Blysið : skólablað Gagnfræðaskóla Austurbæjar - 01.04.1952, Qupperneq 5

- 5 -
Til lesenda (ef þeir verða nokkrir):
Persónur þessarar sögu eru óraunveru- j
legar eins og þið aunuð "s,já", og er
sagan ekki samin neð það fyrir augiim að ;
lýsa vantrausti höfundar, á þeirri
stett er sagan fjallar un,
Mottos Orð Hamlets: Að vera eða vera !
!
ekki.
Shakespeare.
Það var fyrir f jó'run árun að nig
dreymdi eftirfarandis Ég var á gangi
meðfram sjónun, nokkuð var eg kenndur,
en þó ekki til nuna. Ég átti snálögg á j
pela, og fókk nór öðru hvoru sopa. Það j
var indælt veður. Hvergi var nann að
sjá, eg gat verið einn og óáreittur neð
nínar hugsanir, Ég heygði upp frá sjón- 1
un og gekk £ áttina að gönlu og þekktu
skólahúsi, er stendur þar rótt hjá. Það !
virtist einnana, husið, og óg gekk að
þv£ og fókk nór sæti neð hakið upp að
þvf. Ég fókk nór vcsnan sopa úr pelanun j
nfnum og lót sopann renna hægt niður
koloið. Það var þá sen nór heyrðist
hvislað, Það kon úr öllum áttun, lagðist
allt £ kring un nig og þrýsti nór sanan,
og loftið titraði og nór fannst óg sjá
það á hreyfingu. Svo varð þetta hvisl
að engu og loftið varð tómt. Ég kóf-
svitnaði við að reyna að heyra eitthvað,
"Hvur skollirm", sagði óg við sjálfan
nig, "hver var að hvísla"? Þá kon það
aftur. Þetta óhugnalega hvisl, sem
virtist ná yfir allt loft, en nú virtist
það eiga upptök sin rótt hjá nór. Og
nór til undrunar tók hvislið á sig nynd
orðs. já orð var það, eitt lítið "óg". j
Ég hlustaði í ofvæni. "Hvur sjálfur
andskotinn" sagði óg, hvaða óg? "NÚ óg"
hólt hvíslið áfram. Ég reis á fætur og
snóri mór við, Ég er ekki hjátrúarfull-
ur, en óg hefði getað svarið fyrir að
ner fannst hvíslið kona frá húsinu. Ég
starði á það, "Varst það þú sem talaðir"
hvislaði óg. "já" kon frá húsinu.
Ég hristi hausinn. En hús tala ekki.
Það er á móti öllu náttúrulögmáli, Þetta
er ekki hægt.
"Hvað er ekki hægt í þessari veröld",
hvíslaði húsið, "En, hús, talandi hús,
þetta er kjánalegt, ótrúlegt, þetta er
holvítis blekking og ekkert annað". Ég
æptí síðustu orðin.
"Uss ekki .kalla svona", og það var eins
og hiísið legði ósýnilegan fingur á ósýni-
legar varir.
"Ég er fullur, en óg er ekki með óraði,
talandi hús." Guð minn góður. Þvílík
haugalýgi. Ég trúi ekki, nei alls ekki.
Haa ha ha ha. ""Ég hló eins og asni.
Talaðu, segðu eitthvað.
HÚsið stundi. þreytulega ,og virtist
hnuggið þarna í myrkrinu.
"Af hverju ertu að stynja", spurði óg.'
"Er það nokkur furða. Ég gerist nú
gamalt og fullnægi ekki lengur þeim kröf-
um sem gerðar eru til húsa í minni stöðu,
Ég get eklci lengur rúmað allan þann f jölda
nemenda sem þyrpist hingað, - Nei.
Kennararnir eru ekki lengur ánægðir með
mig, ekki þar með sagt að óg hafi verið
sórlega ánægt neð þá, nei fjandakornið,
þetta eru svoddan - jsja, sleppun því.
Þegar þú komst rótt £ þessu, var eg að’
vakna frá skrýtnum draumi. Mig dreymdi
skal óg segja þór að það væri kominn nýr
nemandi í skólann, svona um miðjan vetur.
Mer fannst óg sjá hann standa í ganginum
og horfa með djúpri fyrirlitningu á
nemendahópinn sem í kringum hann stóð.
Mer virtist hann ekki vitund hræddur,
hann herpti bara saman munninn og kingdi
munnvatni, svo að heyrðist hátt yfir
skvaldur og hlátur, sem er einkenni hvers
skóla. Har hans var ljóst og hrokkið,
hann hafði stór blá augu, sem lágu óvenju-
djúpt inn í höfðinu undir kúptu og háu
enni. Hann var ofríður, en þó fyrirmann-
legur, og leit út eins og þeir menn einir,
sem eru í miklu vinfengi, bæði við hrepp-
stjórann og oddvitann í sinni sveit.
Það var sem engum gsti diilist, að hór var
á ferðinni óvenjulegt gáfnaljós. Hann