Alþýðublaðið - 13.04.1927, Blaðsíða 2

Alþýðublaðið - 13.04.1927, Blaðsíða 2
ALPÝÐUBLAÐIÐ ALÞÝÐtJBLAÐIÐ kemur út á hverjum virkum degi. Afgreiðsla í Alpýðuhúsinu við Hverfisgötu 8 opin frá kl. 9 árd. til kl. 7 siðd. Skrifstqfa á sama stað opin kl. 9Va—:1PVS árd. og kl. 8—9 síðd. Simar: 988 (afgreiðslan) og 1294 (skrifstofan). Verðlag: Áskriftarverð kr. 1,50 a mánuði. Aúglýsingaverð kr. 0,15 hver mm. eindáiua. Prentsmiðja: Alpýðuprentsmiðjan (í sama húsi, sömu símar). Landhelcfisegæzlan. Réttarprófið á „Óðni". IV. R'éttarpróf þau, sem háldin hafa verið, eru ekki merkileg. Þau hafa ekki eftir neinu kaíað, og þar hef- ir ekki verið reynt að grafa til neins pess, sem ekki liggur á lausu. Og þó. sýna þau til fulln- ustu, að það er meira en lítið bogið við strandgæzluna, eins og hún er rekin, og réttlætir það þar með framkomu H. V. í þinginu til fullnustu, þurfi hún nokkurrar réttlætingar við! En það var furðu ógætið af frárensli íhaldsflokks- ins, „Mgbl.", að fara að gerast mannýgt við H. V, áður en það vissi nokkuð um það, á hvaða rökum ummæli hans voru reist Ef það hefði borið gæfu til þess að þegja og biða átekta, hefði blaðinu nú ekkj verið settur hring- úr í nasir og bitill í munn. En það var ekki að eins • ógætið af „Mgbl."- að snúast svona við Héðni, þó að því dytti það í hug af barnaskap, að þarna væri eitt- hvað, sem mætti nota við kosn- Sngarnar; það var blátt áfram stór-furðulegt, að það skyldi voga þetta. Það lætur alveg eins og Héðinn haíi, af þeirri iltmensku, sem að dómi „Mgbl." hyergi get- ur verið til nemá í Alþýðuilokks- mannssál, fyrstur mamia talað um landhelgisbrot íslenzkra togara og það, að landhelgisgæzlan væri d- nóg; - það lætur alveg eins og hann haii fxmdið þetta upp íhald- inu til svívirðu, og enginn maður, hvorki fyrr né. síö.ir, fái í þessu boínað. ; • Sannleikurinn er þó sá, að eng- ir hafa kveðid eins'fast og skýrt áð ordi um landhelgisveið::r ís- lenzkra togara og str:mdg:£zhma eins•¦ og íhaldsþingmz-m, og'pað í sjálfri pinghelgMi senx, „Mgbl." þykir H. V. hafajjjheldÍr %n ekki hiisbrúkað. En hvað gerðu þá í- haldsþingmennirnir, sem töluðu á þingi um sama og Héðinn? Al- þýðublaðið álasar þéim ekki fyrir orð þeirra, heldun „Mgbí." fyiir að vera svo barnalegt — það er væntanlega hógværasta orðið, sem komist verður * af með —, að halda, að menn hafi gleýmt orð- um íhaldsþingmarma, þó að þau hafi verið sögð fyrir þrem árum;. En það- tekur þð út yfir, að „Mgbl." skuli vera svo einíalt að halda, að enginn hafi heyrt eða muni það, sem einn af kunnustu ihaldsþingmönnum sagði í þing- ræðu fyrir ekki nema 20 dög- um. Og svo er silkihúfan upp af öllu saman, að „Mgbl." er svo ósvifið að mæla út í almenning með fölsuðum kvarða, þegar það í dálkum sínum leggur kvarð- ann á það, sem Alþýðuflokksmað- urinn H. V. gerir, kvarða hinnar hæstu hneykslunar, en á ekkj eitt ávítuorð um sína flokksmenn, sem hafa haft alveg sama atferli og Héðinn; það ber ekki kvarðann við þá, enda myndu þeir eins og aðrir menn liggja flatir fyrir Báts- endapundara „Mgbl." Nú skulu tekin upp orð íhalds- þingmanna um strandgæzluna. 