kær-
leika og góðmennsku.
Ótalmargt væri hægt að taka
fram og segja frá, en að lokum
þetta. Takk og takk tengda-
pabbi. Ég veit að við hittumst
síðar og þangað til: Góða ferð
og sjáumst!
Sigurgeir.
Afi Viðar var einstakur mað-
ur, hjartahlýr og rólyndisheims-
spekingur. Hann var mikill fjöl-
skyldumaður og var mjög annt
um að allir í kringum hann
hefðu það alltaf sem allra best,
væru öruggir og helst vildi hann
að þeir byggju á Brekkubraut
eða a.m.k. í næsta nágrenni við
hann. Þeim ömmu tókst að
lokka þó nokkra fjölskyldumeð-
limi til sín sem ég tel vera ansi
gott merki um góða nærveru
þeirra á Brekkubrautinni. Þeg-
ar ég tilkynnti honum að ég
hefði fest kaup á húsi á Víði-
grund þá voru hans fyrstu við-
brögð “Þú veist að það er nú
laust hús á Brekkubrautinni“.
Afi átti mjög auðvelt með að
fá djúpan áhuga á alls konar
málum og þá sérstaklega ef það
snerti fólkið hans. Hann kom
sér t.d. vel inn í vinnumál fjöl-
skyldunnar, fasteignahugleið-
ingar, bílakaup og ýmiss konar
áhugamál innan fjölskyldunnar.
Afi var alltaf tilbúinn að leggja
sín lóð á vogarskálarnar og þá
voru þetta vel hugsuð, útpæld
og nákvæm lóð. Afi var nefni-
lega mikill vísindamaður að eðl-
isfari og tók sinn tíma í að
skoða alla möguleika vandlega
áður en hann tók ákvörðun.
Þetta gat átt við bílakaup, kaup
á kaffivél, geisladiskaspilara eða
ákveða á hvaða mið hann skyldi
halda næst.
Við afi áttum ýmis sameig-
inleg áhugamál og var þar veiði
í aðalhlutverki. Við gátum
gleymt okkur tímunum saman
með kaffibolla í hönd að spjalla
um allt sem tengdist veiði, hvort
sem það var sportveiði á laxi,
fuglum, eða annarri veiði sem
krefst stórtækari veiðarfæra og
hann var þekktastur fyrir. Gam-
an er að velta því fyrir sér hvort
að einhver annar Íslendingur
hafi komið með meira magn af
fiski á land en hann. Það var
merkilegt að hlusta á afa segja
veiðisögur en hann hafði ein-
stakan hæfileika til að lesa að-
stæður við veiðina og hafði nátt-
úrulegt innsæi inn í þá þætti.
Hann var nákvæmur í frásögn
og gat lýst mismunandi veiði-
aðstæðum langt aftur í tímann.
Afi var eins og alfræðiorðabók
um veiðar og gat sagt frá tíðarf-
ari, aðstæðum og veiðitölum
marga áratugi aftur í tímann.
Þetta varð meðal annars til þess
að ég gerði loðnu að rannsókn-
arefni mínu við meistararitgerð
í líffræði. Við spjölluðum um
þetta sameiginlega áhugamál
okkar allt fram á síðasta dag og
þær minningar og kaffispjallið
við afa mun ég geyma um
ókomna tíð.
Mínar uppáhaldsminningar
með afa eru laxveiðiferðirnar
með fjölskyldunni. Það var fátt
skemmtilegra en að sjá hann
fagna innilega með öðrum þegar
það tókst að setja í lax. Ég er
þakklátur fyrir þann tíma sem
ég átti með honum, alla hádeg-
ismatartímana á Brekkubraut-
inni þegar ég var í Fjölbraut,
spjallið, stuðninginn sem ég
fékk frá honum í hverju því sem
ég tók mér fyrir hendur. Hann
var einstakur maður og eftir lif-
ir einstaklega góð minning um
elsku afa.
Þinn nafni,
Viðar
Engilbertsson.
Elsku afi Viðar. Takk fyrir að
vera alltaf til staðar fyrir okkur.
