Alþýðublaðið - 20.11.1942, Blaðsíða 5

Alþýðublaðið - 20.11.1942, Blaðsíða 5
Föíiludagur 2«. nóvember 1842. ALÞYPUBLAOIP YittEieis* hsan á Roænnel? Alexander her yfírmaður 8. hersins. GREIN þessi er eftir brezka blaðamanninn Pfailip Jordan ög birt í nóv- emberhefti tímaritsins Eng- Msh Digest. Hún erum eínn af frsegustu hershöfðingjum Breta, Harold L. Alexander, sem barðist í síðustu heims- styrjöld og var fimm sinn- um getið í fréttum af henni, fékk hershöfðingjatign árið 1937, tók við herstjórn í Dunkirk eftir Gort lávarð sumarið 1940, var yfirhers- höfðingi Breta í Burma í fyrra og stjórnar nú, 51 árs gamall, sókn áttunda hersins í Norður-Afríku gegn Rqmmel. HINUM MEGIN við. beina franska yeginn höfðu verið teknar burtu hrúgur af hálmi og ýrriiss konar rusli og allt verið gert hreint og þokka- legt. Kofarnir voru málaðir bláir, þökin voru úr tígulhell- um. í gliigganum á einum þeirra lágu makkroni- og kaffi rótarpakkar. A einu ai þessum hréysum hékk spjald. ^. því stóð, að þar væru til sölu nautakjötsúpu- teningar. Bak yið kofana voru sykurrófnaakrar, og meðfram veginum báðum megin var plantað trjám. Við sjötta hvert tré stóð gríðarstór failbyssa á hjólum. Það rigndi. Eg stóð hinum megin við veginn og sneri baki að snotru sveitasetri. Á fána- stöng við hliðið framan við húsið hékk brezki fáninn, ó- lundarlegur og rennvotur. Á stönginni á móti hékk hinn þrí- liti franski fáni, ekki betur á sig kominn. Eg man ekki nafn þorpsins, en það var nálægt Douai, einhvers staðar við veg- inn, sem liggur til Leus. Þetla var iyrsta vetur styrjaldarinn- ar. Þennan dag kora Englands konúngur í eftirlitsferð til þess að líta á brezku herdeildirnar í nágrenninu. „ j Þarna komu herforingjarnir akandi með fríðu föruneýti og liðsforingjar með alls konar prjál og tildur. Allir tóku þeir sér stöðu á sópuðu svæði'fyrir framan bláu kofana og biðu at- hafnarinnar með óþreyju. Flest ir voru þeir gamlir í 'heítunni, staðnaðir í venjum, sem áttu ekki lengur við. En allt í einu kom þarna, einn síns liðs, fjör- legur maður, dökkhærður með dökkt skegg. Stígvélin hans voru spegilgljáandi þrátt fyrir rigninguna. Hann var lítill vextí, en bætti það upp með festunni og einbeitninni* sem skein út úr hverjum andlitsdrætti hans og lýsti: sér í hreyfingum hans. — Hann litaðist um, ákveðinn a svipinn, og hleypti brúnum, eins og hann yildi segja: — „Hvern skrattann á þetta bruði með tímann að þýða? Eru ekki stríðstímar núna, mætti ég spyrja?" Og svo bélt hann á sinn stað í röðina, þessi vel klæddi og rösklegi maður. Þó að hann væri lítill, skyggði hann á alla hina. Þegar hann var kominn þangað, var eins og hinh væru ekki til. , Frönsk stúlka, sem sat á vegg fyrir aftan mig, kallaði upp yfir sig: „En hvað hann er fallegur! og spurði mig, hver hann væri. Eg sagði lienni það. Það var Alexandér (gekk oftast undir nafninu Alex). Hann var stjórnandi herfylkis í fyrstu deild meginlandshersins brezka I þá daga, áður > en herforingj- arnir höfðu fengið tækifæri til að sýna hæfileika sína, var hann álitinn duglegur maður. Menn sögðu, að hann iðaði í skinninu eftir að fá að berjast. Annars þekktu menn