Blysið : skólablað Gagnfræðaskóla Austurbæjar - 01.04.1952, Qupperneq 17

I
- 17
Kollega var Jafet eður Faxi birti ný- j
lega viðtal við Elías Guðnundsson formann'
skólafélagsins og varð viðtal þetta frægt|
á sínum tíma. Til að standast samkeppn-
ina við kollega birtun ver núna viðtal
við annan starfsmann skólans og eigi
ómerkari,'nefnilega Magnús Sverrisson
hringjara.
Ver hittum Magns, er hann hefur ný-
lokið hinni fræknlegustu hringingu, og
litum á hann með viðurkenningarhrosi hins
reynda heimsmanns.
- Bærilega tókst þer núna, Magnús minn,
segjum ver, ÞÚ ert nú meiri snilldar-
hringjarinn.
Magnús brosir hreykinn og oss verður
það greinilega ljóst að hann þarf bæði að
bursta tennurnar og raka sig. Samt látum
vór á engu ber'a, en spyrjum.
- Hvað geturðu sagt oss fróttnæmt af
sjálfum þór?
- Ég er fæddur í Reykjavík árið 1935 og ■
hef verið við nám hór í skólanum í tvö
ár. Annars hef ég víða verið og margt
raunamæddur og niðurdreginn, að ver
sjáum oss þann kost vænstan að vík^a
að því málinu, sem honum er hjartfolgn-
ast, skáldskapnum.
- ÞÚ ku vera óskaplega mikið skáld og
rithöfundur, Magnús minn, segjum ver
eins blíðlega og oss er unnt.
- já, já, segir Magnús og það lifnar
sýnilega yfir honum. Ég sem bsði sma-
sögur og yrki ljóð, Ég held að margt
atómskáldið só lólegra en óg.
- Ver höfum nú þegar kynnzt smasögum
þínum, segjurn vór, og vonandi munu les-
endur vorir eiga eftir að sjá margar^
slíkar. En hvers konar Ijóð yrkir þu
aðallega?
- Mestmegnis eru það tækifærisvísur
og ástaljóð, segir skáldið og roðnar
eins og ungmær í reyfara.
- ÞÚ ættir að láta oss heyra eitthvað
af þeim, segjum vór ísmeygilega og
klöppum kauða blíðlega á bakið.
Magnús glottir eins og api og kveður
draugslegri röddu:
gert.
- HÓr hafa þór hlotnast margvíslegar
trúnaðarstöður eða er ekki svo?
- JÚ, Fyrst og fremst hef óg verið
hringja.ri báða veturna og eflaust verður :
farið að kjósa mig £ fleiri og virðulegri;
embstti, áður en langt um líður.
- Hvernig eru námshæfileikar þínir?
- Ja, óg hef nú alltaf vitlaus verið og
versna heldur með aldrinum, svo að ekki
er von á góðu.
- Það var nú það. Einhverja hæfileika
hlýturðu samt að hafa.
- Onei, það held óg bara ekki. Ekki
minnist eg þess að minnsta kosti.
- ÞÚ getur þó alltaf hringt, mannskratti
segjum vór og stöppum í gólfið.
- Ojá', sera Ingimar segir að óg hafi
vaxandi tækni og komi líklega til með
aldrinum, Ég held hann hljóti að vera
óskaplega góður hringjari, hann sóra
Ingimar.
Magnus, vinur vor, er orðinn svo
Magnús heitir hringjari,
það er svaka fýr.
Einatt stendur hann uppí sal
og bjallar.
VÓr þökkum Magnúsi fyrir kveðskapinn
og spyrjum að síðustus
- Kver heldur þú að verði næsti for-
seti, Magnús skáld.
- Ég er víst ekki orðinn nógu gamall,
segir hann, svo að óg held það verði
bara hann sóra Ingimar.
- Svo þú heldur það, segjum ver og
! setjum upp vantrúayglottið. Svo þú
heldur það. NÚ eru frímínúturnar bún-
L ar og Magnús þrífur bjölluna og býst
| til að hringja, en vór flýtum oss burt
til 3,ð forða eyrum vorum frá óverð-
skulduðum óþægindum, En bak við oss
stendur Magnús bíspertur og hringir sem
ákafast. - Mikill hringjari er Magnús.
ð.J.