Alþýðublaðið Sunnudagsblað

Tölublað
Aðalrit:

Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 26.01.1936, Blaðsíða 5

Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 26.01.1936, Blaðsíða 5
ALÞÝÐUBLAÐIÐ Blóðhund- urinn. Eftir Bert Brecht. NYLEGA kom f yrir atburður í Moszropom-Russ-kvik- myndaverkbóli, sem sannaði það átakanlega, hve misjafnt meim ^sema framkomu manna. At- kurðurinn var í rauninni mjög ómerkilegur, og hafði auk þess engar afleiðingar, ensamt sem áður var eitthvað uggvænlegt v*ð hann. Þegar verið var að taka kvik- ^yndina „Hvíti örninn", sem átti að sýna Gyðingaofsóknirn- ar í Suður-Rússlandi fyrir Stríðið og framkomu þáverandi 'Ögreglu, kom öldungur nokkur ^0! í kvikmyndasalinn og bað ^öi atvinnu. Hann fór inn í ^ravarðaríbúðina og sagði við ðyravörðinn, að hann leyf ði sér ^rmeð að vekja athygli á því, ^ve líkur hann væri hinum fr*ga landstjóra Muratow. — (ííuratow var upphafsmaður nmna tíðræddu morða og var 'eikinn sem aðalhlutverk í ^yndinni). i Ityravörðurinn hló að honum, eö þar sem þetta var gamall ^ður, kastaði hann honum «*ki út, og þar stóð nú þessi hái, ^gri öldungur með húfuna í ^^ödinni utan við sig innan um *óp aukaleikara og áhalda- naanna. Hann haf ði bersýnilega ^ þá veika von um það, að *>eta unnið sér fyrir fæði og hús- eftir sögulegum myndum, og allir gátu séð „hina óvenjulegu líkingu", sem öldungurinn hafði talað um. HÁLFRI klukkustund síðar sat öldungurinn meðal leið- beinendanna og ræddi við þá um möguleika þess, að hann fengi atvinnu. Samningarnir gengu betur, þar sem Kochalow hafði frá uþphafi haft lítinn áhuga á vþví, að hætta lýðhylli sinni með því, að leika annan eins blóð- hund og Muratow. Hann studdi strax þá uppastungu, að gerð yrði tilraun með „Tvífarann". Nú er ekkert algengara^ í kvikmyndaheiminum en það, að söguleg hlutverk séu leikin af mönnum, sem líkjast þeirri persónu, sem á að sýna, í stað æfðra leikara. Þessir menn eru æf ðir ef tir sérstökum leiðum, og nú var þessum nýja Muratow sagt frá öllum sögulegum stað- reyndum um þennan sögulega mann, og hann var beðinn að sýna Muratow, eins og hann hugsaði sér hann. Leiðbeinend- unum datt nefnilega í hug, að þar sem hann var svona tíkur Muratow að útliti, þá væri ekki ósennilegt, að hann líktist hon- um einnig í framkomu. Svo var valin sýningin, þar sem Muratow tekur á móti við skrifborðið og lítur í morg- unbiöðin. Hann lítur ekki við sendinefndinni. Hikandi leggur hann frá sér blöðin og veit ber- sýnilega ekki, hvað hann á að gera næst. Hann tapar þræðin- um og horfir ráðþrota á leið- beinendurna. v Leiðbeinendurnir hlægja.Einn leikaranna stendur brosandi á fætur, röltir með hendurnar í vösunum inn á leiksviðið, sézt á skrifborðið og reynir að hjálpa „Tvífaranum" fram úr vandræðunum. — Nú komum við að eplaát^ inu, sagði hann uppörvandi. — Muratow var nefnilega þektur að því að vera stöðugt að eta epli. Eplin hafði hann í þess- ari skúffu, sko, hér eru eplin. Hann opnaði eina skrifborðs- skúffuna fyrir „Tvífarann". Nú gengur sendinefndin fram, og þegar sá, sem hefir orð fyrir nefndinni byrjar að tala, þá borðið þér ephð. „Tvífarinn" hafði hlustað á leiðbeininguna með mikilli athygli og leit eplin girndarauga. Þegar sendinefndin var leikin aftur, tók Muratow eph upp úr skúffunni með vinstri hendi, og meðan hann teiknar bókstafí á pappír með hægri hendinni, borðar hann eplið, ekki með neinni græðgi, heldur eins og af vana .Meðan sendinefndin styn- ur f ram erindi sínu, sinnir hann engu, nema eplinu. Að lítilli stundu líðinni, bandar hann