Morgunblaðið - 28.12.2022, Side 14

14 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 28. DESEMBER 2022
✝
Kristinn Björg-
vin Sigurðsson
fæddist í Reykjavík
14. júní 1926. Hann
lést 19. desember
2022.
Foreldrar Krist-
ins voru Dagný
Níelsdóttir, f. 14.
nóvember 1885 á
Stóra-Múla, Saur-
bæjarhreppi í Dala-
sýslu, d. 28. febrúar
1971, og Sigurður Brynjólfsson,
f. 4. júní 1885 á Stærribæ, Gríms-
neshreppi í Árnessýslu, d. 6. jan-
úar 1970. Þau áttu fjögur börn
auk Kristins. Harald Snæland, f.
15. febrúar 1914, d. 14. júní
1996, Bryndísi, f. 2. mars 1917, d.
16. maí 2007, Sigurborgu, f. 16.
janúar 1920, d. 17. febrúar 2012,
og Sigurð Ragnar, f. 19. desem-
ber 1922, d. 10. janúar 1984.
Kristinn kvæntist eiginkonu
sinni Auði Guðmundsdóttur 7.
nóvember 1947. Hún var fædd
23. nóvember 1924, d. 4. janúar
2014. Hún var dóttir Sesselju
með Daníel Hrafni Magnússyni.
Sonur þeirra er Anton Hilmar. 3)
Snorri, f. 28. ágúst 1962, kvænt-
ur Kristjönu Kristjánsdóttur.
Börn þeirra eru a) Agnes Ósk í
sambúð með Joshua Daniel Guð-
steinssyni. Synir þeirra eru Dag-
ur Guðsteinn og Brynjar Snorri
og b) Kristján Björn í sambúð
með Yrsu Ásgeirsdóttur.
Kristinn hóf nám í Prent-
smiðju Jóns Helgasonar 14. júní
1940. Lauk þar námi og tók
sveinspróf í setningu 14. apríl
1946. Hann vann í Prentsmiðju
Jóns Helgasonar til ársins 1950.
Um sumarið réðist hann til Al-
þýðuprentsmiðjunnar við Vita-
stíg, en vann jafnframt við Al-
þýðublaðið sem var til húsa við
Hverfisgötu. Í janúar 1946 eign-
aðist blaðið sjálft þann hluta sem
var við Hverfisgötuna og nefndi
hann Prentsmiðju Alþýðublaðs-
ins. Kristinn var þar prent-
smiðjustjóri til ársins 1966. Það
ár réðist hann til Prentsmiðj-
unnar Eddu og var þar verk-
stjóri til ársins 1981. Fór þá að
vinna við verslunarstörf hjá
Harðviðarvali og vann þar til
ársins 1995 er hann hætti störf-
um.
Útför Kristins fer fram frá
Seltjarnarneskirkju í dag, 28.
desember 2022, klukkan 13.
Friðriksdóttur, f. 3.
júní 1900, d. 11.
mars 1981, og Guð-
mundar Runólfs-
sonar f. 30. desem-
ber 1899, d. 3.
september 1956.
Þau áttu þrjá
syni. Þeir eru: 1)
Gylfi, f. 7. mars
1950, kvæntur Jón-
ínu Völu Krist-
insdóttur. Börn
þeirra eru: a) Margrét Vala gift
Stefáni Loga Sigurþórssyni.
Synir þeirra eru Róbert Gylfi,
Tómas Diðrik og Símon Böðvar.
b) Kristinn Björgvin kvæntur
Ebbu Kristínu Baldvinsdóttur.
