Morgunblaðið - 21.11.2022, Side 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 21. NÓVEMBER 2022
✝
Hrefna Guð-
mundsdóttir
fæddist á Blesastöð-
um á Skeiðum 5.
júlí 1927. Hún lést á
dvalarheimilinu
Móbergi á Selfossi
8. nóvember 2022.
Foreldrar
Hrefnu voru
Guðmundur Magn-
ússon, f. 1879, d.
1972, bóndi á Blesa-
stöðum á Skeiðum, og Kristín
Jónsdóttir, f. 1886, d. 1971, hús-
freyja.
Hrefna var næstyngst sextán
systkina en hin eru Jón, f. 1911,
Magnús, f. 1912, Hermann, f.
1913, Guðrún, f. 1914, Elín, f.
1916, Helga, f. 1917, Þorbjörg, f.
1918, Magnea, f. 1919, Laufey, f.
1920, Ingigerður, f. 1921, stúlka,
f. 1922, Óskar, f. 1923, Svanlaug,
f. 1924, Ingibjörg, f. 1925,
Hrefna, f. 1927, og Óskar, f.
1929. Öll eru nú látin nema Ingi-
björg.
Hrefna giftist 9. nóvember
1946 Sigurði Gísla Guðjónssyni
frá Nýjabæ í Ölfusi. Þau eign-
uðust sex syni: 1) Björn, f. 5.2.
1947, kona hans er Vilborg Sig-
urðardóttir, f. 8.12. 1954. Börn
Elva Björk Barkardóttir, Har-
aldur Anton, maki Valgerður
Stella Kristjánsdóttir, og Arnar
Páll, maki Jónína Þóra Ein-
arsdóttir. Barnabörnin eru níu
talsins. 5) Sigurður Valur, f. 8.9.
1960. 6) Kristján Örn, f. 18.3.
1969, kona hans er Kristín Krist-
mundsdóttir, f. 19.6. 1969. Börn
þeirra eru Selma Dögg, maki
Jón Arnar Jónsson, Guðný Hlín
og Sædís Arna.
Hrefna og Sigurður bjuggu
fyrstu búskaparár sín á Selfossi
en árið 1954 fluttu þau til Stöðv-
arfjarðar þar sem Sigurður var
kaupfélagsstjóri í níu ár. Heimili
þeirra á Stöðvarfirði var afar
gestkvæmt og var starf húsmóð-
urinnar því ærið. Árið 1963 flutti
fjölskyldan til Reykjavíkur og
bjó fyrst á Háaleitisbraut en síð-
an í Ljósalandi 23 í Fossvog-
inum. Hrefna fór að vinna hjá
Mjólkursamsölunni, fyrst sem
aðstoðarmanneskja við veislu-
höld en síðar í mjólkurbúðinni á
Laugavegi 162. Árið 1976 festu
hjónin kaup á sjoppu við Grund-
arstíg 12 og sá Hrefna nær alfar-
ið um rekstur hennar. Þau seldu
sjoppuna árið 1994. Sigurður
lést árið 1995. Hrefna flutti árið
1998 á Skúlagötu 20 og bjó þar
til dauðadags.
Útför Hrefnu fer fram frá
Hveragerðiskirkju í dag, 21.
nóvember 2022, og hefst athöfn-
in klukkan 13.
Hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat
þeirra eru Bergrún,
maki Pálmi Ísólfs-
son, Andri Freyr,
maki Una Egils-
dóttir, og Fjóla
Hrund, maki Krist-
ján Jökull Sigurðs-
son. Börn Björns
frá fyrra hjóna-
bandi eru Sigurður
Gísli, maki Hugrún
Harðardóttir, og
Vilborg Eva. Sonur
Vilborgar frá fyrra hjónabandi
er Björn, maki María Valgarðs-
dóttir. Barnabörnin eru 15 tals-
ins. 2) Guðjón, f. 19.10. 1948,
kona hans er Vera Ósk Val-
garðsdóttir, f. 3.2. 1953, og eru
þeirra börn Júlía, maki Reynir
Magnússon, Þórhildur Rún og
Sigurður Gísli, maki Halla Kar-
en Gunnarsdóttir. Barnabörnin
eru tíu talsins. 3) Guðmundur
Rafn, f. 15.8. 1955, kona hans er
Gígja Baldursdóttir, f. 3.12.
