Úrval - 01.07.1981, Qupperneq 42

40
ÚRVAL
malarstígnum við húsið, birtist milli
greinanna á klifurtrénu sínu og stökk
að lokum niður af girðingunni. Augu
hans voru gullgul; augnaráð hans var
hvasst, eins og augnaráð uglu, en
stöðugt og óttalaust. Það var alltaf ég
sem leitfyrrundan.
Hann var enn á unglingsárum
þegar hann fann upp á að koma og
bíða mín við dyrnar. Þrír hundar fóru
á undan mér út um dyrnar og hentust
út í morguninn og fældu burt árris-
ula fúgla og óvarkára ketti. En Varð-
kötturinn, eins og ég var farin að
kalla hann, var kyrr á sínum stað, svo
gekk hann með rófuna sperrta á
undan mér að girðingunni, eyrun
voru sleikt aftur vegna nærveru hund-
anna.
Systkini hans biðu í skjóli eftir því
að dyrunum hefði verið lokað áður en
þau komu til að borða. Nema
Varðkötturinn. Hann hóf máltíðina
án þess að líta um öxl. Fyrsta sumrinu
eyddi hann í gönguferðir um engið,
hann vomaði þar til honum var ískalt
yfir íkornaholum og þvældist á milli
nautgripanna. Við hittumst stundum
og þá fylgdi hann mér, skref hans
voru alltaf ákveðnari en mín. Það var
eins og hann þyrfti að ná þeim stað
sem ég ætlaði til á undan, svo fór
hann dálítið lengra að sínum
ákvörðunarstað. Hann var frjáls; og
hann notaði frelsið takmarkalaust;
hann virtist líka vera dálítið greindari
en við hin vorum.
í lok janúarmánaðar rigndi í heila
viku. I slíku veðri héldu útikettirnir
sig uppi í rjáfrum eða tómum jötum,
en þeir birtust í morgunmat þrátt
fyrir hellidembu. í þrjá daga var
Varðkötturinn týndur. Ég hafði ekki
áhyggjur. Hann hafði skroppið í
ferðalög fyrr. En á þriðjudagsmorgni,
þegar ég opnaði bílskúrinn, heyrði ég
vælið í honum. Svo kom ég auga á
hann. Hann kom í átt til mín, í
gegnum regnið, hann gekk á vinstra
framfæti og hægra afturfæti og
notaði særðan hægri framfótinn eins
og hækju. Vinstri afturfóturinn sem
hékk um tommu frá jörð var
óþekkjanleg drusla af beinum og
skinni. Ég fór með hann inn í hús,
pakkaði honum inn í handklæði og
hélt honum upp að bringunni til að
hlýja honum. í gegnum handklæðið
heyrði ég hann mala. Þá vafði ég utan
af honum og athugaði sár hans
gaumgæfilega. Hægri framfóturinn
var farinn að bólgna upp vegna
sýkingar. Vinstri afturfóturinn var svo
brotinn að hann hékk á skinninu eins
og illa gerður skúfur.
Ég bar hann að bílnum, ók í þéttri
rigningunni að dýraspítalanum og
lagði hann í arma læknisins.
Varðkötturinn hvarf inn í skoðunar-
herbergið með lækninum, á meðan
gaf ég aðstoðarstúlkunni upplýsingar
um mig og köttinn.
,,Hvað heitir kötturinn?” spurði
hún.
, ,Hann heitir ekkert. ’ ’
Hún leit óviss á mig. Hvernig gat
ég útskýrt fyrir henni að Varðköttur-
inn þyrfti ekkert nafn? Við