Kristilegt skólablað - 01.09.1944, Síða 19

.......... KKTSTTT.F.aT SKÓLABLAf)
LEIT GYÐINGSINS AÐ FRIÐÞÆGINGARBLÖÐINU
Vorið 1898 liélt ég nokkrar trúboðssamkom-
ur í San Fransisco og talaði þá nokkrum sinn-
um til Gyðinganna, er sóttu samkomur hjá
„Israelstrúboðinu“. Eitt skiptið, þegar ég liafði
Jokið erindi mínu, gaf ég tækifæri til samtals
við þá Gyðinga, er óskuðu að leggja fram
spurningar eða ræða einhver vandamál. Tæki-
færi var einnig fyrir þá, sem gefizt höfðu
Kristi, til að segja frá afturhvarfi sínu. Reynsla
eins gamals Gyðings gladdi mig mjög, og ætla
ég að reyna að lýsa henni með lians eigin orð-
um. Hann sagði:
„Nú stendur yfir páskavikan meðal yðar,
mínir gyðinglegu bræður, og meðan ég sat
hérna, var ég að hugleiða, hvernig þér mund-
uð verja lienni: Þér munuð rýma brott öllu
súrdeigi úr liúsum yðar, þér etið „motsah“ —
(ósýrt brauð) — og neytið páskalambsins. Þér
sækið guðsþjónustur samkundunnar og fram-
fylgið öllum helgisiðum og reglum í Talmud,*)
en þér gleymið, bræður góðir, að þér hafið
allt nema það, sem Jahve krafðist fyrst og
fremst. Hann sagði ekki: „Þegar ég sé, að súr-
deigið er horfið, eða þegar ég sé, að þér etið
„motsah“, eða lambið, eða gangið í samkund-
una“, — nei orð lians voru þessi: „Er ég sé
blóðið, mun ég ganga framhjá yður“. Já bræð-
ur mínir, þér getið ekkert sett í staðinn fvrir
þetta. Þið verðið að hafa blóðið, 6/óðið, BLÓÐ-
IÐ. — Um leið og hann sagði þetta með vax-
andi þunga, kom aðvörunarglampi í dökk
augu hans og áheyrendurnir stóðu á öndinni.
Bló'8! — Það er ægilegt orð fyrir þann, sem
virðir hin fornu fyrirmæli, en hefir samt eng-
ar fórnir. Hvar sem er í Bókinni, mætir blóðið
honum, en livernig sem hann leitar, getur hann
ekki fundið það í Gyðingdómi nútímans“. Eft-
*) Talmud er safn af erfikenningum fræðimanna með
Gyöingum.
ir andartaks þögn liélt liinn gamli, virðulegi
maður áfram, eitthvað á þessa leið:
„Eg fæddist í Palestínu fyrir nálægt 70 ár-
um. Þegar ég var barn, var mér kennt að lesa
lögmálið, sálmana og spámennina. Eg fór
snemma að sækja samkundurnar og lærði hebr-
esku hjá „rabbínunum“. I fyrstu trúði ég því,
sem mér var sagt, að vor trú væri hin sanna og
eina trú, en þegar ég varð eldri, og rannsakaðj
lögmálið af meiri kostgæfni, þá brá mér við
það, liversu drjúgur þáttur blóðið var þar í
öllum lielgisiðum. Og jafn mikið brá mér við,
að það vantaði algerlega í þá helgisiði, sem ég
var uppalinn við. Aftur og aftur las ég II.
Mósebók 12 og III. Mós. 16 og 17, og hinir
síðari kapítular skelfdu mig sérstaklega, þegar
ég hugsaði um hinn mikla friðþægingardag og
það ldutverk, sem blóðið hafði þar. Dag og nótt
hljómaði eitt vers í eyrum mér: „Það er hlóðið,
sem friðþægir fyrir sálina“. Eg vissi, að ég
liafði brotið lögmálið og ég þarfnaðist friðþæg-
ingar. Þennan dag, ár eftir ár, barði ég mér á
hrjóst, er ég játaði þörf mína á friðþægingu, en
hana átti að vinna með blóði, og þa8 var ekk-
ert blóft!
Að lokum opnaði ég í eymd minni hjarta
mitt fyrir lærðum og virðulegum „rabbí“.
Hann sagði mér, að Guð væri reiður þjóð
sinni. Jerúsalem var í höndum heiðingja, must-
erið eyðilagt og Múharneðshof hafði verið reiát
í stað þess. Eini staðurinn á jörðunni, þar sem
við dirfumst að úthella fórnarblóði samkvæmt
V. Mós. 12 og III. Mós. 17 var vanhelgaður og
þjóð vor dreifð. Þess vegna var ekkert blóð.
Guð hafði sjálfur útilokað, að hægt væri að
framkvæma liina hátíðlegu atliöfn á friðþæg-
ingardaginn og nú yrðum við að leita til Tal-
muds og byggja á leiðbeiningum þess og treysta
á miskunn Guðs og verðleika feðranna. Ég
reyndi að sætta mig við þetta, en gat það ekki.
17