4 þingi 1924 flutti Pétur Otte- sen frv. til laga um breyting á lögum nr. 5, 18. maí 1920, um bann gegri botnvörpuveiðum, sem vildi herða mjög hegningar við landhelgisbrotum. Við umræðurn- ár segir Ágúst Flygenring: „Skipstjórunum (þ. e. íslenzk- um togaraskipstjórum) er trúað fyrir dýrum skipum og dýrri út- gerð og lagt fyrir þá að fiska vel. Og þeir vita, að ef þeim bregzt aflinn, verða þeir reknir tafar- laust. Otgerðarmenn hafa rekið skipstjóra sína fyrir það eitt að fiska ekki. Þeir hafa meira að segja gerc það margsinnis. Vesa- lings skipstjórarnir hafa þvi blátt áfram sver^ið hangandi yfir höfði sér." (Alþt. 1924 C 502.) Enn fremur s „Að því munu vera mörg dæmi, að skipstjórar hafi bein- línis verið sviftir skipstjórn fyr- ir að stunda ekki veiðar í land- helgi — eða með öðrum orðum: fyrir að fiska ekki nógu vel, af því að þeir hafa hlífst við að fremja lögbrot. Og það vita allir, sem eitthvað þekkja tii, að sum- ir þeirra, sem brotlegastir eru, hafa aldrei verið teknir." (Sama stað 503.) Það er íslenzkur útgerðarmaður og þingmaður, sem segir þetta. Myndi „Mgbl." ekki telja það „landsvoða", ef það yrði hljóð- bært erlendis, ad íslenzkir út- gerdarmenn knýi skipstjóra sína til lagabrota, og að þeir játi þetía á þingi með þessum orðum: „Að pví munu oera mörg dœmi, að sklpst'jórar hafi óbeinlínis verið sviftir skipstjórastöðu fyrír að stumda ekki vefðar í landhelgi." En svo kemur það, sem verst ætti að vera og mestur „lands- voði", mælt á kvarða „Mgbl.", því sami íhaldsþingmaður barði það blákalt fram, að ein af stofn- unum rlkiefas, loftSkeytastöðin, vœri af útgerðarmönnum notuð til að ge'a togwum v'sbendingar um, hvernig peir œttu að draga bust úr nefi refsivaldsins. Flygenring sagði: „Nú er páð vitað, að peir, sem leiknastir eru að veiða í landhelgi, eru pannig útbúnir, að sáralítil hcétta er fyrir pá,. að í pá náist". (Alþt. Í924. C. 509), og enn freniur: „Og auðvitað er þáð, að laHdhelgisbrot skipstjóra eru ekki ókunnug útgerðarmönnum. Það er opinber leyndardómur, að loftskeytatæki og annað slíkt eir fyrst og fremst haft á skipunum vegna iandhelgisveíðanna." (Sama stað, 507.) Þarna er beint sagt: „Ríkisstofn- un <er í pjónustu lógbrjótanna," og það væri saga til næsta bæjar, ef satt væri. En varð „Mgbl." flökurt af „landsvoðanum" þá? Ekki mikið; þ'að þagði. Við sama tækifæri segir Pétur Ottesen: „Ég hygg, að það séu Islend- ingarnir, sem oftast ganga þar á undan með þetta fagra fordæmi (þ. e. með veiðar í landhelgi); — útlendingarnir koma svo á eftir. Lögbrot þeirra eru að nokkru leyti því að kenna, að innlendu skip- stjórarnir ganga á undan." (Aiþt. C. 1924, 513—514.) Og þessum þingmanni er ekki síður en Flygenring kunnugt um, að loftskeytastöð ríkisins er not- uð til að gera togurunum viðvar- anir, því hann segir: l „íslendingar vita, hvað varð- skipinu líður. Því þeir, sem loft- skeyti hafa, fá stöðugt vitneskju um það frá útgerðarmönnum. Þetta vita útlendingarnir. Þann- ig eru íslenzku skipstjórarnir pott- urinn og þannan í landhelgisbrot- unum." (Alþt 1924. C. 550.) Og hann endurtekur þetta með þessum orðum: „Þeir af íslenzku togurunum, sem langhættulegastir eru með þetta, eru þeir, sem hafa haft loftskeytátæki og standa í sambandi við útgerðarmennina og fá bendingar frá þeim." (Sama stað, 563.) Ekki hafði „Mgbl." í þá dága neitt út á það að setja, að þessi þingmaður segði þetta. Var út- Iandið ekki til þá, eða var „Mgbl." ekki búið að finna upp „lands- voðann"? Og þó vissu útlending- arnir af misbrúkun loftskeytanna að því, er Ottesen sagði. „Lands- voðinn", sem af Héðni stafaði, var sá, að hann hafði látið á sér skilja, a ð það væri ekki útilokað, að varðskipin kynnu að hlífá sér við íslenzka