1959, og eru börn þeirra Birkir,
Hrefna og Sindri, maki Emilía
Þorgeirsdóttir. 4) Atli Már, f.
22.3. 1957, kona hans er Auður
Haraldsdóttir, f. 14.11. 1955.
Sonur Atla er Sigurður Már,
maki Agnes Orradóttir. Synir
Auðar eru Róbert Davíð, maki
Það eru rúmlega 42 ár síðan ég
sá Hrefnu tengdamóður mína í
fyrsta skipti í sjoppunni á Grund-
arstíg 12. Ég var nýbúin að kynn-
ast syni hennar Guðmundi úti í
Noregi og var heima í sumarleyfi.
Ég fór í sjoppuna til á kíkja á
mömmu kærastans og lét ekkert
vita af mér því hún vissi ekki af
nýju kærustunni. Þegar ég kom í
sjoppuna sá ég þar við störf snöf-
urmannlega, dökkhærða konu
sem gustaði af og gerði mér strax
grein fyrir því að þetta var mamm-
an.
Sjoppan og Hrefna voru ein
heild. Sjoppan var einskonar fé-
lagsmiðstöð þar sem allir voru vel-
komnir. Hrefna spjallaði við þá
sem höfðu þörf fyrir að spjalla,
þekkti marga með nafni og vissi
ýmislegt um þeirra líf. Börnin
okkar vildu bara fara til ömmu
Hrefnu og kaupa laugardags-
nammi í sjoppunni hennar því þar
fengu þau ótrúlega mikið nammi
fyrir 100 kr. sem þau fengu hvergi
annars staðar. Þegar ég reyndi að
mótmæla þessum magnafslætti á
nammi lét Hrefna það sem vind
um eyru þjóta.
Hrefna reyndist mér algjör
klettur þegar við fjölskyldan flutt-
um tímabundið til Bretlands. Ég
var að fara í framhaldsnám og
þurfti í fyrstu að fara ein út með
þrjú börn, það yngsta rúmlega
eins árs. Hrefna kom með og var í
sex vikur með okkur. Aðstoðin var
ómetanleg og ég hefði aldrei kom-
ist í gegnum þessar vikur án henn-
ar. Eitt af því sem Hrefna tók að
sér var að fylgja og sækja nöfnu
sína í skólann. Á göngunni sungu
þær oft hástöfum allskonar lög úr
revíum, sum með nokkuð tvíræð-
um textum en nafnan skildi ekki
textana og Bretarnir skildu ekki
íslenskuna svo það kom ekki að
sök. Bræðurnir Sindri og Birkir
nutu líka góðs af samverunni því
Hrefnu fannst gaman að spila á
spil, segja sögur, syngja og dunda
við ýmislegt með þeim. Hrefna sá
líka að mestu um matseldina og
börnin voru alsæl með það því
amma eldaði besta mat í heimi.
Ein sígild saga sem Hrefna
sagði oft fær að fljóta hér með. Það
er sagan af því þegar rafmagnið
fór af í Vesturbænum eina kvöld-
stund þegar hún var að passa fyrir
okkur.
Það var vetrarkvöld og niða-
myrkur úti. Hrefna var með börn-
in í stofunni og sá yngsti, Sindri,
var skríðandi á gólfinu. Skyndi-
lega varð rafmagnslaust og þá
voru góð ráð dýr. Ekkert vasaljós
til og engar eldspýtur tiltækar. Sá
litli á gólfinu og enginn vissi hvar
hann var. Hrefna lagðist snarlega
á gólfið og bað Hrefnu yngri og
Birki að gera það sama og svo
skriðu þau um í leit að þeim litla.
