Morgunblaðið - 20.12.2022, Blaðsíða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 20. DESEMBER 2022
✝
Bryndís Pét-
ursdóttir
fæddist á sjúkra-
húsinu á Sauð-
árkróki 6. maí
1947 og ólst upp á
Hjaltastöðum í
Blönduhlíð. Hún
lést á Heilbrigðis-
stofnun Sauð-
árkróks 10. desem-
ber 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Pétur Sigurðsson, f.
21.3. 1919, d. 28.8. 2012, og
Ragnheiður Marta Þórarins-
dóttir, f. 13.5. 1919, d. 25.6.
2003. Bryndís var önnur í röð-
inni af þremur systkinum. Elst-
ur var Þórólfur, f. 21.1. 1942,
d. 8.6. 2021, og yngst er Mar-
grét Sigríður, f. 3.11. 1958.
Bryndís giftist 5. september
1970 Bjarna Leifs Friðrikssyni
á Sunnuhvoli, f. 5. júlí 1940, d.
3.2. 2009. Foreldrar hans voru
Friðrik Kristján Hallgrímsson,
f. 14.1. 1895, d. 30.5. 1990, og
Una H. Sigurðardóttir, f. 25.10.
1898, d. 10.1. 1979.
Börn Bryndísar og Bjarna
Leifs eru: 1) Pétur, f. á Sauð-
dís átti eitt barnabarnabarn og
er það Kristín Eva, dóttir Jó-
hanns Bjarna og unnustu hans
Ísabellu Maríu Cortes Ósk-
arsdóttir, f. 10.11. 1998. Unn-
usti Aðalbjargar Brynju er
Þórður Valtýr Björnsson, f. 9.3.
1998.
Bryndís ólst upp á Hjalta-
stöðum hjá foreldrum sínum og
systkinum ásamt stórum
frændgarði. Hún stundaði nám
í Reykholti í Borgarfirði í einn
vetur og síðan lá leið hennar
að Laugum í Reykjadal þar
sem hún lauk gagnfræðaprófi.
Hún fór í Húsmæðraskólann á
Varmalandi og eftir það vann
hún á Reykjalundi í Mosfells-
sveit. Þegar Bryndís kynntist
Bjarna Leifs flutti hún í Sunnu-
hvol og hófu þau búskap þar
saman. Þar var hún húsmóðir
og ól upp fimm börn á blönd-
uðu búi með mjólkurkýr, kind-
ur og hross. Bryndís var elsk
að sinni sveit og tók þátt í
flestu félagsstarfi sem þar var í
boði. Hún var í Kvenfélagi
Akrahrepps og var með
Lestrarfélag Miklabæjarsóknar
til margra ára og var bóklestur
eitt af hennar aðaláhugamálum
og var hún víðlesin og vel að
sér í flestum málefnum.
Útför Bryndísar fer fram frá
Miklabæjarkirkju í dag, 20.
desember 2022, og hefst at-
höfnin klukkan 14.
árkróki 30.12.
1969, maki Sofía
Jóhannsdóttir, f.
16.7. 1972. Börn
þeirra eru Jóhann
Bjarni, f. 30.3.
1995, Aðalbjörg
Brynja, f. 10.5.
1999, og Eva Alex-
andra, f. 7.11.
2005. 2) Sigrún, f.
á Sauðárkróki 2.2.
1971, maki Kjartan
Stefánsson, f. 27.2. 1972. Börn
þeirra eru Stefán Björgvin, f.
1.7. 2000, Bjarni Leifs, f. 12.5.
2004 og Elís Þór Kjartansson,
f. 13.9. 2011. Fyrir átti Sigrún
Tinnu Bjarndísi, f. 3.8. 1989.
Unnusti hennar er Oddur Ingi
Guðmundsson, f. 28.1. 1989. 3)
Friðrik, f. á Sauðárkróki 11.10.
1974. 4) Una, f. á Sauðárkróki
14.5. 1980. Unnusti hennar
Hafþór Elíasson, f. 16.1. 1980.