Takk fyrir alla hlýjuna og þann
áhuga sem þú sýndir öllu því
sem við vorum að gera, hvort
sem það var skóli, íþróttir,
ferðalög eða hvað annað sem
okkur datt í hug. Það var alltaf
svo gott að kíkja á Brekku-
brautina og fá kex og gott
spjall. Við verðum alltaf þakklát
fyrir þær minningar sem við
eigum og geymum með okkur.
Þín langafabörn,
Stefanía Líf, Andri Við-
ar, Baltasar Loki, Davíð
Þór, Ingunn Dís, Tristan
Freyr, Mikael Orri,
Henrý Viðar, Andrea Sif
og Hilma Ósk.
Ég vil með nokkrum orðum
minnast mágs míns Viðars
Karlssonar skipstjóra. Viðar var
afar traustur maður og bar hag
minn fyrir brjósti alla tíð.
Ég var barn að aldri þegar
Viðar kemur inn í fjölskylduna,
og þegar hann og Adda fóru að
búa á Brekkubrautinni var það
sem mitt annað heimili.
Þau voru alltaf áhugasöm um
allt sem var að gerast í kringum
okkur, sérstaklega þegar ein-
hverjar framkvæmdir voru í
gangi. Skyldumæting var á
Brekkubrautina í hvert skipti
sem við eignuðumst nýjan bíl.
Hægt væri að telja upp langan
lista frá ýmsum samverustund-
um sem ég geymi í minning-
unni.
Viðar var á sinni löngu ævi
mjög farsæll skipstjóri auk þess
að vera mikill fræðimaður um
sjávarútveg, þar var hann í far-
arbroddi í rannsóknum á upp-
sjávarstofninum.
Viðar var mikill fjölskyldu-
maður og er samheldni fjöl-
skyldunnar mjög mikil, svo mik-
il að tvö af þremur börnunum
búa einnig á Brekkubrautinni
og barnabörnin ekki langt und-
an.
Ég vil að lokum þakka Viðari
samfylgdina öll þessi ár sem
aldrei bar skugga á.
Öddu, Dröfn, Ingunni og
Kalla og þeirra fjölskyldum
óska ég Guðs blessunar.
Hvíl í friði elsku Viðar.
Ellert Ingvarsson.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum)
Vorið 1959 útskrifaðist hópur
stráka úr fiskimannadeild Stýri-
mannaskólans, þar á meðal Við-
ar Karlsson og undirritaður.
Vorið eftir hóf Viðar sinn far-
sæla skipstjóraferil með mig
sem stýrimann á Reyni AK 98,
70 tonna bát. Þetta var í upphafi
hinnar miklu tæknibyltingar,
sem kraftblökkin og fullkomnari
fiskleitartæki en áður höfðu
þekkst sköpuðu. Þessi tímamót
greiddu ungum mönnum leið að
skipstjórn þar sem margir af
eldri skipstjórum áttu erfitt
með að aðlagast breyttum að-
stæðum. Ég byrjaði mína skip-
stjórn árið eftir og við vorum
næstu sjö árin samferða á flota
HB á Akranesi. Ferill Viðars
sem skipstjóri á fiskiskipum
stóð hátt á fimmta áratug með
þeim glæsibrag að þar féll aldr-
ei skuggi á. Yfirvegaður og ró-
legur, öryggi skips og áhafnar í
fyrirrúmi og alltaf með afla-
hæstu mönnum.
Góður maður er genginn, ég
votta Öddu og fjölskyldunni
mína dýpstu samúð.
Þorvaldur
Guðmundsson.
Merkur maður hefur kvatt
okkur. Viðar Karlsson var goð-
sögn á meðal íslenskra sjó-
manna. Hann var lengstum
skipstjóri á aflaskipinu Víkingi
AK, tók þar við stjórnartaumum
undir lok sjöunda áratugarins
og stýrði skipinu með miklum
glæsibrag í meira en 30 ár.
Flest þessi ár var hann á meðal
aflahæstu skipstjóra landsins.
