Lísing - 01.12.1898, Side 11

27
eftir baki hans. Sncri hann þíi frá þessari .viðbjóðslegu sjón og
spurði filgdarmanninn hverju þetta sætti.
_ („, ^v^ð|| jþ$ , gjgdarmaðprinn: ’Maður þessi var hungraður
„^g Úf ,bf,í9gfjdnum frá höfðingjunum. Firir mörgum
fyruLm píðap áj,ti Lv.er maður sipn landblett og ræktaði hrísgrjón
^ jja^uias sepi Imnn þurfti firir sig og fólk sitt að lifa á, Allir
Jiöfðu nóg og epgipn var öðrum ríkari. En firir nokkrum árum
f^u fiaim hqfðingjarnir sig saman og fengu hjá kaupmanni
jtýjehín þissnr og skotfæri nægileg til að vopna herflokk, er í
j^oru 200 menn, Þessir menn eiga nú einu skotvopnin sem tdl
efu’Þ landiuu. JBáa höfðingjar þessir í kastala einum sterkum
mec háum múrum umhverfis. Hafa þeir með valdi sölsað und-
jýc s§^ -ált landið og neiða hina firri eigendur til að rækta það.
Þngíir uppskerap er búip, þá er hvert korn af hrísgrjónum flutt
h,ip 5 kastalann og geimt þar handa höfðingjunum og þeim til
skenj- 4par. Hver einn maður, karl, kona eða barn sem tekur
eitt eiiiasta korn handa sjálfum sér fær útreið þá sem þú sér að
jþpssi m;,ður hefur fepgið.
Ya ðmepn eru þar tvö hundruð, eru þeir kallaðir ’Gulir* af
litnum á einkennisbúning þeirra, fá þeir nóg að éta og eru þeir
i&tnir h'úta iiarðneskju við íbúana, Einu sinni á viku er skift
ht á múili vinnumannanna rétt svo miklum hrísgrjónum að þeir
geti lifað af. Ep hinir sem höfðingjarnir hafa ékki gagn af
paega dr ja úr hungri. Kemur þeim hvergi hjálp, hinir vopn-
.uðu varðmenn skjóta þá, hvenær sem þeir fá tilefni til, þó að
þeir ekki gjöri annað til saka ep að biðja að gefa sér að éta.
Sjást hálfrptnir Líkamir og beinagrindur aumingja þessara oft
Liggja -ógrafnir meðfram veginum.
Sppr^i Þð ferðamaðurinn f hvaða tilgangi höfðingjarnir
ymru áð saman svona miklum hrísgrjónum, hvort þeir
ætu þau, hða sehlu þau? ’Nei‘, var svarað; ’þeirmundu ekki
geta ctið það ;iLt:, sem þegar var búið að hrúga þar saman, þó að
, jþpij;-lij^u fh 'hpnd,rað ár, og einlægt óx forðinn með uppskeru
hverri. Það liti svo út sem þeirra aðalskemtun væri í því fólgin,
safna.meiri hrísgrjóppm og horfa ,á eimd þeirra sem dæju úr
matarS^tWti- Stöku sinnum liéldu höfðingjarnir varðn)önnunum
, yejslp qg er það talin skemtun besta að neiða hina hungruðu
.þprpsþ^P,, að þórfa & veisiuna og finna liktina af réttunum, sem
þeir mega ekki bragða*.