Freyja - 01.01.1902, Side 24

FREYJA
ÞÚ LANDIÐ MITT KÆRA.
Þú landið mitt kæra, sem laugar þinn fót
í leginum skínandi tærum,
þar silfur-blá, kristal-hrein framlíða fljót
frá fjöllum, und sólkrýndum liærum.
Nú sit ég hér vinJaus, í vestrænum iund,
—sé vonirnar horfnar og dánar,
og heim til þín stari, mín hjartkæra grund
er hjúpast í faðmlögum ránar.
Og enn finnst mer lang fegurst ásýndin þíu
og af bera gjörvöllu í heimi,
frá hafsbrún er kvöldsól á hnúkana skín
þeim hátignleik alclrei ég gleymi.
Því óska ég Iöngnm að eiga þar gröf
er ei gengur sólin til viðar,
en klæðir með eldrósum hauður og höf
og himin ins dýrasta friðar.
* *
*
Ó, landið roitt ástkæra, geym þú mér gröf
þar glitmestu blómin þín skfna,
þar náttsólin breiðir sín töfrandi tröf
á tindana fornhelgu þina.
Þvrnib.
VORIÐ Eli INDÆLT.
Voríð er índæltf það vita þó altii'.
já, vorið það byggir oss dýrðlegar hallír,
saumar oss skranttjöld úr blöðum og blónutm
brjóstið vorr fyllir með unaðar hljómum,
ferlegan dauða á flótta það rekur,
hið fölnaða aftur til lffsins það rekur
f dalanna skautí og úti við ægínn,
það ástaljóð syngur ose gnðslangan dagínn'.
ÞvhxiK-