togara, og vildi ékki líða það, ef svo væri. En hefir enginn annar gert það án þess, að hið taugatæpa „Mgbl," fengi hjart- slátt? Sei-sei, jú! Ottesen segir við sömu umræður, að bátur úr Garði ha.'i kært 5 togara, „og voiu f jórir af þeim íslenzkir. Vil ég nú spyrja hv. forsrh. að því, hvort þessum kærum hafi verið sint eða ekki." .Forsrh. Sig. Eggerz skýr- ir þá frá því, „að kærur þessar haía verið sendar til hlutaðeig- andi dómara." (Alþt. 1924. C. 501.) Við 2. umr. málsins víkur Jak- ob MöIIerað þessu máli og segir um togararta, að hann hafi ekki „séð þess neins staðar getið, að þeir hafi verið sektaðir. (P. O.: Það er fyrir dómstólunum) Það er pá búið að vera par alllengi. (P. O.r Réttargangurinn er ofí seinn hér á landi.)" Finst „Mgbl." það ekki „lands- voði", að ptngmaður kvarti und- an pví, áð pdð sœkist seint a&< fá íslenzka togara sektaða fyrir landhelgisbrot, og stendur þvi ekki stuggur af, hvað sagt kann að verða um það í útlöndum,. nema það sé Héðinn Valdimars- son, sem gefur það í skyn? En það þarf ekki að seilast um öxl til ársins 1924, Á þessu þingí. hefir einn grandvarasti þingmað- ur fhaldsflokksins, Halldór Stein- sen, forseti efri deildar, þegar frv> um laun skipherra og skipverja á varðeimskipum ríkisíns var til um- ræðu þar í deild 26. f. m., mælt þungum álösunarorðum til strand- gæzlunnar; hann segir, að „fulf ástæða sé til að heimta, að land- helgisgæzlunni verði komið É betra horf, en verið hefir, pví eins og hún hefir verið, er ekkert und- arlegt, pó að fram komi óánœgju- raddir um pað, hvernig hún er: fmmkvœmd." Hann segir frá þvi, að 20—30 togarar hafi verið oá- reittir að veiðum í landhelgi í norðanverðuni Faxaflóa. Síðan hafi „bœði skipin „Fylla" og „Óð- inn" skroppið parna vestur ttfi- þess að líta eftir, en enginn sýni- 'legur árangur hefir orðið af peirri gœzlu, pví ekkert skip hefir ver- ið kœrt, en pað er margsannan- 'legt, að fjbldi pessara togara hafa verið fyrir innan landhelgislínu á pessum tíma." Þessi þingmaður sagði meira í sama anda, en „Mgbl." þagði, því það var ekki: „landsvoði" nema í munni Al- þýðuflokksmanns. Eftir ummælum þessara þing- manna allra skyldi mega ,ætla„ að mikil brögð væru að því, að íslenzkir togarar stundi veiðar í. landhelgi. Það er þó blátt áfram afar-eftjrtektarvert, hvað sjaldan; eru hafðar hendur í hári þeirra. Á árinu 1926 taka varðskipin 4 sam- tals 48 togara, en par af eru einlr 2 íslenzkir. („Ægir", XX. árg., 1.. tbl., bls. 10—11). Af þessu má. hver ráða það, sem hann vill, En eftir er það, sem átakanleg- ast er og vafalaust fær mikið á hið tilfinningarnæma „Mgbl.", aðr einn pingmaður, Ágúst Flygen- ring, sem segist hafa „viljað bera- í bœtifíáka fyrir okkar íslenzkw skipstjóra um landhelgisveiðarn- ar" (Alþt. 1924, C. 520) „sem eru: svo óheppnir að verða tekntr" (sama stað 503), telur við um- ræðurnar 1924 íslenzka skipstjóra,, sem brjóta fiskiveiðalöggjöfina,. undan hegningu með þessum orð-- um: „ég vil ekki láta hegna inn- lendum mönnum í blindni eða umfram útlendum," (sama stað, 539), og silkihúfan upp af öllu saman, að þáverandi f jármálaráðhexra og núverandi forsætisráðherra, Jón ÞorláV.sson, hefir við þetta tæki« fœrí lýst pvi úr ráðherrastöls, að brot islenzkra togara séu miklu meinlausari en erle«5drabotnvö?p- uhga. Ráðherrann sagði: „Ég hefi ekki heyrt það koma fram við umr...

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.