Sonur þeirra er Stefnir Snær,
f. 3.6. 2020. 5) Ragnheiður, f. á
Sauðárkróki 9.11. 1981. Unn-
usti hennar Haukur Þor-
steinsson, f. 2.8. 1978. Sonur
þeirra er Þorsteinn Reynir
Hauksson, f. 7.10. 2012. Bryn-
Minning um mömmu, tengda-
mömmu, ömmu og langömmu
okkar.
Elsku Bryndís mamma,
tengdamamma, amma og
langamma. Með þessum orðum
kveðjum við þig með kærleik og
söknuð í hjarta í hinsta sinn. Lífið
er ekki alltaf sanngjarnt og seinni
æviárin hrjáðu veikindi þig tölu-
vert. Þrátt fyrir þau gastu alltaf
haldið áfram sama hvað var,
seiglan var slík.
Við höfum margs að minnast
um notalegar gleðistundir þegar
við hugsum til baka. Alltaf voru
svo hlýjar móttökur þegar við
komum í sveitina til þín og iðu-
lega var búið að snara í hafra-
mjölsköku, steikja lummur eða
útbúa mat til að setja á borð fyrir
svanga ferðalanga. Þú tókst
ávallt fagnandi á móti okkur.
Okkur börnunum er það líka eft-
irminnilegt þegar þú laumaðir
góðum bita úr veski þínu, ýmist
brjóstsykri eða súkkulaði þegar
við vorum að stússast hingað og
þangað.
Við eigum margar góðar minn-
ingar frá veru þinni á okkar heim-
ili, en hjá okkur áttir þú þinn stað
þegar þú varst hér fyrir sunnan.
Að hafa þig í húsinu hjá okkur var
alltaf gott. Að koma heim eftir
vinnudag og vita af því að heima
biðir þú, ávallt til í spjall um dag-
inn og veginn, lífið, tilveruna og
það sem efst var á baugi í frétt-
um. Þú áttir ríkulegan orðaforða
og tilsvörin þín og háttalag skilja
eftir minningar. Að eiga vísan
tíma með þér, kaffibollanum og
súkkulaðimola var gott.
Sumrin í sveitinni voru ómet-
anleg, þá var unnið á daginn á
Kúskerpi og notið saman á kvöld-
in, yfirleitt hlegið með þátt eða
mynd í gangi. Á frídögum bök-
uðum við pönnukökur og laumuð-
um sykri í rjómann en sögðum
engum frá því. Eitt sumarið þeg-
ar þú fórst til Noregs var ég einn í
kotinu. Vildi ég koma þér á óvart
með því að baka hjónabandssælu
svo það væri nú til eitthvað með
kaffinu þegar að þú myndir koma
heim. Ég fór sem puttalingur í
Varmahlíð og verslaði það sem
vantaði í uppskriftina. Bakstur-
inn endaði nú vægast sagt ekki al-
veg eins og planið var, en húsið
fylltist af reyk og ég hljóp út á tún
með kökuna. Þú lést það nú samt
ekki stoppa þig, fékkst þér bita,
sagðir síðan „rosalega góð“…
meira var þó ekki borðað af þess-
ari köku.
Jólin í ár verða ekki söm, ekki
áramótin heldur né næstu ár. Þú
varst búin að eiga þennan tíma
með okkur svo oft. Þú varst búin
að helga þér stað í hjarta okkar
og þar muntu alltaf eiga heima.
Sama hvað.
Elsku fallega og góðhjartaða
Bryndís okkar, mamma, tengda-
mamma, amma og langamma,
söknuðurinn er mikill. Takk fyrir
að gefa lífinu lit. Takk fyrir allt.
Hvíldu í friði hjá elsku Bjarna
okkar allra, pabba, tengdapabba,
afa og langafa.
Sofía Jóhannsdóttir.
