Freyja - 01.01.1902, Page 12

240
! < .
FliEYJA
eru svo vondir, að þeir hafi ekki einhverja kost.i til að bera', og þeir
ern jafnan teknir tii greinu, þegar maðurinn deyr, en brestirnir eru sett-
ir til hliðar og breitt yfir þá, að'sönnu er þeim ckki ætíð svc tijótlega
gleyiut en það er breitt yfir þá. Það er langt frá því, að ög sé að tinna •
að sllku, en ég finn að hinú og mér sárnar það, að’ínahnkostamaðurinn,
sem ekki er ríkur af auð þessa heiins, skuli elíkí vera viðurkenndur
sem mannkostámaður, fyr en’hann er dáinn.
Og herra Sandford var dáinn' fiann skildi ékki eftir sig gull ogv
silfur, né fasteignir, hann átti ekki einusinni húsið, seni hánn liafði bú-
ið í. Launin fyrir lögieglúþjóns-stárf hans gjörði álarei betur en rétt
að hrökkva fyrir hinar daglegu þarfir lians og fjölskytdunnar. En ha'nri
skildi eftirást og virðing í huga alli a'þeirra, sem'nok'kurn' tlmá höfðu
kynnst honum, og þess vegná vorn nú svo margir fúsir til að hjilpaog
stýrkja ekkju ha'ns, iúsir til að hugga hana og hughréýsta.
Alfonsó hafði komið ásanit konu sinnijtil Halifax, nokkruni dögum
áður en térrá' Sáh'dford dó, en sjaldan sást hánn í héibérgi híris deyj-
andi manns. Hann var oftast einhverstaðar úti i borgfnni',' eri þá sjaldau
að hann kom inn í herbergið var ætið megn vírilykt út rir'hónrii'ii,'og af
því dró ég það, að hann væri orðinn óstjórnlegur (irykkjtunaður. Cfrð
Jean frænda voru óðum aðr&tast.- „Syndir feðranna kóma frarif á börn-
unum í þriðja og fjórða lið,“ ságði bánn að ’biblian segði, <% lækriárnir
sönnuðu og reynzlan sýndi. Strax dáginn eftir að jarðarförin fór" frani,
fór Alfonsó heim til Cape Breton, en Lalíá várð eftir í Hálffáx hji irióð-
ur sinni. Eftir liálfan mánuð ætluðum við öli til Sydni, þvf Lálla vildi
að móðir sín yrði hjá sör það sera efcir væiú'ætinnai’, érid'i var það vilji
frú Sandford sjálfrar. Það var líka afráðið, að ég yrði nj i þeim í Sydney
fram að jólum, og byrjaði svo aiftur á. námiiiu við D ilhausé skólann eft-
ir nýárið, með fjárstyrk frá Löflú, eða Alfónsó öllu heldur, þvf* L.illa
virtist ekki hafa inikil umráð yflr þeningrim. Lalla vá'r' riú búln að
eignast dóttur, sem hét .Júlíet, í höfriðið á móður Al.fonsó. Nú var Júliet '
litla ársgömul, móðir hennar hafði skilið hana értir hjá önímU sinni,
þegar húri lagði af stað til Haiifax til a'ð hugsá' uvri föður sinn. Og
hlakkaði Lalla nú mikið til að fara lieim til 'litlu stúlkunnar sinnar
aftur.
En svo kom það fyrir fáum dögn.th áður én við ætluðuiri að lýggja
af stað til Sydni, að ég veiktist mjög sníigglega, varþð á fótuin einnéða
tvo daga, og lagðist svo rúmfastur. Eg hafði aldrei áður á æfi niiniii
orðið verulega veikur, og ég hélt nú í byrjuri véikinnar, að dagar niíri'
ir væru þegar taldir. Þegar ég var nýlagstur í rútnið, fékk ég liréf frá
Aðalhéiði. Eg gat nú ekki svarað bréfinu sjálfnr, þó inig langaði iiijög
til þess, og bað ég því Löllu, sem strax var byrjuð að h'jökra mér, eins
og bezta móðir barni sínu, að svara fyrir mig bréfinu, og utn ieið sagði