Synir þeirra eru Kolbeinn Viðar
og Matthías Baldvin. c) Auður
Sesselja gift Inga Þór Reyn-
issyni. Dóttir þeirra er Jónína
Vala. 2) Hilmar, f. 9. febrúar
1959, kvæntur Margréti Hauks-
dóttur. Dætur þeirra eru a) Hild-
ur Ýr í sambúð með Emil Hjalta-
syni. Dóttir þeirra er Bryndís
Björk, b) Íris Björk í sambúð
Rúm hálf öld er liðin síðan ég
kynntist tengdaforeldrum mín-
um, þeim Kristni og Auði. Krist-
inn var þá verkstjóri í prent-
smiðjunni Eddu en hann
starfaði við prentverk í 40 ár og
síðar við verslunarstörf. Þau
Auður höfðu búið sér og sonum
sínum myndarheimili að Unn-
arbraut 7 á Seltjarnarnesi og
þar var alltaf tekið vel á móti
mér. Tvö eldri börnin okkar
Gylfa voru í áratug einu barna-
börnin þeirra og urðu strax
sannkallaðir sólargeislar í lífi
þeirra. Sérstakir kærleikar voru
á milli þeirra alnafnanna, Krist-
ins Björgvins eldri og yngri,
sem héldust fram til síðasta
dags þó svo þeir hafi lengi búið
sinn í hvoru landinu. Þá auð-
veldaði tæknin þeim samskiptin
og Kristinn yngri sá til þess að
afi hans gæti nýtt sér nýjustu
tækni á sviði fjarskipta. Það
kom sér vel fyrir Kristinn eldri
að geta nýtt sér fjarsamskipti á
meðan Covid faraldurinn gekk
yfir. Hann var duglegur að til-
einka sér þau og taka þátt í
samskiptum við fjölskylduna,
bæði við einstaklinga og á fjöl-
skyldufundum.
Þegar barnabörnunum fjölg-
aði glöddust þau hjónin yfir
hverju nýju barni og nutu þau
öll ástríkis og umhyggju þeirra.
Kristinn var einstaklega dugleg-
ur við að snúast í kringum börn-
in, sækja og keyra, þegar kallað
var. Sælureitur þeirra hjóna á
Kjalarnesi var sérstaklega vin-
sæll hjá yngri kynslóðinni og
voru ófá skiptin sem þau tóku
börnin með sér þangað. Þar
fengu þau tækifæri til að leika
sér við frændsystkini sín og
kynntust því vel. Börnin nutu
þess að taka þátt í ræktunar-
störfum með ömmu sinni og afa.
Kristinn var ötull við að miðla
þeim fróðleik um náttúruna og
margt fleira sem hann sjálfur
hafði áhuga á. Það var ánægju-
legt að fylgjast með þeirri natni
sem hann sýndi börnunum og
hvernig hann lagði sig eftir að
kynnast hverju og einu og
styðja þau til þroska og náms.
Þegar við Gylfi bjuggum í
Svíþjóð og síðar í Belgíu voru
þau hjónin dugleg að heimsækja
okkur og var alltaf mikil eft-
irvænting hjá börnunum þegar
von var á þeim. Kristinn var
duglegur að sinna þeim og
minnistætt er þegar hann studdi
elsta barnabarnið, Margréti, við
að læra að hjóla. Hann gafst
ekki upp fyrr en hún náði tökum
á listinni og sveif um á hjólinu í
stúdentahverfinu í Uppsölum.
Yngri dóttirin, Auður, naut þess
að sýna afa sínum og ömmu
heimkynni okkar í Brussel og
sýndi Kristinn sérstakan áhuga
á að kynnast skólanum hennar.
Kristinn eignaðist tíu langafa-
börn, fagnaði hverju þeirra og
naut þess að hafa þau nálægt
sér. Að leiðarlokum þakka ég
Kristni fyrir ánægjulega sam-
fylgd og vináttu.
Jónína Vala
Kristinsdóttir.
Ég hef alltaf verið algjör afa-
stelpa og það er erfitt að hugsa
til þess að ég muni aldrei getað
knúsað afa og spjallað við hann
aftur. Afi var besti afi í heimi og
verð ég ævinlega þakklát fyrir
samband okkar.
Afi var alltaf til staðar fyrir
mig. Þegar Oliver, hundurinn
minn, dó þá var afi fyrstur að
mæta á svæðið og gefa mér
knús. Hann mætti á alla píanó-
tónleika og hjálpaði mér með
heimanám. Hann heyrði í mér
daglega þegar ég var veik til að
athuga hvort ég væri ekki
örugglega að hressast og bauðst
alltaf til að koma með mat til
mín. Þegar eitthvað spennandi
var að gerast í lífi mínu hlakkaði
ég alltaf til þess að deila því með
afa. Hann var mín helsta klapp-
stýra og hafði óbilandi trú á
mér.
