Blysið : skólablað Gagnfræðaskóla Austurbæjar - 01.04.1952, Blaðsíða 21

I/
- 21 -

\ , c.
u \o.
kMU H/\ND HJTl)
. ...(l'yrir harðfengi nokkurra góðra
manna höfum vér nú loks komist yfir hand-
rit þessarar mikilfenglegu fornsögu, sem
hefur hlotið heztan dóm allra íslenzkra
fornsagna, Teljum vór oss það mikinn
heiður að verða fyrstir til að hirta sögu
þessa. Því miður hafði einn svangur
landi vor gert qór hluta handritsins af
góðu, en vór vontm, að það missi ekki
gildi sitt við það)
Iiefr hór kappats sögu. ísland kallask
eylondi nökkurt í Dumhshafi inu kalda.
Bua þar heljakar gífurligir. Menntun
kunna menn þar litla telja, en matmenn
eru þeir ferligir ok halda þeir arliga
skemmtan, hvar þeir, sem mest rúma matar-
kyns, skulu kappút þreyta, Skal nú hefja
lýsing eins slíks kappats. Yas jþá æsingr
mikill meðal alþýðu allrar, ok gripu menn
þá helztu matgogga, er í landi fundusk,
ok drógu til Glasisvalla. Þar skyldi át
þreyta, Dældu menn upp iðr þeira físi-
helgjum, ok gildnuðu þeir þá mjök, en
tóm varð inni. Slys nákkvurt varð, þegar
menn á HÓlsfjöllum dældu upp hlamann
feikna mikinn, að hann stóðsk ekki þrýst-
ing þann enn mikla er físihelgr gaf, ok
luktisk upp vömh hans., Þveittusk hans
iðr hátt í lopt, ok gaus upp óþefr illr,
ok eyddi heraði öllu. Jarðhræringar
gífurlegar urðu á Grænlandi,' er á jörð
kómu iðrin, Sprakk þar jökull allr, ok
upp vall sjór..,(Her vantar í handritið.
Því má skjóta inn í að innyflin fundu
þar seinna vísindamenn Frakklands ok úr-
skurðuðu þau úr risaeðlu, sem uppi hafði
verið um 6000 f,Kr.)....til Glasisvalla.
Þar varð ruddr völlr stórr, ok skyldi nú
átit hefja, Váru garpar goymdir í járn-
húrum, þar eð þeir váru öllum mönnum
hættuligir, er nalægt kvámu sökum græðgi
sinnar. Dagliga mátti við hæta varðmönn-
um, en þeir brögðuðusk blámönnum hezt,
I)ag nokkurn braut sá, es Ferakútr vas
kallaðr, búr sitt, greip í fang sór tugi
varðmanna ok gleypti heilu líki, Svá vas
græðgi hans ógurlig. Brauðum vas upp
hlaðit á vellinum, ok varð þat húlki hár
' ok hreiðr, ok vas hans uinfang þrjú hundr
; uð tigi faðma. Fjölmenni mikit vas þar
i saman komit ok eftirvænting mikil. Váru
i nú goggar fram leiddir ok þá fyrstr Fera-
i kútr blámaðr. Hann vas lítill vexti en
; digr, kraftjötunn mikill, ok hafði hann
í hvápt feikiligan. Eyru hafði hann ok,
; firna stór. Stökk hann hátt í lopt upp
: ok tók með sór varðmenn tvá, keyrði sam-
I an, svá at út hrukkii kvarnir ok fleygði
! til dómnefndar, er brynjuð sat £ nánd.,
LÓtusk þar sex. Ferakútr kom niðr á
! höfði £ búlkann ok hvarf þar með öllu,
; Brá nú svá öllum varðmönnum at þeir
■ gættu eigi at hlámönnum. Óðu þeir nú
; lausir at brauðunum ok rifu i sik. Úlfr
; hót hlámaðr meðal þeirra. Hann vas frá
; Africca. Kár vas allt af hauss honum ok
: geislaði skallinn. Gekk hann djarflega
; fram ok við hans hlið Engilsaxi nokkur,
; gráhærðr ok gulr, eineygðr ok vamhar-
mikill. Hafði sá ilskó á fótum. Þeir
höfðu þá náttúru, at hver sá maðr, sem
með þeim var sleginn, fóll £ ónegin ok
raknaði eigi við aftur nema sleginn vsri,
Gripu þeir hraiiðin háðum höndum, Saxi
ok Úlfr ok tróðu £ sik svá hart, at vart
urðu talin, Minnkaði búlkinn óðum.
í Eitt sinn vildi þat til, at þeir gripu
í sama brauðit, ok vildi hvárigr af hendi
; láta. Toguðusk þeir á, þar til Saxi gaf
; frá sór odaun illan ok eitran, ok greip
! þá Úlfr fyrir vit sór sem skjótask,
j Hló þá at einn dómandi. Slikt hefði
! hann hetr ogjört látit, þv£ at nú hrásk
I Saxi reiðr mjök, ok senti brauðit i
; höfuð honum af afli ógurligu, ok fóll
; hann svivirðilega úr sæti, svá at aldrei
reis hann upp á sina fstr. TÓku nú
keppendr at hniga í valinn hver af öðrum,
fóllu þeir á gólfit með orgum ok hljóðum,
kváðu oft við fretar ferligir ok ódaun
illan lagði um völlinn. Vas nú svá
komit, at Saxi ok Úlfr stóðu einir uppi
af keppöndum. Gripu þeir nú saman ok
glímdu röskliga, Varð þat atgangr harðr,