Tíminn - 03.02.1965, Qupperneq 12

MIÐVIKUDAGUR 3. febrúar 1965
TÍIV81NN
Bjarni Sigurðsson
F. 26. 6. 1875 — D. 26.1. 1965
í dag verður til moldar borinn
Bjarni Sigurðsson. Ökrum við Nes-
veg, sem lézt 26. jan. s.l. á 90. ald-
ursári. Hann átti að baki langa
ævi, ekki ævi stórra viðburða eða
mikils veraldarframa, heldur ævi
látlausrar elju í sveit og borg, ævi
harðrar lífsbaráttu á því erfjða

greiðvikni hans og hjálpsemi öðr-
um til handa. Því er engin furða að
hann var vinsæll maður og vin-
margur hvar sem hann fór, og
margir eru orðnir gestir þeirra
fajóna á sex áratugum.
Valgerður kona Bjarna, sem lifir
mann sinn, var honum tryggur lífs-
förunautur. Þau eignuðust fjögur
börn, Salbjörg dóttir þeirra lézt
fyrir tæpum 30 árum, en hjá hin-
um Steinari trésmið og Önnu, hafa
gömlu hjónin átt athvarf síðustu
árin og séð sístækkandi hóp bama
bama og barnabarnabarna vaxa úr
grasi. Sá vaxtarbroddur var Bjarna
mesta gleði í ellinni, og þá um-
bun langrar og eljusamrar ævi
faygg ég að hann hafi vitað bezta.
Bjarni kunni ávallt vel við sig
í hópi yngri manna, því átti hann
marga vini ofan moldar til æviloka
og þeir minnast hans með þakk-
látum huga. Hann var svo heill og
fareinn í gleði sinni og bjartsýni að
hann hlaut að láta aðra nióta góðs
af. Slíkir menn eru sjálfum sér og
öðrum gæfumenn.
Jakob Benediktsson.
STÚLKA AÐ NAFNI . . .
Framhald ai 9. síðu.
um í opinberu stjórnmálalífi,
verður maður að læra að lifa
við þá staðreynd, að ekkert er
venjubundið frá degi til dags.
Eina tilbreytingarleysið, sem
hægt er að tala um í því sam-
bandi er það, að það er sífelld
og stöðug tilbreytni.
Fáum mánuðum eftir að
við giftum okkur varð ég mjög
hugfangin, þegar ég hlustaði
á Jack flytja ræðu um hin
miklu vandamál í sambandi við
skipaleiðina um St. Lawrence.
Mér fannst ég vera svo illa
upplýst, að ég innritaði mig
í Gergetown University og
lagði stund á bandaríska sögu.
Ég var republíkani, þegar ég
gifti mig. Jack sneri mér og
gerði mig að demókrata. Þú
verður að hafa verið republik-
ani til að vita, hve gott er að
vera demókrati."
Er Jack Kennedy var spurð
ur að því einhverju sinni, af
hverju hann hefði gengið að
eiga Jackie, svaraði hann,
snöggur upp á lagið eins og
venjulega: ..Hún var að verða
allt of góð og áhrifamikil blaða
kona. Hún hefði getað ógnað
stjórnmálaframa mínum. Ég
varð að koma í veg fyrir það.“
tímabili, sem nú er orðið íslenzkri
æsku álíka fjarlægt og torskilið
og miðaldir.
Bjarni Sigurðsson var fæddur á
Stóra-Vatnsskarði í Skagafirði 26-
6. 1875, sonur hjónanna Sigurðar
Bjarnasonar og Salbjargar Sölva-
dóttur. Hann var af skagfirzkum
bændaættum langt í kyn fram,
kominn í beinan karllegg af Hrólfi
sterka á Álfgeirsvöllum; föðurafi
hans var garpurinn Bjarni skytta
Jónsson á Sjávarborg, sem snemma
varð þjóðsagnahetja í Skagafirði.
Bjarni Sigurðsson fór ungur að
heiman og lengra en þá var titt,
var um skeið í þjónustu Benedikts
sýslumanns Sveinssonar á Héðins-
höfða og síðar vinnumaður hjá sr.
Jakobi Benediktssyni á Hollfreð-
arstöðum. Hann sneri þó bráðlega
aftur til Skagafjarðar, varð vinnu-
maður hjá Jóni hreppstjóra Jóns-
syni á Hafsteinsstöðum árið 1900
og kvæntist dóttur hans Valgerði
þremur árum síðar. Þau reistu bú
í Glæsibæ 1903 og bjuggu þar í
níu ár; síðan áttu þau heima á
Sauðárkróki þangað til þau flutt-
ust búferlum til Hafnarfjarðar
1925, ári síðar settust þau að í
Reykjavík og áttu þar heima eftir
það.
Bæði á Sauðárkróki og í Reykja
vík vann Bjarni að margvíslegum
störfum, en þó einkum að smíðum,
enda var hann prýðilega lagfaentur
til allra verka, sem hann tók hönd
um til, bókband stundaði hann cig
öðru hverju allt fram á síðustu
ár. Alla tíð var hann starfssamur
og ötull að hverju sem hann gekk
og lét sér ekki verk úr hendi falla I
meðan heilsan leyfði.
