Blysið : skólablað Gagnfræðaskóla Austurbæjar - 01.04.1952, Blaðsíða 7

- 7
fyrir framan kennarastofuna, taugaóstyrk-
ir, eins og hver þeirra ætti von á fimm-
burum. Öðru hvoru lögðu þeir eyrun við
dyrnar, en ekkert heyrðist. Loks kom
stráksi út, hnarreistur að venju, hann
gekk framhjá kennurun sínum án þess að
virða há viðlits. Þeir horfðu á eftir
honum, snéru sér síðan að dyrum kennara-
stofunnar og gengu inn. Skólastjóri sat
þar inni, og starði út í loftið eins og
hann ssi sýnir. Þar varð fimm mínutna
þögn, Þa hafði skólastjóra tekist að ná j
valdi á sór, stóð hcsgt og virðulega upp j
og sagðis "Herrar mínir. Er við göngum i
héðan út, förum við sem atvinnulausir
uppfrmðarar". Og hann fór að gráta.
Hárin á sumum kennurunum risu upp'og
flugu hurt, Svo varð þeirn um orð skóla-
stjóra. Síðan fannst mér skólastjóri
fara að skrifa menntanálaráðuneytinu
bréf, þar sem hann sagði upp stöðu sinniV
HÚsið þagnaði eitt andartak, "Mer þótti j
ég nú vera konið á fund hjá menntanála- j
ráði", hélt húsið áfram, "og var hið háa i
ráð að ræða uppsögn skélastjéra, og at-
hurði þá er ég hef nú lýst fyrir þér og
fyrir konu í þessum draumi mínun.
Pundurinn stéð í sólahring og fengu með- ;
linir ráðsins ekki natarhlé, en fengu
sendar pylsur frá pylsuvagninum og renndui
þein niður með coca-cola frá Birni. Yið-
unandi lausn vandamálsins fékkst, er þeir
höfðu talað sig hása, og var skélastjéra
veitt lausn frá störfum samkvænt eigin
ésk, og jafnfrant staðfesti ráðið upp-
sögn kennaranna. Síðan samþykkti ráðið
að gera piltinn, sem hrellt hafði heilan
skéla og kollvarpað öllum hugnyndum un
mismun á nemanda og kennara, skolastjóra,
og jafnframt voru nokkrir professorar
frá háskélanum ráðnir sem kennarar.
Eftir þessa ráðstöfun, fengu meölimir
ráðsins að fara heim, og gerðu þeir svo. i
NÚ fannst mér líða nokkrir dagar.
Svo kom dálítið einkonnilegt fyrir í
draumnun. Mer fannst ég sjá piltinn
gangandi um í röndéttum buxum, og hafði j
sett upp spangargleraugu, Og mér fannst
hann kenna aðeins einum hekk, og hverjir 1
heldurðu að hafi verið í þeim bekk. Það j
voru skélastjérinn og gömlu kennararnir, j'
sem nú strituðu við að lsra, það sem
þeir áttu að kunna." HÚsið þagnaði og
virtist hugsi. "Já, þarmig var draumur- j
inn. Hann er skrýtinn er það ekki."
"jú"?.svaraði ég. "En það er svo margt
skrýtið í heiminum eins og þú veist.
"En fyrir hverju ætli þetta sé?" spurði
húsið, "Ég veit ekki" svaraði eg og
stóð á fstur og bjóst til þess ao halda
heim. "Við skulum vona að draumurinn
ratist ekki", og ág geklc af stað.
Það síðasta sem óg heyrði frá húsinu
var;
"já, það skulum við vona ........
Og svo vaknaði ég.
Argur.
BÓKMENNTAKYraiNG.
Föstudagskvöldið 29. fehruar var
haldin bókmenntakynning hér í skélanum.
Gylfi Gröndal flutti erindi um Stephan
G. Stephansson og síðan var lesið úr
verkum hans. Kynning þessi tékst ágæt-
lega. Erindi G.Gr. var gott og snjallir
upplesarar lásu nokkur kvæði skáldsins.
Leiðinlegt er þé, að forráðamenn þessar-
ar samkouu skyldu ekki geta valið önnur
kvæði til flutnings, en þau,sem einmitt
eru prentuð í lestrarhókinni, sem kennd
er hór við skólann. ÞÓ að "JÓn hrak"
og "Við verkalok" séu ágæt kvæði, þó á
Stephan G. vafalaust tugi slíkra
snilldarkvæða í férun sínum, sé aðeins
haft fyrir því,að leita þau uppi,
Aðsóknin að þessari hókmenntakynningu
var vissulega athyglisverð. Samtals
voru þarna mættar rúmlega þrjátíu sálir,
ef fyrirlesari, upplesarar og eftirlits-
kennari eru taldir með. Með öðrum orð-
um, í skola, sem telur ca „ 650 nemendur,
eru þeir 620, sem ekkert vilja vita um
Stephan G, Stephansson, enda þótt hann
sé eitt af ágætustu skáldum þjéðarinnar,
Hversu margir eru þoir þá af þessum 620
unglingun, sem teljast til þess lýðs,
sem daglega má sjá á götum borgarinnar
breimandi ameríska slagara, japlandi
amerískt tyggigúmmí, með amerískt slang
á vörunum og ameríska stælleppa utan á
húknum? Hvað eru þeir margir hér í
skélanum, sen telja þá skemmtun hezta,
að góna á fáhjánalegar g'læpamannakvik-
nyndir og annað amerískt menningar-
tillegg?
Frh. a bls. 16.