hans lítið til hans. En þau kynni, sem þeir höf ðu fcaft af honum, voru öll góð, jafnvel þó að hann væri sagður þurr á manninn og afskiptalít- ill. En í þá daga var herinn ekki rheira en svo búinn að koma sér fyrir í Frakklandi, og mönnum var ekki þá orðið ljóst, að það er erfiti fyrir her- fylkissfrjóra að vera öðruvísi en þurr á rnanninn. Eg sá hann aídrei aftur í Frakklandi, en ég heyrði sagt frá hugdjörfum herforingja, sem reið um á ströndinni við Dunkirk á hvít- um hesti, hcilsaði herforingj- um og spurðist fyrir um líðan manna þeirra. En það hlýtur hann að hafa tekið nærri sér, því að hann er að eðlisfari feiminn maðttr. En ég, sá Alexander aftur rúmlega tveimur árum seinna. Gljáburstuðu stígvélin voru horfin, eins og allur hinn mikli glæsileiki í klæðaburði, sem ég minntist frá fyn-i tímum. Hann *kom iút ur skýli og stóð undir uiuspiiiö iræga er að koma í búðirnaiv (*+>*•++ ini**>++**+,**+*hI'+-+>*<*^+*++***^^ Petta er Iais£if.?emst& kúíuspil, sém hév öefir séat, og spila p d ungir sem gamlir. Verð'24^ tveimur Ijótum kókospáimum, og þar þrýsti hann húfunni nið ur á hármikla höfuðið. Hann yar í stuttbuxum og þunnri ermalausri skyrtu, og hafði byssuna úm öxl. Hún var jafn- gljáfægð og vant var. Síðan steig hann inn í skínandi F'ord bíl og 6k til Rangoon með mann inum, sem hann var að taka við af. Þetta var í jaðri frum- skógarins, nálægt Pegu. Hér voru hinar nýju ' aðalstöðvar binna f urðulega hraustu manna, sem vörðu Burma gegn ofur- efli liðs. Alexander hafði komið þenn- an sama morgun, og hann var hinn nýi bershöfðingi þeirra. Að Alexander ólostuðum er ó- hætt að segja, að önnur her- deild hefði komið að meira gagni en nýr hershöfSingi, því að enginn hefði getað sinnt því starfi betur en fyrirrennari hans, Tom Hutton. Það var ó- mögulegt að rétta hlut hersins, og það vissu stjórnmálamenn- irnir heima fyrir. Og það sýn- ir aðeins, hvílíkt geysítraust stjórnin bar til hæfileika Alex- anders, að hann skyldi verða skipaður í þessa stöðu. Hann hafði verið settur í hana til þess að tíraga fullkominn ósigur sem mest á langinn. Þeita sama kvöld heimsótti ég AÍexandeir hershöfðingja húsi fcans, sem leit alveg eins út og rauðu tígulsteinahúsin, sem Peabodyhringurinn hefir reist á ýmsum stöðum í London. — Hann vann i hinu gamla her- bergi Huttons hershöfðingja, og enn hafði ekki unnizt tími til að skipta um nafnspjöld á hurðirmi. Þarna var skrifborð, nokkur landabréf, fáeinir stól- ar, og, að ég held, fjórii3 sím- ax. Það var allt og sumt. Svo 'var þarna áhyggjufullur hers- höfðingi með stóra hönd og hlýit handtak. Eg stóð ekki lengi við, því að hann haf ði hug ann allan við það nýja og hættulega viðfangsefni sitt. Því var líka við að búast, að hann væri áhyggjufulku:, því að hann tók við stöðu sinni ein mitt á versta tíma. Rangoon hefði átt að vera yfirgefin fyr- ir að minnsta kosti sólarhring áður en hann kom, en það haf ði ekki verið hægt vegna þess, að hann var á leiðinni. Það var áuöséð, að ekki var hægt að yf- jrgefa hana, fyrr en sóiarhrmg eitir að hann kom, því að það var ólíkt honum að láta hana falla án þess að kynna. sér af eigln reynd