Freyja - 01.11.1898, Blaðsíða 1

Freyja - 01.11.1898, Blaðsíða 1
? I. AIL SELKIRK, NOVEMBER 1898. NR. 10. Delilah. Í"Þjtt úr«nsku.i) "Við guð minn er sái nsín vil'l sættast, nm sv-artfiættis skeifingarstund, og gleyma hve s?ett étr hef sofið í syndann-a tœlandi iWund. Þa byrtast mér verk rnín sem vofuT, •og velkomin þó er ei nein. Ég kveina og bið, unz þær hverfa, já, hverfa þáfourt, nema'CÍB. Ég sé liana í svásiegum ljónaa, sem sólina' í heiðinu blá. Ég sé hana ástfelíða' og unga raeð augun «ín dreymandi Má. Mig sigrar hin suðræna fegurð; ínig sigrar hin töfrandt dís. ¥ið skildatium hryiiirmitt hjarta. [því lýá henni iifa ég kýs. Htin tekur á kinn rnér, ég titra, «ég titra í angistarmóð. Hennar stunnr sem árniðar andar, og æsir mitt logandi blóð. Sem ljónið sitt afkvæmi annast, ¦ég elska' hana í sorgum og -neyð. Hún brosir í ómianis æði, u'ig andvarpa' og kyssi' hana' um leið- Og enn, sem í ástanna Syrjun •ég afneita drottÍNH minn, þér. Og ennþá í syndanna sæia mín sáiohjálp vonleysa er. Kg veit ekki' að nokknð mig vanti, ¦ég vef hana' að brjústinu' á niér. í kossum og nautnum og kvölum, ffífið, kærsta mér ávexti fter. Synd, vofa, sem veizt ekki' að líkna, ¦ó, vík þá á gleymskunnar stig;— tíf yndæl að endurtakast,-— þú aðskilur drottinn og mig. Efaugun þín -ágtríku, bliðu, iijá a'lvaldi ferostu vid naér; þig fordæmda faðma ég skyldi, ¦og faja til vitis með þ^r. Myrrali. Bruðkaupið. I sandinum gekk hún og "horfðf út á haf, og h-ugsaðP um trnriusta sinrr; í mjallhvítri hönd hiin bar eitt f>réf, en fslóðroðinn sveipaði kinn, |)ví það var frá honum,«r eigldi' út á sæn, þeim sveini er unni hún heitt; ímn þráði aðfaðma' hann á þeirri stund, hán þekkti' ekluljúfara neitt. Ea hvers v-egna stéð hún og starði' tít á haf, af ströndinni, g'löð í iund; í 'hréfinu las hún: hann iofaði' að koma að landi, á þeirri stund •og hindast henni þvíbandi, seia'burt fengi' -ei nokkuð svift. Hián m«'lti svo yndisieg: „áður «n kvöldar <ég óska' að við verðum gift." Hán giaddist af hjarta, hwn vi«si svo vel að'haTin var rrá að sigíatil lands; ¦en hagstæði vindurinn haustkvæði söng og 'haföldur stigu sinn dans. H-án oaælti tueð ferosfc ,.já, Jjrátt mun haea koma, vort brúðkaup skai haidið í .dag, live ^ieðiiegt-er það, ó, guði sé lof það gengi. «r oss í)áðum í }*ag." Hin yndsöla von þá í örvænting snerist, að angist varð gleðin brátt, því helkaldur stormur hrannirnar æsti og hve3sti tír gagnstæðri átt. Og öldurnar þnngu að fleyinu féllu, þaðfarast í veðrinu hlaut, og hlaðið fauk i\r fljóðsins hönd í friðandi s«varins skant. „Æ, bréfinu mínuég iná ekki tapa," hún mælti, og hljóp nit í sjó, „til minningar um hann ég eiga það vil,"—en a'ldan í djtipinu hl«—. I=>að geysaði áfram á undan h«nni, sem undi við fjötra laus; svo miklu fremur en missa það, hið miidasta andlát htin kaus. En ö'ldurnar sku'llu á fljóðinu'' og f}eyinn;fölleitum blæ á þær sló, ¦en stormurinn iíksönginn d^arflega drundi, dönsuðu öklurnar þó, því brúðkaup var haldið í söltum sævi; sveinrtinn með meyjunni lézt. A& hvíla viðfaðmlíóg í fegra heimi þaufengu,«r þráðu þau mest. Cc. J <Guttormsson.

x

Freyja

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Freyja
https://timarit.is/publication/33

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.