Elsku mamma mín. Mikið
sakna ég þín. Það er svo stutt í
tárin, ég er svo þakklát fyrir þig
og samveru okkar hér á jörð. Að
fá að vera með þér þessar síðustu
vikur er mér ómetanlegt og
stundirnar okkar allar mun ég
geyma í hjartastað. Að kynnast
heimili þínu á heilbrigðisstofnun
og starfsfólki þar sem talaði svo
fallega til þín og annaðist þig þar
til yfir lauk var lærdómsríkt fyrir
mig og þakkarvert. Ég mun ætíð
minnast þín fyrir að vera þú sjálf,
fyrir að vera alltaf til staðar og
fyrir að vera fyrirmynd. Eins
komst ég að því að þú varst svo
miklu meiri nagli en ég gat
ímyndað mér og aldrei kvartaðir
þú yfir neinu, hvorki fyrr né síð-
ar. Ég sé það núna hvað ég hef
erft margt gott frá þér og lært.
Einnig hvað ég og við systkinin
fengum að vera sjálfstæð og ráða
okkur sjálf. Það var aldrei dregið
úr okkur og traustið sem við
fengum í ákvörðunum okkar var
alltaf til staðar. Í skólanum í dag
erum við að tala um að auka
seiglu og þrautseigju. Oft tölum
við vinkonurnar og samkennarar
um litlu karlana tvo sem sitja á
öxlum nemenda okkar og annar
sé þessi jákvæði og duglegi og
hann eigum við alltaf að hlusta á.
Á hinni öxlinni sé sá neikvæði
sem dregur úr okkur og honum
eigum við að sópa burt og ekki
hlusta á. Það var sko bara einn
karl hjá okkur mamma og það
veit ég, því þú hafðir oft langt
dagsverk og margt fólk að metta
og það án þess að stökkva út í búð
og kaupa eitthvað tilbúið. Enda
hvert sem við Sunnuhvolsarar
förum erum við með okkar eigið
heimatilbúna nesti og bakkelsi í
þínum anda mamma mín. Við
börnin þín fimm komum saman
og vorum öll þér við hlið þegar þú
kvaddir, það var gott að fá þá
stund saman og fá að fylgja þér
þessi spor.
Ég elska þig og bið fyrir góðar
kveðjur í sumarlandið til ykkar
pabba.
Þín dóttir,
Sigrún á Sunnuhvoli.
Elsku tengdamamma. Mikið
sakna ég þín og þinnar nærveru.
Þú hafðir einstakt lag á því að láta
lítið fyrir þér fara og vildir helst
alls ekki láta neinn hafa fyrir þér.
En í hvert skipti sem þú yfirgafst
svæðið skildirðu eftir þig risa-
stórt gat. Þú elskaðir náttúruna
og sveitina, ekkert var betra en
að vera á Sunnuhvoli í faðmi
fjallanna. Í þau skipti sem þú
heimsóttir Reykjavík varstu farin
að telja niður dagana þar til þú
kæmist heim í sveitina þína. Þú
elskaðir góðar bókmenntir og
varst einn mesti lestrarhestur
sem ég hef kynnst og auðvitað
sástu um bókasafnið í sveitinni
þinni. Eins og sannir Skagfirð-
ingar elskaðir þú líka hesta og
hestamennsku, og lengi vel hélt
ég að þú gætir talað við þá. Ég
gleymi ekki þeirri stund þegar ég
fór með þér í okkar fyrstu hesta-
ferð. Reykjavíkurbarnið fékk
auðvitað besta hestinn á bænum
en það átti að reka myndarlegt
hestastóð út Blönduhlíðina og út í
Hjaltastaði. Þetta var árlegur
viðburður og í raun ekkert mál
fyrir þig, bara gaman og spenn-
andi verk sem gerir sveitastörfin
svo skemmtileg. Ég kynntist
þjóðvegi 1 á allt annan hátt og
þetta verk var miklu meira en að
segja það. Ég reyndi hvað ég gat
til þess að sanna mig fyrir þér, nýi
tengdasonurinn. Í einni tilraun-
inni setti ég gæðinginn á stökk og
ekki vildi betur til en hann tók
dýfu og hnaut. Ekki varð okkur
neitt slæmt af byltunni en það
kom bara upp sjokk hjá tilvon-
andi tengdasyninum. Þú komst
aðvífandi, stöðvaðir hestinn tign-
arlega og spurðir hvort það væri
ekki í lagi með klárinn. Þú taldir
klárt að það væri best að halda
áfram og vera ekki með neitt væl.