Ég var heppin að afi og amma
bjuggu við hliðina á grunnskól-
anum mínum og ég gat því alltaf
labbað til þeirra eftir skóla og
fengið kókó og ristað brauð. Við
afi vorum dugleg að spila og var
olsen olsen í miklu uppáhaldi
hjá okkur. Einnig áttum við það
til að semja vísur og skrifa smá-
sögur í tölvunni hans.
Ég er þakklát fyrir það að afi
fékk að kynnast syni mínum,
Antoni Hilmari. Hann gat setið í
fanginu hjá langafa sínum tím-
unum saman og spjallað. Það
eru minningar sem munu ylja
mér um ókomna tíð.
Söknuðurinn er sár en minn-
ingarnar sem ég á um afa munu
lifa hjá mér að eilífu.
Íris Björk
Hilmarsdóttir.
Elsku afi minn, nú er víst
komið að því að ég verði að
kveðja þig. Þrátt fyrir að ég
kveðji þig með söknuð í hjarta
og tár í augum þá er það fyrst
og fremst ómælt þakklæti sem
situr eftir. Takk fyrir að vera
ávallt til staðar fyrir mig, takk
fyrir allar góðu stundirnar og
samræðurnar, takk fyrir alla
þolinmæðina, takk fyrir alla um-
hyggjuna og takk fyrir að vera
svona frábær fyrirmynd. Þvílík
forréttindi að þú ert afi minn!
Ég mun sakna þín en ég veit
samt að þú munt alltaf vera með
mér.
Þín
Hildur.
Þegar karlsvagninum bregð-
ur fyrir á heiðum stjörnuhimni
minnist ég alls þess sem afi
kenndi mér. Honum fannst sjálf-
sagt að lítill snáði fylgdi með og
lærði allt frá stjörnufræði til
girðingavinnu. Þær ótal stundir
sem ég fékk að eyða með afa og
ömmu á Unnarbrautinni, á Kjal-
arnesinu og á ferð um landið
voru uppspretta fróðleiks og
reynslu, svo þegar kom að lífs-
þrautum eins og bílprófi, bygg-
ingaframkvæmdum eða sósu-
gerð leystust þær
fyrirhafnarlaust. Natni og þol-
inmæði afa við okkur barna-
börnin reyndist verðmæt gjöf og
verður okkur til fyrirmyndar.
Takk fyrir mig.
Kristinn Björgvin.
Kristinn Björgvin
Sigurðsson
✝
Steinunn Ásta
Björnsdóttir
fæddist í Reykja-
vík 20. október
1948. Hún lést 14.
desember 2022 á
Landspítalanum í
Fossvogi.
Foreldrar henn-
ar voru Björn
Jónsson yfirflug-
umferðarstjóri, f.
25.1. 1915, d. 21.3.
1995, og María Hafliðadóttir
húsmóðir, f. 6.1. 1920, d. 12.1.
1999. Systkini Steinunnar eru:
Hafliði Örn, f. 2.6. 1941, Hilm-
ar Þór, f. 28.8. 1945, og Birna,
f. 18.8. 1956.
Steinunn giftist 16.8. 1986
unn gekk í Austurbæjarskóla,
Melaskóla, Hagaskóla og Var-
márskóla.
Steinunn vann við afgreiðslu
í Tómstundabúðinni, sem
þjónn í Glaumbæ og Klúbbnum
samhliða skrifstofustarfi hjá
Innkaupastofnun Reykjavíkur-
borgar. Lengst af vann hún
hjá Íslenska álfélaginu í
Straumsvík (nú Rio Tinto á Ís-
landi) á verkáætlanadeild, síð-
an á tæknisviði, frá 1973 til
2014, og náði því 40 ára starfs-
aldri. Steinunn hefur verið í
stjórn í klúbbum innan Starfs-
mannafélags ISAL, m.a. ljós-
myndaklúbbnum, pöntunar-
félaginu og tvisvar í stjórn
steinasafnaraklúbbsins.
