Alþýðublaðið Sunnudagsblað

Tölublað
Aðalrit:

Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 26.07.1936, Blaðsíða 2

Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 26.07.1936, Blaðsíða 2
ALÞfÐUBLABIÖ Um víða veröld: I Frakklandl og Þýzkalandi RIKKI, Jónsi og ég erum íædd í París. Ég Patience, köll- uð Pattí, fæddist á spítala og Rikki líka. Jónsi, sem er litlast- nr, fæddist á myndastofunni. Jónsi hefir rautt hár, ég er Ijós- hærð, en Rikki hefir brúnt hár. Það var fínt hjá pabba áður en Jónsi fæddist. Hann gat stoppað alla umferðina á gðtunum í Pa- rís. Hann fór út að aka i bílin- um okkar með mömmu og kall- aði til lögreglunnar „femme en- ceinte", sem þýðir „kona, sem er bomm", og lögreglan stoppaði •trætóin og alla bílana, en pabbi tíímdi áfram í 'grænu blússi. Okkur pótti svo vænt um lög- reglurnar af þvi pær voru svo agalega góðar við okkur. Einu «inni tók þó ein lögreglan pabba og setti hann í steininn. Mamma var svo mikið rasandi út í Mi- chelle, ítalann, sem kynti mið- stöðina okkar. Einu sinni gerði Michelle einhvern skandala, og mamma barði hann með kúst, og Michelle hljóp út á götu og sótti lögregluna. Þá gaf mamma Mi- chelle á hann, og Michelle stökk upp í loííið, og Michelle og lög- reglan fóru að rífast. Svo fór1 mamma að rífast líka, og alt var í volli. Þá kom pabbi í einu spani niður úr myndastofunni; og þá varð agalegur hasar. Lögregl- &n tók pabba og Michelle og fór jaieð þá í steininn, og mamma •agðist bara skyldi fara út og berjast við allar lögreglur og Mi- chelle og alla hreint. Pabbi sagði: „Þú lætur eins og reitakerling." Og mamma sagði: „Mér er sama." Og hún ætlaði að berja Michelle aftur. En í París eru menn látnir í steininn ef þeir berja einhvern. Svo þess vegna tók lögreglan pabba og Michelle og fór með þá í steininn. En manna hélt áfram að segja: „Mér er sama, mér er sama, mig hefir langað til að berja Michelle í tvö ár, og nú er ég búin að því." Og Michelle var agalega stór og líka a'skaplega feitur, en samt flýði hann undan mömmu. Þá hljóp mamma upp myndastofu- stigann. Svo heyrðum við, að mamma var að fara í bað, og það var svo agalegur kraftur á sturtunni. Þá kom pabbi aftur úr steininum, og hann og enginn stríddi mömmu það sem eftir var af deginum. Mamma er agalega æst. Einu sinni þegar Tína var að klæða okkur kom mamma inn og skildi svefnherbergisdyrnar efíir opnar, Ferðasaga eftir 11 ára telpu. Patience Abbe. '? V V V )£ Maðurheitir JamesE, Abbe oger heimsirægurblaðaljósmyndari. Kona « i ft Nú er nýkomin út i Bandarikjunum bók, sem par pykir all-nýstárleg. p J^ Það er ferOasaga, snnin og skiifuð af Patience lltlu"AÍib"e aö nokk- V Sn ru leyti með aðstoð bræðra hennar. Segir bókin sögu íjölskyldiínnar iiá S ft pvi að Patience fæddist í Paris fyrir 11 árum, frá dvöl fjölskyldunar f, A Frakklítndi, Austurriki, Þýskalandi, Rússlandi og Englandi [og loks í S Bíindarikjunum, en pangað kom hún 1935. Bókin sem kom út i vor, £ var pegar langsamlega „best seller", eg gengu út af henni 20"púsund eintök á fyrstu 20 dögunum. Hér feráeftir stuttur utdráttur úr bókinni i lauslegri pýðingu. Eminn skyldi firtast, hvorki fyrir hönd Rússa né annara pjóöa, af athugunum og tthugasemdum Patience litlu Abbe^og biæðra hennar. Ræður að likum, að pau rista ekki djúpt er pau lýsa alpjóðlegum SS viðlangsefnum, stefm m og sbaumum Hitt kynni heldur að vera, að & pau læru nær pvi að lýsa sjálfum sér og pá jafnframt hinu almenna 5 barnalega. V og pabbi var allsber að gera æf- ingar, og pabbi skelti hurðinni á eftir mömmu, og mamma opnaði dyrnar og var alveg snar ogj pabbi skelti hurðinni aftur, og þá sparkaði mamma í hurðina, og svo fór hún með okkur í skólann, en ekki Tína; ög mamma var í fýlu við pabba og borðaði ekki með honum morg- unmatinn. Aldrei gæti ég, Pa- tience, gifst manni, sem skelti hurðinni á nefið á mér. Mamma er a'skaplega frek við pabba. Og hún segir altaf, að hún hafi gert vitleysu að eiga hann og lýsir frat á alla