Faðir minn sagði mér eitt
sinn þá sögu að hann hefði orðið
vitni að því, 10 ára gamall, þeg-
ar afi hans Haraldur sat við
skrifborðið á skrifstofu sinni og
horfði út á Breið, þar sem Við-
ar, ungur og vörpulegur maður
gekk með ungri stúlku meðfram
sjónum. Hann var þá þegar eft-
irsóttur skipstjóri. Varð Haraldi
Böðvarssyni þá að orði: „Það
vildi ég að Guð gæfi að efnileg
Skagastúlka krækti í Viðar, það
yrði gott fyrir byggðarlagið.“
Adda var Viðars gæfuspor og sá
hún til þess að Viðar fór hvergi.
Ég var sjálfur svo heppinn að
fá tækifæri sem tvítugur strák-
ur að komast á sjó með Viðari.
Þetta voru dagar sem munu
aldrei renna mér úr minni. Við-
ar hringdi í mig óvænt á febr-
úarkvöldi og tjáði mér að það
vantaði mann undir eins. Ég
þurfti ekki að hugsa mig tvisvar
um enda taldi ég að þarna hefði
ég unnið í happdrætti.
Viðar var einn af þessum
mönnum sem maður hefur dreg-
ið mikinn lærdóm af á lífsleið-
inni. Hann var afburðastjórn-
andi. Hann fór vel með
mannskapinn, skipið og veiðar-
færin. Áhöfnin bar ómælda virð-
ingu fyrir honum. Hann var
ákveðinn og fjarri því að vera
skaplaus maður en hann þurfti
aldrei að beita skapi sínu. Allir
vissu nákvæmlega til hvers var
ætlast af þeim. Áhöfninni mátti
líkja við öflugt fótboltalið þar
sem valinn maður var í hverju
rúmi. Viðar greip oft sjálfur til
þeirrar myndlíkingar í samtöl-
um okkar enda mikill áhuga-
maður um knattspyrnu, Skaga-
maður út í gegn. Hann gerði sér
vel grein fyrir því að samsetn-
ing liðsins þurfti að vera rétt,
góð blanda af öflugum eldri og
yngri mönnum.
Þessar vikur sem ég var á sjó
með Viðari dvaldi ég löngum
stundum uppi í brú og naut þess
að hlusta á Viðar ausa úr visku-
brunni sínum. Á árunum sem
fylgdu í kjölfarið áttum við
áfram regluleg samtöl um hegð-
un loðnunnar, veiðarfærin, tikt-
úrur náttúrunnar og jafnvel um
fótboltann. Við náðum ávallt vel
saman. Sennilega vorum við
báðir mátulega sérvitrir. Ein-
hvern veginn skildum við hvor
annan þó að aldursbilið hafi ver-
ið breitt. Hann var vísindamað-
ur frá náttúrunnar hendi. Hann
hugsaði alltaf fram á við, var
ekki einn af þeim sem elti hjörð-
ina. Það var lærdómsríkt að
fylgjast með honum þar sem
hann sat í skipstjórastólnum og
fylgdist með flotanum kasta
nótinni á loðnuna í gríð og erg.
Á meðan beið hann sjálfur í ró-
legheitunum fyrir utan kösina.
Hann beið eftir rétta tækifær-
inu, tók sín 5 til 6 köst til þess
að fylla skipið á meðan aðrir
börðust um á hæl og hnakka
með tilheyrandi álagi á áhöfn og
búnað. Þetta er enn þann dag í
dag greypt í huga mér.
Ég kveð kæran félaga sem
var ávallt hvetjandi og upp-
byggjandi, félaga sem hafði
mótandi áhrif á mig sem ungan
mann.
Ég sendi fjölskyldu Viðars
innilegar samúðarkveðjur.
Sturlaugur Haraldsson.
Viðar Karlsson
ÁSGEIR VALDEMARSSON
verkfræðingur
lést á Sóltúni 1. september sl.
Þökkum auðsýnda samúð og hlýhug.
Auður Aðalsteinsdóttir og fjölskylda
Ástkær móðir okkar,
SÆUNN AXELSDÓTTIR
athafnakona í Ólafsfirði,
lést að kvöldi mánudagsins 12. september.
Útförin fer fram frá Ólafsfjarðarkirkju
mánudaginn 19. september klukkan 14.
Ásgeir Logi Ásgeirsson
Axel Pétur Ásgeirsson
Sigurgeir Frímann Ásgeirsson
Kristján Ragnar Ásgeirsson