Eftir mikla leit fannst hann undir
sófanum. Síðan héldu þau öll
kyrru fyrir þétt saman á gólfinu
þar til rafmagnið kom aftur á en
Hrefna skemmti þeim með sögum
og söng.
Það eru margar skondnar sög-
ur sem hægt er að rifja upp. Sögur
af allskonar ævintýrum, fullar af
söng, lífsgleði og kátínu. Sögur
sem lifa áfram í hjörtum okkar
allra.
Elsku Hrefna, megi allar góðar
vættir vaka yfir þér.
Takk fyrir allt.
Þín tengdadóttir,
Gígja.
Söngurinn er þagnaður, hlátur-
inn og glettnin. Hrefna tengda-
móðir mín hefur kvatt okkur,
hvíldinni fegin. Síðustu vikur voru
henni ekki mikið að skapi, mann-
eskju sem vön var að fara sínu
fram hvað sem tautaði og raulaði.
Nú þurfti hún að beygja sig fyrir
vilja elli kerlingar.
Tengdamóður minni kynntist
ég fyrir rúmum fjörutíu árum. Þá
kom ég á heimili tilvonandi eigin-
manns og þar stóð þessi skvísa,
kekk, skælbrosandi og skrafhreif-
in. Við urðum strax vinkonur. Kát-
ína einkenndi ætíð Hrefnu og hún
lét sér ekki nægja einföld verkefni,
alltaf margt í gangi á sama tíma og
það gekk svo mikið á að okkur
þótti oft nóg um. Hún gekk ekki,
hún hljóp; hún vann ekki eitt gler-
verk í jólagjafir, hún gerði mörg á
sama tíma og það með krafti; hún
gaf ekki fáeinar jólagjafir, hún gaf
glás; hún söng ekki í einum kór,
hún söng í þremur; hún var ekki í
einum vinkonuhópi, þeir voru
nokkrir; hún gerði ekki fáein
laufabrauð, þau fuku mörg ofan í
pottinn og upp úr (ekkert verið að
dvelja við skrautskurð!). Allt varð
að gerast með hraði og hefur mat-
arstellið hennar svolítið fengið að
kenna á því.
Söngurinn, hláturinn, glettnin.
Hrefna elskaði að syngja og söng
gamanvísur hvenær sem færi
gafst. Minnisstætt er þegar hún í
níræðisafmæli sínu söng gaman-
vísur ásamt systrum sínum, Lauf-
eyju, Ingu og Imbu. Það var töfra-
stund sem enginn gleymir sem á
hlustaði. Svo var hlegið og glettnin
aldrei langt undan. Svona viljum
við minnast Hrefnu.
Þrjár utanlandsferðir fór ég
með tengdamóður minni og sú
ferð sem stendur upp úr er þegar
hún kom til mín til Parísar og við
þeystum um alla borg því allt
skyldi sjá og skoða. Henni þótti
mikið til neðanjarðarlestarinnar
koma en var ætíð á varðbergi að
verða ekki eftir í lestinni þegar
komið var á áfangastað, þá þeytt-
ist hún út og ruddi öðrum farþeg-
um um koll. Í Lúxemborgargarði
var atgangurinn það mikill að það
munaði örlitlu að hún dytti ofan í
tjörnina. Kirkjan Sacré Coeur var
henni mikil upplifun, þar kveikti
hún á kerti í minningu Didda síns
enda var stutt síðan hann féll frá.
Þessi ferð var henni lengi minn-
isstæð.
Árið 1976 festu Hrefna og Diddi
kaup á sjoppu við Grundarstíg 12
og hana rak Hrefna af miklum
skörungsskap í ein átján ár.