Þú varst hörkutól og kallaðir ekki
allt ömmu þína. Í Reykjavík köll-
um við þig nú „nagla“.
Takk fyrir allt elsku Bryndís
mín, takk fyrir allar samveru-
stundirnar og takk fyrir dásam-
lega dóttur þína. Minningar um
þig lifa.
Þinn tengdasonur,
Kjartan Stefánsson.
Við Bryndís sitjum við glugga
á Sjúkrahúsinu á Króknum, horf-
um á fallega haustbirtuna úti og
Skagafjörðinn sem er okkur báð-
um svo hugleikinn og ég gleðst
yfir hve hress hún er og við erum
ákveðnar í að hittast næst á
Sunnuhvoli. Og við rifjuðum upp
okkar fyrstu eiginlegu kynni á því
sama sjúkrahúsi þar sem hún var
að eiga sitt fjórða barn og ég mitt
annað. Í þá daga voru fæðingar-
deildir staður þar sem konur áttu
stund milli stríða og gátu hvílt lú-
in bein í fimm eða sex daga,
sveitakonur gátu vel þegið hvíld-
arstundir, ekki síst á sauðburði
eins og þá var.
Bryndís Pétursdóttir lá ekki í
bómull um sína daga og hún á að
baki langan og ekki alltaf auð-
veldan starfsdag. Auk þess að
eiga og ala upp fimm börn var
hún húsmóðir á stóru sveitaheim-
ili þar sem önnin er endalaus við
búsýslu og umsvif, og árshring-
urinn í sveitinni er án viðstöðu,
hvað rekur annað, sauðburður,
heyskapur, göngur og réttir og
einu er ekki lokið þegar annað
tekur við. Þrátt fyrir sinn verka-
hring hafði Bryndís alltaf tíma af-
lögu til að sinna skyldum í fé-
lagsmálum og einnig að fást við
hugðarefnin. Sem bókasafnshald-
ari í Miklabæjarsókn um árabil
hafði hún alltaf nóg að lesa og
lána til lestrar. Hún hafði sann-
arlega skoðanir á efni og innihaldi
bókanna, um það var gott að ræða
við hana. Svo var það vefnaður-
inn, vefstólar voru til bæði á
Sunnuhvoli og Frostastöðum og
það var farið í Löngumýri til
Möggu að rekja í vef og vefir sett-
ir upp á báðum bæjunum. Það
voru ekki leiðinlegar stundir sem
við áttum þá.
Nú er Bryndís skyndilega
horfin, farin og allt kemur á óvart
sem samt er svo fyrirhugað og
einsætt. Tími hennar er kominn,
klukkan glymur. Og við sem eftir
sitjum skiljum þetta ekki og velt-
um fyrir okkur: og hvað svo? En
það fáum við ekki að vita strax og
kannski aldrei. Skagafjarðar-
skáldið á kveðjuorðin að lokum:
… er kveldkul andsvalt aftur kæla tekur
mitt enni sveitt
og eftir dagsverk friðnum nætur fagnar
hvert fjörmagn þreytt.
(Stephan G. Stephansson)
Við fjölskyldan á Frostastöð-
um tvö þökkum Bryndísi sam-
ferðina og sendum börnum henn-
ar og afkomendum öllum
einlægar samúðarkveðjur.
Anna Dóra Antonsdóttir.
Bryndís á Sunnuhvoli í
Blönduhlíð, Skagafirði, frænka
okkar og vinkona, hefur lagt augu
sín aftur i hinsta sinn og eftir sitja
fjölskylda og vinir sem eiga þó
eftir allar góðu minningarnar um
hana. Bryndís og Siggi voru
bræðrabörn, börn bræðranna
Péturs og Leifs frá Stokkhólma
og Hjaltastöðum í Skagafirði.
Þau systkinin frá Stokkhólma
voru alls sex og er frændgarður-
inn úr Skagafirðinum stór.