aðstöðuna. Borg- inni var því haldið, og það gerði Japónum fært að taka braútina norður á bóginn og taka stöðvar, sem Alexander varð að hrekja þá frá. Ef matið á eiginleikum Al- exanders er rétt, þá er það ein- kennandi fyrir hann, að á 24 klukkustundum setti hann sig nákvæmlega inn í aö^töðuna, gerði ákvörðun og frám- kvajmdí hana. Hann yissi, ið ef | Rangoon félli, yrði hanö að | berjast, ef til vill vikúm sam- j an,'án þess að geta stuözt við | eðlilegar ^amgönguleiðir, óg að | pegar Rángöon væri iallin, væri ) Burma tapað. En yrði hann | þarna áfram, mundi hrunið J verða enn stórkostlegra. En hann gerði það, sem rétt var. Og eftir það stjórnaði hann í tvo mánuði hersveitum, sem böroí^tfí svo hraustlega, að slíks munu fá dæmi í sögunni. Það er iiægt að fullyrða það, Frh. á.6. íúðu. St. Pálskirkjan í London. I l Þegar Þjóðverjar gerðu hinar miklu loftárásir sínar á London ! \ var fjöldi storbygginga umhverfis St. Pálskirkju, sem sest ; á myndinrú, lagðar í rústir en kirkjan slapp að mestu ó- ;j sködduð. Eliki íieiri bréf um Hállgrímskirkju. — Nóg komið af svo ?óðú. —Síðasíi reiðilesturinn £rá áhorfanda. —. ¦Kvæði skáldsins,. sem enginn vill hýsa nema Messuð * ¦• lögreglan. EG VIL TAKA I>AÐ FRAM,' a3 ég tret ekki birt fleiri l)ré£ «m Hallgrimskirkju. Ég hefí þeg- ar "bírt nógu mörg bréf um. þetta' efni. Síffasta bréfið' Mrti ég i áág og fjallar það um cfni sem tekið Isefir verið inn i umræðurnar um byggingu Haílgrimskirkiu. En ég yii taka það fram ftm' leið qg ég ^ skýj-i ttá. þéssu a'5 ég hef fesiglð miklu fleiri bréf, sem eru aBflvíg þeii-j.*i teiknlpgu, .seni gert' cr ráð fyrir.. 'að.' Haligrímskirkjri'. verði byggð efth' en «teð hemii. Annað I hvorí eru miklu íleirs á móti þess- j ;.ri úeikBÍngu, eða þeir sem eru á móti heani ern duglegri aS skrifa. • „An(ORFANDI'« skrii'ar, og er þetta,. því miður, aSelris útdráttur úr bréfinu: „L. A. mirmir.á alveg „óinterresam" prest sem hangir á sióli uppi á kirkjuvegg og talar til múgsins. Ha:m nöldrar um aö4 fjölgun kirkna leiði af sör fjölgun sjúkráhúsa og annað því uiii líkt góðgæti. Síðan bregður hann sér í kjaftakerlingariíki og spyr hvaða kona þetta hafi verið?" .. ^,BAKN JBTLAR MÁSKB að | vekja hana upp frá dauðum? Eða VÍsá málinu til réttvísinnar, svo að grímuklædd „rannsóknar'/-lög- regla geti dregið einhvern fyrir. lög og. dóm. Síðan ekur hann sér makindalega og varpar öllu yfir k lækna bæjarins." . „AB LÆSNAB E;' .".? bjargað fólki í sveit — án riýti :ku sjúkra- húss — efast ég ekki um, en ætö s'ijTiir hafi ekki hjálpað klerki um efni i nýja líkræðu? Ekt er krist- indómur og annað klerkastéti. O.l að sumra áliti er betra að bera börnin út — það er hreir>legt og ærlegt, en kvelja þau, setja þau á götuna o. s. frv." „EN L. A. ÞRÁIR húsið á Skólavörðuhæð. Eg býst við að það .. 5i c £ leiðinlegt og þréytandi fyrir ! aiia-að íara í gegnum bið- ' iista sjúkrahúsanna og rahnsaka, niáske með læknishjálp, hverjir þurfa skjótrar sjúkrahúsvistar X'ið, þá gæti hann máske komið í veg fyrir að lik dæmi og ég nefndi, skeði alloft, án þess um það ^ rl Frk. 6 6. gíöa. 2 í™

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.