Hrefna gerði ekki mannamun þeg-
ar kom að því að spjalla við við-
skiptavini, þá skipti ekki máli
hvort það var við ráðherra eða úti-
gangsmann. Allir fengu sama já-
kvæða viðmótið og mikið spjallað.
Nemendur Versló voru henni sér-
staklega kærir en Verslunarskóli
Íslands var þarna í næsta ná-
grenni. Hrefnu leiddist ekki að
spjalla og var síminn oftast og iðu-
lega á tali hjá henni!
Nú er við kveðjum elsku
Hrefnu þá er mér þakklæti efst í
huga, þakklæti fyrir að hafa fengið
að hafa Hrefnu í lífi mínu, þakk-
læti fyrir að börnin mín skuli hafa
fengið akkúrat þessa ömmu,
ömmu Hrefnu sem alltaf var til í
tuskið sama hvaða vitleysa það
var. Þau eiga góðar minningar um
ömmu sína og munu reglulega
segja sögur af henni.
Farðu í friði, elsku Hrefna mín.
Bið að heilsa Didda.
Vera.
Elsku besta amma Hrefna er
búin að kveðja okkur 95 ára að
aldri. Þegar ég hugsa til ömmu
koma bara upp hlýjar og góðar
minningar. Amma var alltaf hress,
kát og í góðu skapi og satt best að
segja held ég að ég hafi aldrei séð
hana í slæmu skapi. Amma var
mikill stuðpinni og alltaf syngjandi
kát í bókstaflegri merkingu. Hún
var mikil fjölskyldukona og þótti
svo ótrúlega vænt um alla sína af-
komendur. Hún hafði mikinn
áhuga á að vita hvað allir væru að
gera og reyndi hvað hún gat að
halda fjölskyldunni saman. Hún
skipulagði jólaboð ár hvert síðan
ég man eftir mér þar sem öll fjöl-
skyldan hittist á jóladag og sá hún
Hrefna
Guðmundsdóttir
um að skipuleggja og elda ofan í
mannskapinn með aðstoð fjöl-
skyldunnar fram yfir 90 ára aldur.
Hún talaði fram á síðasta dag um
að við þyrftum nú að halda jólaboð
og ættarmót öll saman og sýnir
það hversu vænt henni þótti um
fjölskylduna.
Við amma vorum mjög náin
þegar ég var að alast upp og þykir
mér mjög vænt um allar minning-
arnar og stundirnar sem við áttum
í Ljósalandinu. Amma var dugleg
að kíkja á danskeppnir og hvetja
mig áfram þar og gátum við alltaf
grínast og haft gaman þegar við
hittumst, sama hversu langt leið á
milli hittinga. Ég kíkti stundum til
ömmu á Skúlagötuna og í hvert
skipti mældum við mig við skápinn
í forstofunni þar til ég var orðinn
hærri en hann.
Ég kveð ömmu með miklum
söknuði og þakklæti fyrir allt sem
hún kenndi mér. Ég á eftir að
sakna jólaboðanna og að kíkja til
þín í árlegt kaffi á aðfangadag þar
sem við spjölluðum oft tímunum
saman. Ég vona að ég geti verið
jafn hress, jákvæður og lífsglaður
og þú varst fram á síðasta dag, því
í hvert skipti sem ég hugsa til þín
kemur upp bros.
Takk fyrir allt elsku amma
Hrefna.
Sigurður Már
Atlason.
Elsku amma, það er erfitt að
hugsa til þess að þú sért farin frá
okkur. Við myndum svo gjarnan
vilja hafa þig lengur með okkur en
þinn tími var kominn. Söknuður-
inn er mikill en í staðinn munum
við ylja okkur við góðar minning-
ar.
Amma var ótrúleg kona. Hún
bjó yfir orku og krafti sem fæst
okkar hafa. Systkini henni sögðu
að hún hefði verið óþekkasta barn-
ið í sveitinni. Í æsku fannst henni
skemmtilegast að mjólka kýrnar
og fara á hestbak með strákunum.