Við hjónin höfum alltaf átt sér-
staklega gott samband við Bryn-
dísi, Bjarna eiginmann hennar
sem lést 2009 og börnin þeirra
fimm, Pétur, Sigrúnu, Friðrik,
Unu og Ragnheiði, Sunnuhvols-
ara eins og þau kalla sig. Þau hafa
sýnt okkur einstaka ræktarsemi
alla tíð og höfum við ávallt verið í
miklu sambandi og góðir vinir
þeirra allra og fjölskyldna þeirra.
Í gamla daga fórum við mörg
sumur með Hjaltastaðafjölskyld-
unni, Þórólfi, bróður Bryndísar,
og Önnu, og Sunnuhvolsfjöl-
skyldunni í stóðrekstur fram í
Ábæ í Austurdal. Bryndís og
Bjarni keyrðu fram eftir með
nestið og þá voru ástarpungar,
sérgrein Bryndísar, dregnir upp
úr boxi og runnu sérstaklega ljúf-
lega niður. Þetta voru einstak-
lega skemmtilegar ferðir sem
seint gleymast.
Það var gaman að spjalla við
Bryndísi og hún var með skoð-
anir á flestum hlutum. Við hitt-
umst oft þegar hún var hjá börn-
um sínum í Reykjavík og einnig á
Sunnuhvoli og við töluðum oft
saman í síma. Bryndísi þótti gam-
an að fá fréttir og spjalla um ýmis
málefni, börnin sín og barnabörn-
in. Síðasta samtalið átti sér stað
frá sjúkrahúsinu á Sauðárkróki
núna í desember. Una dóttir
hennar hringdi og sagði að
mamma hennar vildi heyra í okk-
ur. Síminn var settur á hátalara
og þannig heyrði Bryndís í okkur
spjalla en hún gat ekki tjáð sig
mikið, bara hlustað. Okkur þykir
mjög dýrmætt að eiga þessa síð-
ustu minningu.
Bryndís elskaði sveitina sína
og vildi helst hvergi annars stað-
ar vera. Hún naut aðstoðar ein-
stakra nágranna þegar hún var
heima. Hún á ekki eftir að flytja í
nýja húsið á Sunnuhvoli sem
börnin eru að byggja en þar mun
andi hennar örugglega svífa yfir
vötnum og handverkið hennar
njóta sín og margt annað þar mun
ætíð minna á hana.
Guð blessi og styrki fjölskyld-
una alla. Minning elsku Bryndís-
ar okkar lifir.
Margrét Árný
Sigursteinsdóttir,
Sigurður Leifsson.
Bryndís
Pétursdóttir
Þar sem englarnir syngja
sefur þú
sefur í djúpinu væra.
Við hin sem lifum, lifum
í trú
að ljósið bjarta skæra
veki þig með sól að morgni.
(Bubbi Morthens)
Elsku besti Nonni okkar.
Í dag kveðjum við þig með
sorg í hjarta en þökkum fyrir þau
ár sem við fengum með þér. Það
var alltaf gott að fá Nonnaknús
og frá því að Karen var lítil tókst
þú henni sem þínu eigin barna-
barni. Þegar við hittum þig
spurðir þú alltaf hvernig við hefð-
um það og hvort það væri ekki
allt gott að frétta úr sveitinni.
Jón Olgeirsson
✝
Jón Olgeirsson,
Nonni, fæddist 6.
maí 1947. Hann lést
2. desember 2022.
Útförin fór fram
16. desember 2022.
Samband þitt
og afa Sigga var
svo sannarlega
einstakt, þið voruð
eins og bræður.
Það var svo
dásamlegt að sjá
ykkur tvo saman
og hversu vænt
ykkur þótti hvor-
um um annan.
Elsku Nonni,
við munum ávallt
sakna þín. Þínar frænkur,
Þóra Björg og Karen Ósk.
Nú er hann Nonni okkar kom-
inn til draumalandsins og hittir
þar væntanlega elsta barnabarn-
ið sitt, en hún lést aðeins sólar-
hringsgömul, og líka bróður sinn,
sem dó í frumbernsku, svo og
fjóra bræður, sem fetað hafa
þessa slóð á undan honum.