ljós- myndara. Einu sinni spurðum við: „Af þ'í?" og hún sagði: „Af því ljósmyndarar halda, að mað- ur geti lifað á loftinu." Pappi er a'skaplega lítill bisnismaður, en hann gerir samt engum neitt. Hann er bara bit á peninga. Hann er alt af að spandera, og þegar mamma segir: „Hvar eru pen- ingar?" Þá segir hann: „Hvaða andskotans peningar?" Svo gefur hann mömmu alla peningana, og þegar mamma hefir gengið frá þeim til að geyma þá segir hann: „Kona, hefir þú nokkra aura?" Þá verður mamma öskus. Þegar mamma verður alveg bandvitlaus segir pabbi: „Þú heldur enn þá, að þú sért leik- hússtelpa. Þú getur aldrei gleymt því. En það gat nú samt ekkert orði úr þér á senunni." Þá segir mamma: „Ertu nú viss um það? Hver veit hvað orðið hefði úr mér, ef ég hefði ekki verið svo óhamingjusöm að kynnast þér. Þú, sem eltir mig um alt, og ég gat ekki hríst þig af mér. Svo líka, ef þú hefðir ekki verið hefði ég kannske getað húkkaðf í sendi- herrann, þú manst." Og pabbi hlær og segir: „Stakkels mútter!" Og pabbi segir: „Takið ekki mark á mömmu krakkar, hún er írsk." Þá segir mamma: „Hvað værir nú þú, ef það væri ekki fyrir það, sem írskt er." Þá segir pabbi: „Líttu í bréfabækurnar mínar." Og mamma segir: „Já, það er nú lítandi á þær. ,Það& eru kannski sparisjóðsbækur.'jf Það, sem ég vil, eru peningar í - banka. Og næst þegar þú ferð fois ferðalag, skaltu ekki halda, aða þú skiljir mig eftir til að ganga ^ frá draslinu þínu." En þau rífastl ekki lengi, og alt verður gott aftur, og við förum út að ferð- ast. Og pabbi segir: „Ég vil held- ur, að þessi mamma sé mamma ykkar heldur en nokkur önnur mamma." Og það viljum við líka. T-v EGAR við. bjuggum í St. *^ Cloud danzaði Pavlova í Champs-Elysées-leikhúsinu. Pav- lova er agalega sæt með voða fixa leggi, og það er eins og Iogi ljós innan í augunum á henni. Ég ætla að verða daBZ" mey þegar ég er orðin stór, al því að Pavlova var eins og blórfi og danzaði svo flott. Hún söng og spilaði með fótunum. Og svo er hún svo agalega mikil dama» Ég ætia að verða önnur Pav«' lova. Við krakkarnir grétum öll þegar hún fór til guðs. Svo fórum við frá Cloud, og við höfum aldrei komið til Frakk- lands síðan. Við fórum í bílinunn okkar tii Salzburg og skildum mömmu eftir til að ganga £rá dótinu. Það var ekkert erfitt að komasl burt úr Frakklandi. Þó að viö séum fædd í Frakklandi og get- um bæði verið ameríkönsk og frönsk þegar við erum orðin 2J árs gömul, gaf forsetinn' í Bandar ríkjunum okkur passa til aB nota þangað til við erum orði» stór, svo að þeir sögðu, að víð mættum fara. • Mamma var altaf svo reið sá því við vildum aldrei borða mið^ degismatinn. Pabbi sagði, að ntó þyrftum við ekkert að borða ana> leið til Salzburg, af því mamma var ekki með, og við þyrfturo heldur ekki að þvo okkur. Og við borðuðum Schweinkopf tií morgunverðar og drukkum bjór. Við vorum á Hótel Witter i Salzburg í nokkra daga, og mamma vissi ekkert hvar við vorum, af því pabbi gleymdi að segja henni frá því, og RudoIS Block, sem er Bruno Lessing, símaði til að fá að vita það, era hann vissi ekkert hvert hann átö að síma. Mamma kom með ausf- urhraðlestinni og fór af í Salz- burg og gekk um göturnar til aö leita að okkur. Hún mætti mörgum, sem höfðu séð okkur, 'en enginn vissi, hvar við vorum. Loksins mætti hún kunningja okkar, sem gat sagt henni það- Én þegar hún sá okkur, var hún- reið af því hótelþjónninn vildi ekki hleypa henni inn í herbergin okkar, þó hún segði, að hún'væri. mamman iDkkar, iDg hún fékk ekkS að koma inn fyr en hún sá okk- ur í bílinum okkar og elti okkurá strætóinu og náði okkur loksins á jámbrautarstöðinni. Maðurinn á hótelinu sagði: „Jæja Þá» krakkar, ef þið segið, að hun sé mamma ykkar, þá skulum viö hleypa henni inn." Pabbi var alt af að góna upp á eitt fjallið, og einn da#JD sagði hann: „Haldið þið, að P^ Frh. á 6. síðu-

x

Alþýðublaðið Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/53

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.