Störf innan veggja heimilisins sem
snéru að matseld og hannyrðum
fannst henni síður skemmtileg,
enda var hún ekki ánægð þegar
hún var send í Húsmæðraskólann.
Hún var þó glöð að þar var bæði
stærðfræði- og dönskukennsla.
Mikill kraftur og lífsgleði ein-
kenndu hana á langri og viðburða-
ríkri ævi.
Skemmtilegast fannst okkur
systkinunum að koma í heimsókn
á Skúlagötuna og hlusta á ömmu
segja okkur frá því hvernig lífið
gekk fyrir sig á Blesastöðum og
Stöðvarfirði. Oft ræddum við líka
um afa en hún ljómaði alltaf þegar
hann kom til tals. Hún saknaði
hans alla tíð. Á meðan á heimsókn-
um stóð þá var iðulega drukkið
kaffi og borðuð hjónabandssæla
eða pönnsur, nema á þriðjudögum
en þá var pöntuð pizza sem Valur
kom með og spilað rommí fram
eftir kvöldi.
Það var alltaf hægt að stóla á
ömmu og afa þegar kom að pöss-
un. Skemmtilegast var þegar afi
og amma komu austur á Hellu,
þegar foreldrarnir voru að heim-
an. Amma vakti mannskapinn á
morgnana með píanóleik og söng.
Amma sá nefnilega til þess að eng-
inn svæfi út á heimilinu. Seinni-
partinn fylltist svo húsið af skyld-
mennum af Suðurlandinu. Lík-
legast hafa þetta verið hressustu
partíin sem við systkinum höfum
farið í. Amma sá til þess að allir
gestir nytu sín í mat og drykk en á
sama tíma söng hún manna hæst
og skemmti sér konunglega.
Amma var nefnilega alltaf mesti
stuðpinninn og söngfuglinn.
Amma mætti á alla viðburði og
veislur sem hægt var að mæta í,
hvort sem það voru afmæli innan
fjölskyldunnar eða tónleikar. Við
fórum með ömmu á allnokkra tón-
leika í gegnum tíðina og iðulega
var skálað í bjór á eftir, að hennar
ósk. Amma var líka mjög dugleg
að syngja í kórum hvort sem það
var kór eldri borgara eða Senjo-
rítukórinn. Við systkinin fórum og
hlustuðu oft á ömmu og var gaman
að sjá hvað hún naut sín vel í þeim
félagsskap. Ekki nóg með að henni
þætti gaman að syngja þá var hún
líka liðtæk í spilamennsku á píanó
og gítar. Tónlistinn var henni í
blóð borin.
Elsku amma, það verður skrýt-
ið að geta ekki komið við á Skúla-
götuna í spjall og kökur. Þú tókst
okkur alltaf með gleði og þakkaðir
svo vel fyrir hverja heimsókn með
orðunum: „mikið varstu góð/góður
að koma til mín“ og svo fengum við
hlýtt faðmlag og koss á kinn í kjöl-
farið. Við eigum eftir að sakna
þinnar glaðlegu nærveru en á
sama tíma er gott að vita af ykkur
afa sameinuðum á ný, eftir margra
ára aðskilnað.
Þín barnabörn,
Bergrún, Andri
Freyr og Fjóla
Hrund.
Í dag kveðjum við ömmu
Hrefnu, ömmu húmorista sem
nennti engu veseni. Amma var líf-
leg og uppátækjasöm sem auðvelt
var að fá til að gera allskonar mis-
gáfulega hluti, s.s. að setja göt í
eyrun á okkur systrum þegar við
vorum ungar. Við munum ennþá
eftir hamingjunni með götin sem
foreldrar okkar höfðu neitað okk-
ur um. Þegar pabbi sá herlegheit-
in fauk í hann og skammaðist há-
stöfum. Svar ömmu kom hvasst til
baka „það þýðir ekkert að þvaðra
um þetta, þetta er búið og gert“.