hendinni óþolinmóðlega, eins og hann nenni ekki að hlusta á þetta lengur, svo að foringi sendinefndarinnar hættir í miðri setningu. í SVO snýr „Tvíf arinn" sér að leiðbeinendunum og spyr: —- Hver fylgir þeim út? Aðalleiðbeinandinn svarar: ^i í nokkra daga, vegna þess,u sendinefnd Gyðinga, sem grát- Ve Ukur hann var þessumUbiðja hann um að láta morðun- ?a blóðhundi. ^annig stóð maðurinn í ^ukkustund, og altaf varð hann 43 víkja til hliðar, svo að hann **H ekki fyrir, og að lokum ****** hann bak við stórt skrif- *>°rð. Að lokum var tekið eftir honum. Leikararnir höfðu nefnilega J^kið sér hvild og fengu sér **essingu • eða röbbuðu saman. j*ma frægi Moskva-leikari ^ochalow, er lék Muratow, fór *«a til dyravarðarins, til þess ^Lta\a í síma. Þegar hann stóð ^ sMann ýtti dyravörðurinn * honum glottandi, og þegar ^** snéri sér við kom hann ,**a. á manninn bak við skrif- ^ðið. Kochalow var málaður m — Eruð þér þegar hættixr? — Já, ég hélt, að nú mætti fylgja þeim út. Aðálleiðbeinandinn leit bros- andi í kring um sig og sagði: — Nei, góðurinn minn, svona létt sleppið þér nú ekki frá því; þér verðið að gera svo vel og reyna betur í yður þolrifin. Svo stóð hann á fætur og fór í gegnum sýninguna með honum einu sinni enn. Svóna hefir Muratow aldrtó hagað sér. Sko til; þér verðii að hugsa yður um. Þér verðið að hugsa yður, hvernig þessi blóðhundur muni hafa borið sig að. Reynið einu sinni enn. Hann reyndi nú að útiista sýninguna frá sjónarmiði leik^ listarinnar. Hann einkenndi o§ undirstiikaði. „Tvífarinn" bar sig hreint ekki svo klaufalega að. Hann gerði alt, sem honum var sagt, og fór það meira að segja vel úr hendi. Eftir háíí- tíma æfingu leit sýningin svona út: (Muratow kemur inn). Hama hleypir í herðarnar og þenur út brjóstið. Þegar hann er í dyrunum horfir hann arnfrá&- um augum á Gyðingana, seœ hneygja sig mjög djúpt. (Heng- ir húfuna og sverðið á snagf- ann). Við það dettur frakkintt hans á gólfið. Hann lætur frakk- ann liggja. Svo lítur hann £ blöðin og raular lag á meðaa. Svo rekur hann sendinefndhm út. — Þetta getur ekM gengið,. sagði aðalleiðbeinandinn. Svon»>- hefir Muratow aldrei verið. Leibeinendurnir stóðu á fæfe- ur og báðu Kochalow að taka hhitverkið að sér af tur og fóna síðan að kappræða um þaðf hvernig Muratow hafi litið út. En á hinum sögulega stól (Frh. á 8. síðu.) um linna. (Handrit síðu 17: Sendinefndin bíður, Muratow kemur inn, hengir hufu og sverð á snaga, gengur að skrif- borðinu og blaðar í morguhblöð- unum). „Tvífarinn" kemur hin, lítið málaður, í keisaralegum landstjóraeinkennisbúningi. Svo lék hann, að öllum Ieikurunum ásjaandi, Muratow, „eins og hann hafði hugsað sér hann". Hann sýndi hann á eftirfarandi hátt: (SendinefndinbíðurMura- tow kemur inn). „Tvífarinn" gengur hvatlega inn úr dyrun- um með hendurnar í buxnavös- unum, mjög álútur. (Á að hengja húfuna og sverð á snag- ann). Þessu hefir hann bersýni- lega gleymt. Hann sézt strax VERÐ VEBTÆKJA EB LÆGRA HER A IANDI, EN 1 ÖÐRUM I/)NDUM AUF- UNNAR. Viðtœkjaverzlunta vcitir haupendum viðtækja meiri tryggingu um hagkraBm viðskifti en nokkur önnur verzlun mundi g«ra, þegar bilanir koma fram í tækjunum eða óhöpp bera að höndum. Ágóða Viötækjaveralunariimar cr.lögum samkv. eingöngu varið tfl rekstur útvarpsms, almennrar útbreiðslu þess og til hagshöta útvarpsnotendum. 'VahmarhiÐ' er: VHÍtoki bm & kvert heimili. Vlðtækiaferzlna rikisins, Lœkjargötu 10 B. Simi 3823.

x

Alþýðublaðið Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/53

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.