Eftir að Steinunn greindist
með MND gerðist hún fé-
lagsmaður í MND-félaginu og
var um tíma í stjórn félagsins.
Útförin fer fram frá Grafar-
vogskirkju í dag, 28. desember
2022, klukkan 13.
Jóni Frímanni Ei-
ríkssyni, f. 26.5.
1942. Dóttir þeirra
er Anna María, f.
20.9. 1979, sam-
býlismaður hennar
er Christian Han-
sen, f. 13.5. 1978.
Synir þeirra eru
Emil Frimann, f.
13.4. 2012, og Oli-
ver Frimann, f.
7.3. 2015.
Í bernsku bjó Steinunn á
Þórsgötu, á Keflavík-
urflugvelli, á Hverfisgötu og á
Dunhaga, þar til hún flutti
ásamt foreldrum sínum og
systur til Frakklands og bjó
þar á unglingsárunum. Stein-
Í dag kveðjum við ástkæra
systur mína, Steinunni Ástu.
Það voru átta ár á milli okk-
ar, hún var stóra systir mín.
Átta ár eru mörg ár þegar mað-
ur er barn, en eftir því sem við
eltumst virtist aldursmunurinn
sama sem enginn. Aðaláhuga-
málin okkar voru þau sömu;
börnin, barnabörnin, fjölskyld-
an, ferðalög, garðarnir okkar
beggja og fleira.
Við systur giftum okkur á
sama degi, í ágústmánuði árið
1986. Þetta var sameiginlegt
brúðkaup í Hallgrímskirkju,
sem þá var ekki fullbyggð.
Steinunn fékk hann Jón sinn og
ég fékk minn Steen. Veislan var
haldin hjá foreldrum okkar á
Laugateigi og svo var matarboð
fyrir þá nánustu um kvöldið.
Þetta var í fyrsta skiptið sem
við systur skipulögðum eitthvað
stórt saman. Mér er sérstak-
lega minnisstætt hvað við vor-
um sammála í öllu varðandi
brúðkaupið, enda var Steinunn
alltaf mjög lausnamiðuð og allt-
af tilbúin að leysa þau vanda-
mál sem upp komu.
Hún var skipulögð, og skrif-
aði allar ákvarðanir niður svo
að engu yrði gleymt. Dagurinn
okkar systra var yndislegur, og
við höfum oft minnst hans með
mikilli gleði, ásamt eiginmönn-
um okkar.
Ég og fjölskyldan mín höfum
margoft gist á fallegu heimili
Steinunnar og Jóns þegar við
höfum verið í heimsókn á Ís-
landi. Þar ríkti ró, næði og kær-
leikur. Þótt hún hafi barist við
MND-sjúkdóminn síðustu árin
buðu þau Jón okkur alltaf vel-
komin á heimili sitt hvenær
sem var; á jólum, páskum,
sumrum og vetrum.
Steinunn var blíð í fasi, bros-
mild og jákvæð. Þótt MND-
sjúkdómurinn hrjáði hana mikið
síðustu árin kvartaði hún aldrei
en brosti alltaf þegar við kom-
um til hennar.
Elsku systir. Þú ert ekki
lengur hér hjá okkur, en þú
munt lifa áfram í hjarta mínu
þar sem ég mun bera minning-
arnar með mér hvert sem ég
fer það sem eftir er af lífi mínu.
Þín systir,
Birna.