Við höldum að þetta sé mögulega í
eina skiptið sem við höfum séð
þaggað niður í föður okkar.
Amma var líka viljug til að gera
sjálfa sig að fífli ef hún taldi það
gleðja okkur. Þegar hún heimsótti
okkur að Laugum, við þá á barns-
aldri, þá var einhver sveitahátíð og
við vildum að amma bæri af. Við
systur klæddum hana í fjólublátt
dress og settum á hana fjólubláan
augnskugga, fjólublátt naglalakk
og fjólabláan varalit. Okkur fannst
hún geggjuð! Aðrir á sveitahátíð-
inni voru reyndar í lopapeysu og
göngu- eða gúmmískóm.
Amma var alltaf til í skemmti-
legar samverustundir og hélt þá
uppi stuðinu, reif míkrófóninn til
sín og söng gamanvísur. Hún spil-
aði á gítar og okkur er minnisstætt
þegar hún kom við í Hveragerði
eftir gleðskap hjá systur sinni á
Selfossi með plástur á öllum fingr-
um eftir að hafa spilað á rafmagns-
gítar til kl. 5 um morguninn. Afi
var þá dáinn og amma nefndi að
hún hefði þurft að glamra mjög
fast til að halda ákveðnum herra-
manni frá sér. Hún sá aldrei neinn
nema elsku afa. Maður fann að
þau voru sálufélagar og aðdáun
ömmu á afa dvínaði aldrei.
Amma hikaði ekki við að henda
í góðar veislur fyrir vini og ætt-
ingja og lagði mikið upp úr að ætt-
ingjarnir hittust. Hún var mjög
kröfuhörð er kom að því að hittast
um jólin. Í kringum jólatréð skyldi
gengið, jólasveinar voru dubbaðir
upp með tilheyrandi gjöfum í
poka.
Skúlagatan var ákveðin stoppi-
stöð sem gott var að stoppa á eftir
pöbbarölt niðri í bæ. Ömmu leidd-
ist það ekki og tók vel á móti öllum
og gerði engar athugasemdir við
ástand fólks nema rétt til að full-
vissa sig um að öllu væri óhætt :
„Þú ert ekki akandi Sigurður, er
það nokkuð?“
Þrátt fyrir hamaganginn þá var
þarna ákveðin ró og þægileg nær-
vera.
Við systkinin eigum orma sem
ungir sváfu ekki mikið á daginn en
nærvera ömmu hafði þau áhrif að
þeir sváfu klukkutímum saman
hjá henni á Skúlagötunni. Amma
kallaði það hvíldarinnlögn.
Amma Hrefna vílaði ekki fyrir
sér að passa barnabarnabörnin og
fór meðal annars á Reykhóla í
heila viku til að sjá um aðlögunina í
leikskóla fyrir eitt barnabarna-
barnið. Hún nefndi þó að þessi
staður væri óttalegt krummaskuð,
þar væri ekkert kaffihús né bar.
Hún kunni betur við sig í 101 þar
sem fjörið var. Amma þekkti frá
sjoppuárum sínum alla ógæfu-
menn bæjarins og knúsaði þá í bak
og fyrir þegar maður gekk með
henni um miðbæ Reykjavíkur.
Við eigum eftir að sakna sam-
verustundanna með ömmu en er-
um um leið mjög þakklát fyrir að
hafa fengið að njóta samvista
hennar svona lengi.
Amma var best!
Júlía, Þórhildur
og Sigurður.
Elsku amma.
