Kristilegt skólablað - 01.09.1944, Blaðsíða 7

KRISTILEGTSKÓLABLAÐ
verið sjónarvottur að því oftar en einu sinni,
livernig andstaðan rénaði liægt og sígandi og
varð að síðustu að engu. Þarna, sem annars
staðar, er Guð að verki með sínum óþreytandi
kærleika. Hvert sem litið er, getur að líta mót-
stöðu, en henni verður að taka með langlyndi,
því að Drottinn kemur til lijálpar á hagkvæmri
tíð og veitir sigur þeim, er vænta hjálpar hans
og treysta honum. Traust til Drottins er meira
virði en auður fjár. En hitt er annað mál, að
ég tel andstöðuna að nokkru leyti nauðsynlega,
því að hún gerir lærisveinana ákveðnari og
einbeittari og vekur lijá þeim hugrekki og löng-
un til starfs og dáða.
Eg held, að ný öld sé að renna upp í skóla-
lífi okkar, og stjarnan, sem of lengi liefir skin-
ið dauft yfir menntaæsku landsins, sé nú að
verða skærari og fegurri og muni að lokum
yfirvinna syndina í hugum og hjörtum æsk-
unnar. En það liefst ekki nema með bæn, vitn-
isburði, langlyndi og staðfestu, sem lætur eng-
an bilbug á sér finna. Enginn maður er of gáf-
aður eða menntaður til þess 'ið taka á móti
hjálpræði Guðs, því að „ótti Drottins er upp-
haf þekkingar“ (Orðskv. 1, 7.). Vormerkin
sjást greinilega og senn rís dagur trúarlífs okk-
ar. Við treystum honum, sem vegna okkar kom
til jarðarinnar og gerðist fátækur, svo að við
mættum auðgast af fátækt hans, lionum, sem
mat smán einskis og fórnaði líkama sínum okk-
ar vegna, svo að við mættum lifa og hreinsast
af ranglæti okkar. „Því að allt, sem af Guði
er fætt sigrar heiminn, og trú vor, hún er sig-
uraflið, sem hefir sigrað lieiminn“ (I. Jóh- 5,
4.). Og nú, þegar við sjáum vorið í nánd og
sigurinn blasa við okkur, hljótum við að falla
á kné frammi fyrir Drottni vorum og frels-
ara Jesú Kristi og lofa hann fyrir náð hans
og umburðarlyndi, sem aldrei hefir orðið end-
ir á. Lofað og vegsamað sé nafn lians á meðal
þjóðanna, hans, sem eftir mikilli miskunn sinni
hefir blessað oss með hvers konar andlegri
blessun og veitt oss hlutdeild í ríki sínu. „Lið-
ið er á nóttina, en dagurinn í nánd; leggjuin
því af verk myrkursins og klæðumst hertýgj-
um ljóssins“ (Róm. 13, 12.).
Prestspróf
Ég var einu sinni beðinn að prófa ungan
mann, sem ætlaði að verða prestur. Það var
mjög viðkunnanlegur maður. Þegar liann kom
til mín, sagði ég við liann: „Þér ætlið að verða
prestur. Eruð þér trúaður?“ „Já, auðvitað er
ég það. Foreldrar mínir ólu mig upp í krist-
indómi, og ég er ekki enn vikinn af þeirri
braut, sem mér var kennt að ganga“.
„Eruð þér endurfæddur?“
„Hvað?“
„Jesús segir; Nema að maðurinn endurfæð-
ist, getur liann ekki séð Guðsríki“.
„Ég liefi aldrei heyrt neitt um endurfæð
ingu“.
„Vitið þér, að þér hafið drýgt þá stærstu
synd, sem nokkur maður hefir drýgt?“
„Ég hefi enga synd drýgt, sem getur nálg-
azt það“.
„Hver haldið þér, að sé hin mesta synd?“
„Morð“.
„Nei, yður skjátlast stórlega. Sjáum livað
Guð segir“. Ég fletti upp Matt. 22, 37—38
og las:
„Þú skalt elska Drottin, Guð þinn, af öllu
hjarta þínu og af allri sálu þinni og af öllum
liuga þínum, þetta er hið æðsta og lielzta boð-
orð“. „Hvaða boðorð er þetta?“
„Hið æðsta og helzta“.
„Hafið þér haldið það, liafið þér elskað Guð
af öllu hjarta, af allri sálu og öllum huga?
Hafið þér sett Guð fremstan í öllu — í kaup-
skap, í skemmtun, í félagslífi, í stjórnmálum?“
„Nei, það hefi ég ekki gert“.
„Hvað hafið þér þá gert?“
„Ég hefi brotið það boðorð“.
„Hvaða boðorð var það?“
„Hið helzta og fremsta“.
„Hvað hafið þér þá gert?“
„Ég liefi brotið æðsta og helzta boðorð Guðs;
ég liefi drýgt þá mestu synd, sem nokkur mað-
ur getur drýgt, en ég hefi aldrei séð það fyrr“.
(Torrey).
5