Alþýðublaðið - 12.11.1926, Blaðsíða 2

2
ALÞÝÐUBLAÐIÐ
j ALI»Ý©eELJL®I®]
< kemur út á hverjum virkum degi. ►
« Afgreiðsla i Aiþýðuhúsinu við t
; Hverfisgötu 8 opin frá kl.9árd. f
1 til kl. 7 síðd. [
; Skrifstofa á sama stað opin ki. t
5 9 */a —101;a árd. og kl. 8 —9 siðd. I
| Simar: 988 (afgreiðslan) og 1294 j
5 (skrifstof.an). i
| Verðlag: Áskriftarverð kr. 1,00 á í
í mánuði. Auglýsingaverð kr. 0,15 >
* hver mm. eindá.ka ►
| Prentsmiðja: Alpýðuprentsmiðjan j
J (i sama húsi, sömu simnr).
í grein minni hér í blaðinu 30.
f. m. um kjördaga stakk ég upp
á því að fjölga kjördögum i
sveitum, a. m. k. í peim sveitum,
þar sem illviðrahætta er mest eða
eru mjög strjálbýlar. Séu kjördag-
ar þar tveir i senn, og ef hriðar-
veður eða stórregn er báða dag-
ana, þá haldi kosning í þeim
hreppum áfram þriðja næsta dag,
sem er að mestu eða öllu úr-
komulaus til hádegis.
í einu stjörnmálablaðanna hafa
verið gerðar tvær athugasemdir
við þessa tillögu. Sú þeirra, er
greinarhöfundurinn virtist einkum
leggja áherzlu á, var, að atkvæða-
kassarnir yrðu þá ot langan tíma
undir of litlu eftirliti. í veg fyrir
það má koma á þann hátt, að
ákveða, svo sem sjálfsagt er, að
við hver kjöríundarslit sé at-
Kvæðakassinn og öll kosninga-
plöggin innsigluð, og sé umboðs-
mönnum þingmannaefnanna heim-
ilt að setja einnig á þau innsigli
sín, og séu innsiglin brotin að:
þeim ásjáandi í byrjun næsta
kjörfundar, og seðlar, sem þá hafa
enn eigi verið notaðir, séu jafnán
taídir bæði í fundarlok og fundar-
byrjun. Með því móti er eftirlitið
jafntrygt og þótt kosningin standi
að eins yfir einn dag.
Hin athugasemdin var á þá leið,
að stórviðri og ótíð gæti haldist
dögum saman í vetrarbyrjun og
að djúpur snjór sjatni að jafnaði
ekki daginn eftir að hann fellur.
Fyrir því er gert ráÖ í tillögu
minni, að il! veður geti staðið
dögum saman. Einmitt þess vegna
er gert ráð fyrir, að þriðja kjör-
degi sé þá frestað þar til kom-
ið er allgott veðUr 'eða a. m. k. að
mesíu úrkomulaust. í snjóþyngstu
sveitunum og þar, sem illviðra-
hættan er allra mest um vetur-
náttaskeið, munu skíðaferðir vera
tíðastar, og gerði ég ráð fyrir, að
með aðs’toð skíðanna myndu
kosningarnar geta orðið fjölsóttar
næsta góðveðursdag eftir vetrar-
komuhríð. Hins vegar gæti komið
til mála, að þegar kjördegk hefði
orðið að fresta sökum fannkomu
og væri mikil ófærð, þá væri á-
kveðinn lengri frestur en ég stakk
upp á, þar til loka-kjördagur væri.
I annan stað er rétt að ákveða
fjölgun kjörstaða í strjálbýlum
sveitum, þar sem ferðalög eru
erfið.