Það eru til svo margar fallegar
og góðar minningar um þig að það
er erfitt að velja úr. Stór faðmur,
gleði, kærleikur, húmor, jákvæðni,
gjafmildi og söngur er það sem
einkenndi þig. Skemmtilegast
fannst þér að hafa gaman og vera í
kringum aðra og það allra leiðin-
legasta fannst þér að vera í kring-
um neikvætt fólk. Þú bara nenntir
því alls ekki, enda var enginn tími
fyrir það í þínu lífi.
Hjá þér var oft veisla þar sem
borðið svignaði undan veitingum.
Á augabragði var kominn annar
skammtur á diskinn og í lok heim-
sóknar stóðu allir á blístri. En
samkvæmt þér var samt ekkert
búið að borða, enda vildir þú vera
alveg viss um að allir færu saddir
heim og bauðst jafnvel mat með í
nesti líka.
Einu sinni fékk ég þá flugu í
höfuðið að læra að baka þínar sí-
gildu lummur. Við fórum saman
yfir uppskriftina en frasinn „þú
finnur það bara á þér“ kom þar
fyrir nokkrum sinnum. Ég reyndi
að finna þetta á mér en lummurn-
ar mínar urðu alls ekki eins og þín-
ar, enda voru þær alveg einstakar.
Þú varst alltaf með mér í liði og
til í að taka þátt í allskonar vit-
leysu sem mér datt í hug. Hvort
sem það var að ferðast með síli úr
Fjölskyldu- og húsdýragarðinum í
plastpoka í strætó, kenna mér að
prjóna, smakka nýjan bjór í há-
deginu eða vera módel í ljós-
myndaverkefni.
Ég man sérstaklega eftir einu
skipti þegar ég fékk að gista hjá
þér og togaði fyrir forvitnissakir í
öryggisbandið sem hékk inn á
baði. Húsvörðurinn var snöggur
að koma upp og spurði hvort við
hefðum togað í bandið. Ég neitaði
því, enda skammaðist ég mín al-
veg niður í tær. Þú stóðst með mér
og sannfærðir húsvörðinn um að
þetta hefði verið bilun í kerfinu og
hann mætti bara drífa sig niður
aftur. Þú varst svo ákveðin og
gafst húsverðinum ekki ráðrúm til
að andmæla. Ég þorði aldrei að
viðurkenna hvað ég hafði gert, en
vissi þarna að þú myndir standa
með mér, sama hvað.
Kaffistundirnar okkar þróuðust
mikið með árunum. Þegar ég var
var yngri drukkum við vatn úr
litlu dúkkupostulínsbollunum en
með tímanum urðu bollarnir
stærri, vatnið minna og koffínið
meira. Yfir kaffibolla sagðir þú
mér ýmsar sögur, sögur úr sveit-
inni, af afa, kórferðunum eða nýj-
ustu vendingum í þínu lífi. Þá
gleymdist staður og stund þar sem
sögurnar voru sagðar af mikilli
innlifun og með leikrænni tján-
ingu. Þú varst svo ung í anda og
stundum velti ég því fyrir mér
hvort ekki hefði verið réttara að
kalla þig Hrefnu yngri og mig
Hrefnu eldri. Fyrir nokkrum ár-
um síðan þegar við ræddum sam-
an eftir verslunarmannahelgina
þá hafði ég verið í bænum að taka
því rólega og slaka á en þú hafðir
skellt þér á „Eina með öllu“ á Ak-
ureyri með vinkonunum.
Elsku amma með góða og stóra
hjartað þitt, smitandi hláturinn,
húmorinn, gleðina, einlægnina,
hreinskilnina og síðast en ekki síst
æðruleysið og þakklætið sem þú
sýndir, sama hvað bjátaði á. Ég
sakna þín sárt og allra þeirra
gæðastunda sem við áttum saman.
Vona að þú hafir það gott á þín-
um nýja stað, með afa þér við hlið.
Takk fyrir allt.
Þín nafna og aðdáandi ávallt,
Hrefna
Guðmundsdóttir.
- Fleiri minningargreinar
um Hrefnu Guðmunds-
dóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.