Blysið : skólablað Gagnfræðaskóla Austurbæjar - 01.04.1952, Qupperneq 8

8
Skógræktarstjóra ríkisins dreymdi þann
draum, að honum þótti engill koma til sín,
og var sá í hvítum klæðum, síðskeggjaður
og hélt á lúðri í hendinni, Engillinn
tvísteig japlandi frammi fyrir rúmstokki
skógræktarstjóra nokkra stund, togaði
síðan í skeggið svo segjandis ''Eg em
spámaðurinn Habakúk. Gleðitíðindi færi
ég þér; Land þitt skal verða skógi vaxið
milli fjalls og fjöru, svo sem áður var,
og apar munu leika sér í trjánum," Blés
Hahakúk spámaður síðan í lúðurinn, blak-
aði vængjunum og var á brott. Skógræktar-
stjóra fannst þetta hið mesta undur sem
von var, en enn meiri varð þó undrun hans
nokkrum dögum síðar, er hann fékk sendar
miklar birgðir af ókennilegu fræi, Hann
var sannfærður um að hér stæðu æðri
máttarvöld bak við og loksins hefði Drott-
inn sóð aumur á þessu vesala landi sem
svo lengi hafði skóglaust þreyð og þrauk-',
að, Hann tok að ferðast um og prédika
dýrð drottins og Habakúks, þess mikla
garðyrkjumanns og skogræktarfrömuðs,
Alls staðatr, í hverri sveit, hverju þorpi
og hverjum kaupstað hélt hann samkomur og
sagði draum sinn, Það þótti mönnum fárán-
legur draumur og skógræktarstjóri var
hvergi kallaður annað en Habakúk með
drauminn. En alls staðar, sem skógræktar-
stjóri fór, sáði hann fræjunum Habakúks-
nautum og þau voru ótrúlega skæð með að
komast alls staðar að. Þau hurfu ofan í
moldina, milli kletta, upp á fjöll eða
smugu beinlínis niður í sprungur í mal-
bikuðum strætum kaupstaðanna, Þau voru
alls staðar,
NÚ var tekið fast að vora og sólríkir
dagar fóru í hönd og því var eðlilegt, að
hin nýsáðu fræ færu að láta til sín taka,
Þau skutu öngum í allar áttir og aður en
varði voru runnir úpp grænir luuidar víðs
vegar um landið og brátt tóku þeir að
sameinast í stóra skóga. Allar mann-
byggðir hurfu í skóginn, þær stoðu ekki
upp úr, Loftslagið varð heitt og milt og
af skóginum lagði sætan þef, Alda léttúð-
ar og lausungar fór um landið, enginn
vildi veiða fisk, sla gras eða eiga við
skepnur, Menn og kykvendi gengu nú
sjalfala í skóginum, Kirkjurnar stóðu
tómar, alþingismenn fóru í berjamó í
staðinn fyrir að sitja á fundum, ríkis-
stofnanir allar hurfu úr sögunni og
hjónabönd lögðust niður. "Mennirnir
eðla sig eins og skepnur í skóginum",
sagði biskup landsins grátklökkur í
utvarpsræðu, sem enginn hlustaði á, NÚ
fannst beztu mönnum landsins að við svo
buið mætti ekki lengur standa og fáein-
ir æsingaseggir úr æskulýðsfélagsskap
þeirra laumuðust eina nótt til skóg-
ræktarstjóra, sem þeir kenndu umalla
þessa vellíðan þjóðarinnar. (Eins og
allir vita er stjornendum eins lands
ekki eins illa við neitt og ánægju
folksins). Þessir ungu verndarar sjálf-
stæðisins réðust á skógræktarstjóra
börðu hann og rökuðu koll hans og báru
þar í tjöru, Síðan léku þeir hann á
svipaðan hátt og farið var með fola,
þegar hrossahald tíðkaðist enn hér á
landi. Að því loknu var aumingjanum
velt upp úrtjöru og fiðri að amerísk-
um sið, en fátt dá vinir þjóðarinnar
jafn mikið og ameríska siði. Síðan var
honum sleppt og hann ráfaði grátandi út
í skóg, vanaður maður og ætlaði að bera
kveinstafi sína upp fyrir þjóðinni en
þjóðin var þá að skemmta sér og vildi
ekki hlusta á aumingjann. Þá prílaði
hann upp í hátt tré og formælti þessari
þjóð.
Jahve og Habakúk spámaður urðu fok-
vondir þegar þeir sáu hvílíka útreið
sendimaður þeirra hafði fengið. Haba-
kúk blés þunglega og varð það livirfil-
bylur á landinu, en drottinn grét af
reiði og syndaflóð beljaði um vesling-
ana í skóginum. Síðan ákváðu þeir að
lata höfuðskepnur sínar tortíma hinum
synduga lýð. Samstundis reis hafið
og flæddi inn á landið, eldfjöllin tóku
að gjosa og stormar næddu. Öll óveður
Frh, á bls. 16.