Bæði er, að haustið er sú árstíð-
in, sem veitir flestum mest næði
til að íhuga landsmálin, og í ann-
an stað munu nokkrir annmarkar
fylgja því að hafa tvo kjördaga
með margra mánaða millibili, svo
sem greinarhöfundur kýs heldur,
annan I kaupstöðum og sjóþorp-
um, en hinn í sveitum, og all-
miklar líkur eru til, að ekki yrði
þá síður hægt að koma við kosn-
ingasvikum, ef byggðarlög, er
skamt væri á milli, hefðu kjör-
dagana með svo löngu millibili,
heldur en ef íylgt yrði tillögu
minni. Hitt er þó aðalatriðið, að
gætt sé gagnkvæms réttlætís fyr-
ir sveitafólk og kaupstaðabúa i
vali kjördaganna, hvort sem það
er gert samkvæmt því, er ég hefi
bent á, eða með tveimur kjör-
dögum, sínum á hvorum tíma.
Guðm. R. Ólcifsson
úr Grindavik.
„SexfferarleitgMfusflar,
lelfoit, sem ætti að serala“,
eftír ítalska skáldið Luigi Piran-
dello var sýnt af Leikféiagi
Reykjavikur í fyrsta sinni í gær-
kveldi. Leikritið er róttæk nýung,
og er efni þass i stuttu máli þetta :
Leikhússtjóri er með leikaraflokki
sínum á leiksviði að æfa nýjan
leik. Koma þá inn á leiksviðið
sex mannverur, sem óðfúsar vilja
fá leikhússtjórann til að sýna sig
og örlög sín í leik. Eru það faðir,
móðir og sonur og þrjú börn
móðurinnar með öðrum raanni,
uppkomin dóttir, piltur og stúlka
á barnsaldri. Sonurinn fyrirlítux
þessi hálfsystkini sín fyrir það,
að þau séu hórbörn, og kanhast
ekki við móöur sina. Er það kvöl
hennar, en dóttir hennar hefir sak-
ir örbirgðar veriö véluð í pútna-
hús og verður þar fyrir föðurnum.
Leikhússtjórinn fær áhuga á þessu
efn,i og freistast til að reyna að
semja leikinn, en lendir í miklum
örðugleikum við þessar hugmynd-
ir, þvl að hver þeirra vill, að
örlög sín korni sem skýrast í Ijós.
Lýsir leikurinn þannig baráttu
skáldsins vdð hugmyndir sínar og
hins vegar atvinnunni mótuðú
viðhorfi íeikara og leikhússtjóra
'við dularfullum fyrirbrigðum
skáldskaparandans.
Það er vitanlega mikill vandi að
fara með slíkan leik sem þenna,
en þó má segja, að Leikfélaginu
takist furðulega vel með hann.
Vandasömustu hlutverkin eru fað-
irinn (Ágúst Kvaran), móðirin
(Guðrún Indriðadóttir), sonurinn
(Indriði Waage), dóttirin (Arndís
Björnsdóttir) og leikhússtjórinn
(Brynjóifur Jóhannesson), og tekst
þeim yfirleitt vel. Vafamál er,
hvort breyting sú, er virðist hafa
verið gerð á endi leiksins, er tíl
bóta. Þýðingin á leikritinu er gerð
af Guðbrandi Jónssyni og virðist
mjög lipur.
Viðtökur áhorfenda virtust
nokkuð tvíráölegar, sem ef til vill
er von, svo óvanaleg sem gerð
leiksins er, og var ekki laust við,
að ýmsir íhaldssamir borgarar
„sæju rautt“ i leiknum með köfl-
um.
Vestur-íslenz^F frétílr.
FB., í nóv.
Vestur-íslenzkur jarðfræðingur.
„Heimskringla" segir svo frá 6.
f. m.: Mr. Helgi Johnson, B. Sc.,
sem starfað hefir að rannsóknum
lithium-jarðlaga hér í Manitoba í
surnar, kom hingað til bæjarins
rétt fyrir helgina. Fer hann til
Toronto síðari hluta þessarar
viku. Hefir hann í viðurkenning-
arskyni fyrir námsdugnað hlotið
þar stöðu sem aðstoðarkennari í
þeirri grein jarðfræðinnar, sem
forndýraleifa-fræði nefnist, en
heldur jafnframt áfram námi sínu.
í sambandi við það mun hann á
sumrum halda áfram jarðfræði-
rannsóknum sínum. — Helgi er