Úrval - 01.07.1981, Qupperneq 37

SUMARIÐ HENNAR LÍSU FRÆNKU
35
ekki að Mike hitti þá Lísu Noah sem
ég bjóst við að finna í þessu ófélega
húsi með brúnu línóleumgólfunum
og handriðum um allt og hjólastólum
og gamalmennaþef.
Hún sat við gluggann í
nýstroknum bláum og bleikum inni-
slopp — Lísa Noah í innislopp! Ég
faðmaði hana, fann fyrir mjóum,
viðkvæmum beinunum brothættum
eins og eldspýtum og fór að skæla.
Hún var gjörómöguleg í þessum
fáránlega búningi. Og hárið á henni
var óhreint að sjá og gulgrátt, greitt í
gamalmennahnút.
„Mikið er gaman að sjá þig,” sagði
ég, en það var bæði satt og lygi.
,,Ekki getur það nú verið mikið
gleðiefni,” sagði hún sjálfri sér lík.
En hún horfði fram hjá mér. ,,Hvar
er — hver er . . .” Hún hætti og
hleypti í brýrnar. ,,Ég get engu
komið óbjöguðu út úr mér,” sagði
hún svo og klappaði óþolinmóð á
giftingarhringinn sinn. Hún mundi
að ég var gift en ekki nýja nafnið
mitt.
Ég sagði henni það en gat ekki
fengið mig til að segja að mig langaði
að láta Mike hitta hana. Hvers vegna
hafði ég þá ekki komið með hann? En
hún eyddi því.
,,Ég er ekki klædd til að hitta
hann,” sagði hún. „Hvernig líst þér
ástássfötin mín? Chanel, held ég.”
,,Þau eru hræðileg,” sagði ég af
einlægni. ,,Þú ert ekki tilbúin til að
vera gamalmenni ennþá.” Og um
leið flaug mér í hug hvort nokkur
væri það nokkurn tíma og nú, þegar
ég er komin allmiklu nær því sjálf, er
ég enn að velta því fyrir mér. Því fólk
gengur út frá því að maður sé skropp-
inn saman í eitthvað innan í sér í stíl
við hvítt hárið og hrukkurnar ytra en
ég þori að veðja að svo er ekki. Maður
fær ekki öðruvísi tilfínningar — það
vita allir. Ég skildi Lísu frænku vel
þegar hún lyfti einum lokk og sagði
með fyrirlitningu: „Þetta er ekki ég.
Ég er með þykkt, dökkt hár. ’ ’
,,Ég veit,” sagði ég, og fann að
henni var það nokkurs virði að ég vissi
það.
En í sömu andrá vorum við farnar
að ræða mikilvæga hluti eins og
alltaf áður. Eins og hvað rímar við
sjónvarpsloftnet? Hvernig er engu-
aðsíður á litinn? Hvers vegna þykir
ekki hæfa að gamlar konur bölvi, þær
sem hafa svo mörgu að bölva?
,Já, og meira en það,” sagði
hún. „Vissirðu að við erum í alvöru
prðfaðar til að vita hvort við höfum
enn nóga heilastarfsemi til að geta
ofið þessa andstyggðar pottaleppa?
Maður er spurður: ,,Hver er forseti?
Hvað er upp? Hvaða dagur er í dag?”
Hún þagnaði.
„Hvaða dagur er í dag?” spurði
hún hægt.
Við horfðum bara hvor á aðra.
Tikkið í vekjaraklukkunni var farið að
hafa hátt.
Það var orðið framorðið. Lísa Noah
gekk með mér út í glerhúsið utan um
veröndina. Loftið þar inni var rakt og
máttlausar, grænar druslur löfðu úr