Þegar Steinunn Ásta, systir
okkar og mágkona, greindist
með MND-sjúkdóminn fyrir
tæpum níu árum ákvað hún að
taka sér tíma og reyna að átta
sig á ástandi sínu og framtíð-
inni og ná sátt við sjúkdóminn
áður en hún segði sínum nán-
ustu. Hún vissi að MND átti
eftir að verða henni samferða
það sem eftir lifði. Hún tók
þessum örlögum sínum af miklu
æðruleysi og lærði að lifa með
sjúkdómnum. Hún vissi að
þessi sjúkdómur væri einhver
sá versti sem til væri og engin
von um bata. Það var bara
spurning um tíma. Steinunn
hafði með einhverjum óskiljan-
legum hætti tekið sjúkdóminn í
sátt og þau leiddust hönd í
hönd áfram þar til yfir lauk. Við
urðum aldrei vör við að hún
kvartaði eða vorkenndi sér eða
að henni leiddist lífið. Þetta var
aðdáunarverð afstaða og okkur
hinum óskiljanleg, en til fyr-
irmyndar.
Hún hélt sínu glaða skapi en
breyttist úr hógværri konu í
mikinn baráttumann um mál-
efni fatlaðra. Hún beitti sér fyr-
ir réttindum og hagsmunum
fatlaðra og náði umtalsverðum
árangri með félögum sínum í
MND-félaginu þar sem hún sat
í stjórn til nánast hinstu stund-
ar, sótti fundi hér á landi og
víða erlendis.
Steinunn Ásta lést hinn 14.
desember sl. eftir níu ára von-
lausa baráttu. MND-sjúkdóm-
urinn herjar á taugakerfi lík-
amans sem allt lamast hægt og
rólega þar til heilinn er einn
eftir. Síðustu misseri var nán-
ast eina samband Steinunnar
um sérstaka tölvu sem hún
stjórnaði af mikilli færni með
augunum einum. Skrollaði og
þysjaði út og inn. Fletti dag-
blöðum og fylgdist með á Face-
book. Aðeins fáum klukku-
stundum áður en hún lokaði
augunum í síðasta sinn skrifaði
hún okkur systkinunum kær-
leiksfullan tölvupóst þar sem
hún sagði okkur hug sinn allan.
Steinunn vann skrifstofu-
störf allan sinn starfsaldur.
Fyrst hjá Innkaupastofnun
Reykjavíkurborgar og síðustu
áratugi sem ritari á tæknideild
ÍSAL í Straumsvík.
Steinunn var heimskona sem
hafði búið í Frakklandi ásamt
foreldrum sínum um tíma og
ferðaðist víða um lönd með eig-
inmanni sínum og dóttur. Hún
vann hluta árs á samyrkjubúi í
Ísrael sem varð nokkuð enda-
sleppt þegar hún þurfti að flýja
vegna stríðsins þar í landi árið
1973. Hún var mikil fjölskyldu-
manneskja og kom sér upp húsi
á uppeldisslóðum forfeðranna í
Flatey á Breiðafirði ásamt
frændgarðinum. Þar undi hún
sér afskaplega vel meðan heils-
an leyfði.
Steinunn var dagfarsprúð og
hafði hógværa og ljúfa skap-
gerð og háttvís sem best var
hægt að hugsa sér. Góðviljuð
og kom alls staðar fram til fyr-
irmyndar þar sem hún mátti
því við koma enda vinsæl og
vandræðalaus. Gekk varlega
fram, en af mikilli festu. Hafði
sterka sýn á veruleikann og
framtíðina.
Elsku Steinunn, hvíl þú í
friði og þakka þér fyrir allar
góðu minningarnar og þann
reynsluheim sem þú færðir
okkur og sannfæringuna um að
hamingjuna er einungis að
finna í hjarta hvers og eins. Við
munum sakna þín og vottum
Jóni Frímann, Önnu Maríu og
fjölskyldu okkar dýpstu samúð
og lýsum aðdáun á framgöngu
þeirra á þeim erfiða tíma sem á
undan er genginn.
Svanhildur Sigurðardóttir,
Hilmar Þór Björnsson.
Ótal minningar renna í gegn-
um hugann nú þegar Steinunn
Ásta föðursystir mín hefur
kvatt þessa jarðvist. Þetta eru
minningar sem rifjast reyndar
oft upp en meira nú en áður.
Þessar minningar eru hlýjar og
gleðilegar.
