Blysið : skólablað Gagnfræðaskóla Austurbæjar - 01.04.1952, Page 6

- 6 -
settist virðulega í sesti sitt, er honun
hafði verið vísað þangað. Mer virtist
kennarar og nemendur venjast honurn f 1 j61 —•
lega, en hann ekki við þá. í fyrstu (
tínunun horfði hann þögull á kennarana, !
fyrirlitningaraugum, neð "storírskri
ró £ svipnura, Og (það var ekki laust við
að sumir kennararnir fálmuðu óþarflega
oft í hálstau sitt, eða gripu £ hárið,
þeir sera á annað horð höfðu nokkuð.
Svona liðu nokkrír dagar fannst raér." ‘
HÚsið þagnaði. Það dæsti, reksti sig og
hóf aftur að segja frá drauranum, "já
nokkrir dagar liðu, og þ£ byrjuðu undrin.j
Mer fannst það vera i reikningstíma.
Kennarinn var að kenna nýja formúlu.
Eftir að hafa útskýrt reiknings'aðferðina i
nokkrum sinnum, spurði hann hvort nokkur |
fyrirfyndist, sem ekki skyldi þetta.
Það var dauðaþögn, Þá reis nýi nemandinn:
upp og sagði hátt og skýrt, að þessi for-i
múla vsri of flókin, Til vmri miklu
einfaldari aðferð en þessi, og máli sinu j
til sönnunar gekk hann upp að töflunni
og hóf að sýna kennaranum nýja og ein-
falda aðferð. Siðan sagði hann kennaran-j
um álit sitt á kennslu sem þessari. Því-i
likt, að kenna svona aðferð. Úrelt,
löngu úrelt. Og hann settist i ssti sittj
um leið og kennarinn datt á gólfið, Hann!
hitti ekki á stólsetuna." Her rak húsið j
hlátur". Kennarinn stóð upp, gaf frí,
settist niður og reytti hár sitt, nagaði j
allár neglur sinar og grót. Byltingar- :
maðurinn gekk í fararbroddi nemenda úr
stofunni, hægur og tígulogur og fékk sér ;
kali vatn að drekka. Hann drakk aldrei j
coca-cola.
í mannkynssögutíma fékk kennarinn
kranpa, rak upp org, beit framan af
tungubroddinum og skirpti honum út, ásamtj
tveim frantönnum og gömlu fiskbeini, og j
urðu menn að bera hann inn á kennarastofu>
Hann var með vitfirringu í svip og sði.
Hann hafði í sakleysi sínu beðið pilt að I
segja sór hvaða sagnfræðingur hefði veriðí
uppi á 5. öld eftir Krist. Mér fannst
strákur standa upp nærri því illmannlegur
á svip og segja, að því væri auðsvarað.
Það hefci enginn sagnfræðingur verið uppi;
á 5. öld e.K. Að vísu hefði verið maður ;
uppi á 5. öld, sem sagnfrsðingar vorra
tíma héldu að verið hefði sagnfræðingur,
en sá maður hefði £ rauninni, verið til
skammar fyrir sagnfrsðinga, verið ótíndur
vasaþjófur með tvær náðargáfur, fingra-
lengd og mælsku, Hann hefði búið í
Jerúsalem, og haft það fyrir sið að
segja þeim, er hann stal af, ótrúlegusti.
sögur, sem hefÖu verið svo góðar, að
íslendingasögur vorar vcru hreinustu
atómreyfarar í samanburði við þsr, Sið-
an hefði hann hlaupist á brott og skilið
hlustendur sína eftir allslausa, vit-
lausa, æpandi og organdi. Eg man vel
hve áhrif alls þessa urðu stórkostleg",
hélt húsið áfram. Það var hreint eins
og kennarinn hefði sezt á ljá, því hann
stökk á fætur fékk krampa og var borinn
út eins og fyrr segir. Svona hélt þetta
gáfnaljós áfram að hrella kennarana,
svo þeim varð ljósari fafræði sín neð
hverjum degi sem leið, Enginn komst
undan háðulegum athugasemdum piltsins
um kennsluaðferðir skólans, og þeim leið
verr og verr og vissu ekki hvað snéri
upp eða niður í tilverunni. Svo, til
að kóróna allt saman, var hann næstum
búinn að hálsbrjóta leikfiniskennarann,
er hann kvaðst kunna raiklu betri aðferð
í köðlunum en kennarinn hafði verið að
kenna, og eg man, að stráksi bauðs til
að kenna honum hana, og lauk þeirri
kennslu noð fimm vikna dvöl kennarans
á hressingarhsli.
Er leikfimiskennarirxn for a i
hressingarhælið, komst skólinn í upp-
lausn, og varð lítið úr kennslu, því
kennarar voru ragir og skólastjórinn
réði ekki við neitt. Lifðu því nemend-
ur í dýrðlegum fögnuði og tóku nýja
nemandam í dýrðlingatölu, og kölluðu
"hinn helga". Leið svo tíminn og kom
að því að leikfimiskennarinn kæmi af
hælinu. Þá héldu þeir fund með sér,
kennararnir, og að honum loknum sögðu
þeir upp stöðum sínum sem einn maður,
Skólastjóri fékk taugaáfall af öllu
þessu og varð að vera undir læknishendi,
en hafði þé rænu á að hiðja kennarana
að halda stöðum sínum þar til hann hefði
talað við pilt". Hér þagnaði húsið.
Ég var alveg hissa á þessu sem fyrir
mig var að bera. Talandi hús, sen
dreymdi drauna að auki.
Ég lauk úr pelanun og hað húsið því
nast að halda áfram, "já, eftir það
fannst mér skólastjori taka pilt á ein-
tal, og vissi enginn hvað þeim fór á
rnilli. Kennararnir gengu un í ganginun