Nonni og Hulda voru bæði
fædd og uppalin á Húsavík í
stórum systkinahópum. Hann
var fjórði elsti af tíu Skála-
brekkubræðrum og hún fjórða í
röðinni af níu Sallasystkinum.
Þau urðu ung foreldrar, hún 17
ára og hann tvítugur. Nonni
stundaði sjóinn af kappi og vann
við útgerð bræðra sinna og föður.
Hulda vann við umönnun á
sjúkrahúsinu og lærði svo til
sjúkraliða seinna meir. Þau voru
bæði harðdugleg, byggðu sér fal-
legt hús á Húsavík og voru bæði
miklir snyrtipinnar. Ég hef alltaf
dáðst að og hálföfundast út í bíl-
ana þeirra, hvað þeir voru alltaf
hreinir og stífbónaðir. Þau fluttu
frá Húsavík í Kópavoginn fyrir
um 20 árum og þá vann Nonni í
Osta- og smjörsölunni um nokk-
urra ára skeið og varð svo hús-
vörður í Kópavogsskóla út starfs-
ævina.
Hann glímdi við illvígan sjúk-
dóm síðasta áratuginn og var í
hörðum meðferðum, en átti góða
tíma inn á milli. Hann naut þess
að heimsækja Örvar og fjöl-
skyldu í Bandaríkjunum. Annars
var hann ekki mikið á faraldsfæti,
en undi sér vel í sumarbústaðn-
um þeirra í Grímsnesinu, þar sem
alltaf var nóg af grasi til að slá og
veggir til að mála.
Í nóvember fyrir ári fórum við
Hjálmar með þeim Nonna og
Huldu til Tenerife og gekk sú
ferð ótrúlega vel, en þá var nokk-
uð af honum dregið. Hann var
með göngugrind og hjólastól en-
var bara brattur og ánægður og
fór meira að segja með okkur
hringferð um eyjuna. Hann naut
þess að sitja úti í hlýjunni og svo
voru flott dagskráratriði á hótel-
inu okkar flest kvöld.
Það var alltaf yndislegt að
koma á heimili þeirra Nonna og
Huldu, vel tekið á móti manni í
mat og drykk og með miklum
innileik. Það var notalegt að vera
í návist Nonna, hann var rólegur
og ljúfur og hafði einstaklega
góða nærveru.
Ég votta Huldu systur minni
einlæga samúð svo og Boggu,
Örvari og Særúnu og þeirra fjöl-
skyldum.
Far þú í friði, friður Guðs þig
blessi, elsku Nonni.
Þín mágkona,
Erla Salómonsdóttir.
Í dag fylgi ég
Ingvari vini mínum
til hinstu hvílu. Öð-
lingur og eitur-
snjall drengur sem
fékk kallið alltof snemma eftir
erfið veikindi. Ég minnist hans
með hlýju og gleði og mun
sakna samtalanna okkar. Maður
kom aldrei að tómum kofunum
hjá Ingvari, hann vissi ótrúlega
margt um ótrúlega mikið og það
var alltaf stutt í glottið og
skemmtilega svartan húmor.
Leiðir okkar lágu fyrst saman í
Tölvuháskóla Verzlunarskóla Ís-
Ingvar Kári
Árnason
✝
Ingvar Kári
Árnason fædd-
ist 28. september
1968. Hann lést 3.
nóvember 2022. Út-
för hans fór fram
14. desember 2022.
lands þar sem við
stunduðum nám
saman, hvor í sín-
um árganginum.
Við urðum síðar
vinnufélagar og aft-
ur samnemendur í
Chico State í Kali-
forníu, þar sem
hann stundaði nám
í eðlisfræði. Í
átaksverkefnum í
vinnunni, þegar
þurfti að vinna lengi fram eftir,
þá var það líklega okkur að
þakka að Dominos gat haslað
sér völl á Íslandi. Pepperoni,
sveppir og svartur pipar, svo
vikum skipti. Það eru ekki aðrir
í vinahópnum sem ég veit af
sem hafa fengið jólakort frá
Dominos. Hvíl í friði vinur
minn.
Stefán Guðjohnsen.