Blysið : skólablað Gagnfræðaskóla Austurbæjar - 01.04.1952, Blaðsíða 19

- 19
ÞÓ að saga þessi gerist ekki fyrr en j
eftir 20 ár man óg hana eins og hún muni !
gerast á morgun. .=
Ég var í heimsókn í einu af f jöldamörg-|
um geðveikrahælum* sem stofnuð hafa verið ’
af hrýnni þörf nú á síðsri árum, Erindi 1
mitt var að kynna mer rekstur hælisins
þar eð óg átti að taka að mér forustu *
fyrir einu slíku,
Það fyrsta sem óg sá, þegar óg kom inn :
fyrir hinn háa múr, sem umlykur hælið,
var maður einn hár og tíguiegur. Ear óg }
þegar kennsl á manninn, Þar ver kominn |
Bernharður Guðmundsson, gamall skólahróð- j
ir minn, Ég lieilsaði Bernharði og spurði
hvar eg gæti fundið yfirlækninn. "Sa er
nú maðurinn," svaraði Bernharður þegar,
og virtist mór sem ho.num mislikaoi að mer
skyldi ekki hafa horizt iijóf-naf upphefð |
hans/ Skyrði óg honum þa frá erindi mínu,j
og tók hann því allvel að sýna mór linsið, ;
Þegar við komum inn í ancyri hussins, sem
var gríðarstórt, kolsvart steinhús, rak
óg augun í mann einn sem mór fannst ég hera
kennsl á., Hann kynnti sig fyrir mór sem
Elías Guðmundsson, og kom það dalítið
flatt upp á mig að hann skyldi vera þarna,
"Jæja Elías", sagði óg, "svo þú ert hór.
Ekki hafði óg búist við að hitta þig á
þessum stað". "Ekki það nei", sagði Blías,
"óg er þó húinn að veita þessu hæli for-
stöðu síðast liðin 5 úr. Mig rak í roga-
stanz, Ég hafðí ekki húizt við að hór
væri nema einn yfirmaður. áður en nokkuð
alvarlegt hafði hlotizt af þessum mis-
skilningi mínum útskýrði Elías það fyrir
mór að Bernharður gengi með þá grillu að
hann væri yfirlæknir, og óg ætti áhyggi-
lega eftir að hitta marga slíka áður en
óg lyki för minni um þetta hús. úkvað
óg að láta ekki gabbast aftur og hafa vað-
ið fyrir neðan mig í náinni framtíð.
Síðan sneri óg mór fráBernharði og stikaði
á eftir Elíasi inn í þetta hús leyndar-
dómanna, Þa.ð fyrsta sem læknirinn ákvað
að sýna mór var innihald þess herhergis,
sem fyrst varð á vegi oklcar, Þar sat
maðicr, allur heldur óhrjálegur í skít-
ugum flauelsbuxum og rifinni hrúnni
stormhlússu og hárið, sem einhvern tíma
hafði verið ljóst, hókk niður yfir nefið
á honum. Fyrir framan sig hafði hann
mnlavf.striga og við hlið hans lá opinn
trekassi. Innihald hans, sem voru
nokkrar túhur af olíulitum hrærðar sam-
an í einn graut, fóll afar vel inn í
allt umhverfið, Ég spurði hann að heiti
og var hann ekki seinn til svars; "Ég
er Remhrandt", Ég gat ekki varist því
að brosa, en sá að Elías kippti sór ekki
upp við svona smamuni. Þa kvað við
raust úr næsta herbergi; "Dauðans
þvæla;.hvernig stendur á því Dagur að
þór getið ekki hagað yður eins og hin
börrin, hvar hafið þór fengið þá flugu
í hofu.5ið að þór sóuð Rembrandt". "Guð
sagði mór það", svaraði Remhrandtum .
leið. "Hins-eg - in nátt-úr-lega Dag-
ur sagði óg það ald-rei", sagði draugs-
leg raust framan af ganginum. NÚ hafði
eg heyrt nóg á þessum stað og hnippti £
Elías. Við gengum út og óg með þá von
í brjósti að óg ætti ekki eftir að hitta
fleiri gamla kunningja hór. f næsta
herbergi_, sem við heimsóttum, sat mað-
ur £ rúmi og var hann, að mór sýndist,
þungt hugsi. É horði fyrir framan hann
lá heljarstór hrauðsneið, Þo að óg
hefði ekki seð Ólaf jónsson lengi,
þekkti óg hann strax, þó ekki væri á
öðru en blaa jakkanum, sem auðsjáanlega
hafði aldrei verið þvoginn sí ðan hann
var keyptur fyrir tæpum aldarfjórðungi.
Ólafur leit upp þegar við komum inn og
henti hrosandi á hrauðsneiðinas "Mað-
ur er nefnilega alltaf í soddan stuði
þegar maður er að óta". Ég kvaðst
skilja það mæta vel, enda minnir mig að
Ólafur hafi sagt mór þetta einhvern
tíma áður. "Jæja greyið," sagði hann