Kristilegt skólablað - 01.09.1944, Side 21

Afturhvarf Viktorianusar
(Ágústín kirkjufaðir fæddist árið 354 e. Kr.
og lézt árið 430. Hann er talinn fremstur
kirkjufeðranna og mestur maður kirlcjunnar frá
postulatíinanum til Lúthers. Hann kveðst sjálf-
ur hafa ritað 93 ritverk í 252 bindum. Frægast
rita lians eru „Játningar“, þar sem hann einlæg-
lega skriftar fyrir Drollni líf sitt, syndir þess
og ósigur — en einnig náð Guðs, sem frelsaði
hann. Kafli sá, sem hér birtist, er úr því riti,
nokkuð styttur).
„Um þetta leyti blés Guð mér því í brjóst,
að fara til prestsins Simplicanusar, er var trúr
þjónn Drottins. Hann lifði Guði sínum frá
bernsku til hárrar elli og var andlegur faðir
Ambrósíusar biskups. Eg sagði Simplicanusi
frá villu niinni og tal okkar barst að þekktum
rómverskum ræðuskörung, Viktorianusi ) er
dó sem kristinn maður. Hann ltafði aflað sér
svo mikillar viðurkenningar, að lionum hafði
verið reist líkneski á torginu að honum lifandi.
Hann varði með mælsku sinni skurðgoðadýrk-
unina og tók þátt í smánarlegum atliöfnum
hennar. Þessi maður blygðaðist sín þó ekki fyr-
ir að verða þjónn Krists, ófullveðja barn
þitt ), með því að beygja liáls sinn undir ok
auðmýktarinnar og Iineigja enni sitt fyrir
krossi smánarinnar.
0, Drottinn, hvernig greiddir þú þér leið að
hjarta þessa manns. Simplicanus sagði mér, að
liann hefði lesið Heilaga Ritningu, leitað uppi
og rannsakað kostgæfilega allar kristilegar
bækur og sagði svo, ekki opinberlega, heldur
einslega og í trúnaði við Simplicanus: „Vit
það, að nú er ég kristinn!“ Simplicanus svar-
aði: „Eg trúi því ekki, og ég tel þig ekki í hópi
kristinna manna, fyrr en ég sé þig í kirkju
Krists“. Viktorianus svaraði brosandi: „Eru
*) Sum rita hans eru enn til.
**) Bókin er rituð sem eintal sálarinnar við
Drottinn.
það þá veggirnir sem gera rnenn kristna?“
Hann endurtók það oft, að hann væri kristinn.
Simplicanus svaraði oft á sama hátt, en Viktor-
ianus endurtók þá háðsyrði sín um veggina.
Sannleikurinn var sá, að Viktorianus óttaðist
að fara til kirkju, því að hann hélt, að það
mundi vekja andúð binna hreyknu vina sinna,
sem voru hjáguðadýrkendur. Honum óx kraft-
ur við lestur og eftirgrenslan og óttaðist nú,
að Kristur mundi afneita honum fyrir hinum
lieilögu englum, ef liann þyrði ekki að játa
Krist fyrir mönnum ). Hann játaði, að liann
bakaði sér sekt með því að roðna af blygðun
yfir orði þínu og auðmýkjandi leyndardómum
þess, en liefði ekki roðnað af blygðun yfir
leyndardómum drambsamra lijáguða, sem hann
hafði áður hreykinn játað. Hann sagði dag
nokkurn alveg óvænt við Simplicanus: „Við
skulum fara til kirkju; ég vil verða kristinn!“
Hann fór með honum gagntekinn af gleði. Þeg-
ar liann hafði lært fyrstu leyndardóma krist-
innar fræðslu, lét hann skrá sig meðal þeirra,
er óskuðu endurfæðingar fyrir skírn. Vakti
það undrun Rómverja, en gleði safnaðarins.
Loks kom að því, að hann átti að játa trú
sína. Það er venja í Róm, að þeir, sem ætla að
ganga til náðar þinnar, liafi játninguna yfir í
fastmótuðum, utanað lærðum orðum. Þeir, er
það gera, standa á upphækkun frammi fyrir
söfnuðinum. Simplicanus sagði, að prestarnir
hefðu boðið Viktorianusi að gjöra þetta eins-
lega, en það var leyfilegt mönnum, sem álitið
var að yrðu fyrir hindrunum. Hann kaus að
játa hjálpræðið frammi fyrir fjöldanum. Hann
hafði ekki boðað hjálpræðið, er liann ræddi
um mælskulist, og þó hafði liann rætt opin-
berlega um liana. Hve miklu síður ætti hann
þá að skjóta sér undan að tala orð þitt frammi
*) Sbr. Matt. 10, 33. Lúk. 9, 26. - , v