Steinunn frænka var
skemmtileg kona og góð
mamma. Uppátækjasöm og
blíð. Mamma sem gott er að
taka sér til fyrirmyndar. Við
Anna María, dóttir hennar og
Jóns Frímanns, lékum okkur
mikið saman sem börn. Á heim-
ilum hvor annarrar og hjá
ömmu Maju og afa Bjössa á
Laugateigi. Feluleikur, bannað
að snerta gólf, kleppari, hollinn-
skollinn, snú-snú inn í bleika
sumarnótt og eltingaleikur
fram að háttatíma. Steinunni
frænku var sama þótt við drösl-
uðum til svo lengi sem við
gengjum á endanum frá eftir
okkur. Hún leyfði okkur að hafa
hátt meðan það truflaði engan
sem ekki þoldi það. Við máttum
hlaupa um inni og hlæja okkur
máttlausar. Við fengum að vera
börn. Máttum lita okkur gular í
framan með fíflum, hoppa í
pollum og koma drulluskítugar
heim. Þá skipaði hún okkur að
fara í bað og hrein föt meðan
hún hitaði kakó. Svo fléttaði
hún á okkur hárið og hló inni í
sér. Það var svo gott. Steinunn
var ströng í stóru atriðunum en
brosti yfir öllu öðru. Við litlu
skottin föttuðum alveg hverjar
reglurnar voru. Þetta er jafn-
vægislist sem bestu uppalendur
tileinka sér og Steinunn frænka
var meistari í. Það var eins og
hún skildi svo vel hvað ærsla-
leikur barna er skemmtilegur,
mikilvægur og hvað barnæskan
er undur fljót að líða.
Steinunn var blíð og traust
og á heimili þeirra hjóna var af-
slappað og gott andrúmsloft.
Skemmtilegast af öllu var þeg-
ar við Anna María fengum að
gista saman. Við suðuðum oft í
foreldrum okkar í helgar-
kaffinu þar sem fjölskyldan
kom saman hjá ömmu og afa
um það og fengum stundum já-
kvætt svar. Það var best. Við
skríktum og hoppuðum af kæti.
Steinunn og Jón leyfðu okkur
að vaka aðeins lengur og spila
kleppara uppi í rúmi. Svo feng-
um við Cocoa Puffs í morg-
unmat. Þau voru með áskrift að
Stöð 2 sem var glæný og fáir
höfðu. Við gátum vaknað og
horft á Örn Árnason sem Afa í
morgunsjónvarpinu á náttföt-
unum um helgar og graðgað í
okkur Cocoa Puffs með ný-
mjólk. Steinunn og Jón áttu
heima í Austurbergi í Breið-
holti þegar við Anna María vor-
um litlar. Þar var róluvöllur í
garðinum og við renndum okk-
ur á fleygiferð niður stigagang-
inn á handriðinu. Seinna
bjuggu þau í Logafold í Graf-
arvogi sem var að byggjast upp
og var mikið ævintýraland. Ég
brosi alltaf þegar ég á leið um
þessi hverfi. Steinunn tókst á
við veikindi sín, MND-sjúk-
dóminn, með aðdáunarverðum
hætti. Alltaf jákvæð og bros-
andi með blik í auga. Þótt lík-
ami hennar lamaðist hægt og
rólega yfir níu ára skeið og
engin lækning fyrir hendi var
Steinunn frænka alltaf í jafn-
vægi og blíð og brosandi. Til-
litssemi hennar gagnvart litlu
frænkunum sem hoppuðu fullar
af orku í rúmum hennar og sóf-
um áratugum áður kalla fram
kærleikstár hjá öllum sem gera
sér grein fyrir þeim alvarlega
sjúkdómi sem hún þurfti að
eiga við. Föst í eigin líkama.
En Steinunn frænka var alltaf
frjáls inni í sér. Sönn hetja.
Ég mun varðveita allar góðu
minningarnar um Steinunni
frænku, og verma mér við þær
til æviloka.
Hjartans bestu samúðark-
veður til Jóns Frímanns, Önnu
Maríu, Christians og drengj-
anna þeirra.
Hvíl í fríði elsku frænka.
María Sigrún
Hilmarsdóttir.
Steinunn Ásta
Björnsdóttir