Bjarni var maður óvenju glað-
lyndur og bjartsýnn, hann var
manna gestrisnastur og hrókur
alls fagnaðar, bæði heima og heim
an. Söngelskur var hann alla ævi
og góður söngmaður á yngri árum
var m.a. einn af stofnendum
Bændakórs Skagfirðinga, seim mik
ið orð fór af í þá daga. Hann var
hreinn í lund og falslaus, skap-
gerð hans var slík að hann lét
aldrei andstreymi eða erfiðleika á
sig ganga, ekkert af því tagi fékk
dregið úr bjartsýni hans eða heft
Benedikt Hafsteinn
Jóhann Jakobsson
F. 29. ágúst 1952. D. 27. janúar
1965.
Hann var sonur lijónanna frú
Steinunnar Kristiánsdóttur frá
Einholti, Hornafirði og Jakobs
Jóhannssonar frá Færeyjum.
f dag fer fram iarðarför þessa
hugljúfa drengs, sem um stund er
horfinn sjónum okkar með svo
sviplegum hætti.
Hin stutta en fagra ævisaga þessa
unga vinar míns mun verða geymd
sem helgur dómur í syrgjandi
hjörtum foreldra hans og syst-
kina, og ylja þeim um ókomin ár.
Það var þegar sýnt, að í honum
bjó afbragðsmannsefni, sem hefði
mátt vænta mikils af, hefði hon
um auðnazt lengra líf hér á jörðu.
Snemma bar á starfslöngun hjá
honum, svo að sl. haust byrjaði
hann að vinna ásamt barnaskóla-
námi sínu og leysti það hvort
tveggja af hendi með einstakri
kostgæfni og prýði.
Eg minnist þess að eitt s'inn sem
oftar er við mættumst nam hann
staðar og heilsaði eins og hann var
alltaf vanur að gera, þegar hann
tók eftir mér, ég veitti því athygli,
að hann myndi eiga mjög annríkt
að þessu sinni og innti hann eftir
ástæðu, þá Ijómaði hann allur og
sagði með nokkru stolti, að hann
væri farinn að vinna hjá SÍS.
Nú eins og þá veit ég ekki hve-
nær við sjáumst næst en sjálfsagt
verður hann fyrri til að taka eftir
mér þegar þar að kemur. Loks vil
ég enda þessi fátæklegu orð mín
með innilegri samúðarkveðju til
foreldra og systkina, ömmu og afa
hans bæði á Hornaf. og í Færeyj-
um og bið góðan Guð að hugga og
styrkja þau öll í þessum mikla
harmi.
Þér Hafsteinn minn þakka ég
góð kynni og óska þér Guðs bless-
unar og góðrar ferðar heim til
Guðs föður okkar allra. Vertu sæU.
ÁG.
VIÐ ÓÐINSTORG — SÍMI 20-4-90
GB—Reykjavík, mánudag.
Sýning á 35 myndum eftir Eyborgu Guðmundsdóttur listmálara var
opnuð í Bogasalnum um helgina, að viðstöddum fiölmörgum gestum, og
verður sýningin opin daglega kl. 14—22 fram að næstu helgi.
Myndirnar eru flestar nýjar af nálinni, en nokkrar þó frá öllum fimm
árunum, sem Eyborg hefur dvalizt í París, en á þeim tíma hefur hún átt
myndir á tiu samsýningum í Frakklandi, Belgíu og Þýzkalandi. Eyborg
dvelst hér tll vors, en þá fer hún aftur til Parísar tfl að taka þátt i 20.
vorsýningu „Salon Réalité Nouvelles“, og verður það þriðja vorið, sem
Eyborg á verk á þelrrl sýnlngu.
Þessa mynd af Eyborgu tók KJ Ijósmyndari Tímans í Bogasalnum.
Í HLJÓMLEIKASAL
Einsöngur
I sáBíííM iicmu.*
Á tónleikum Tónlistarfélags-
ins þ. 26. jan., söng ungur Spán
verji, Francicc Lazaro, ítalskar
og franskar óperuaríur með að-
stoð Árna Kristjánssonar. Ten-
ór-rödd söngvarans er mikil, og
raddsviðið jafnt. Er honum
mjög sýnt um túlkun og innlif-
un í hin mismunandi verkefni,
sem hann flutti. — Að vísu býr
rödd hans ekki yfir þeirri blæ-
fegurð, sem stundum fyrir-
finnst hjá óperusöngvurum af
þessari gerð en það bætir
hann upp með öruggri og
smekklegri túlkun. I fyrri hluta
efnisskrárinnar mátti merkja
að söngvarinn væri ekki vel
fyrirkallaður og gætti nokkurs
óöryggis á háum tónum, en eft-
ir því sem á sönginn leið, vann
F. Lazaro
hann það fullkomlega upp, og
túlkaði hann t.d. aríur úr
Tosca, sérlega vel. Yfirleitt fór
söngvarinn mjög vel með hin-
ar velþekktu aríur, er hann
flutti, og var víða um glæsilega
frammistöðu að ræða. Árni
Kristjánsson aðstoðaði söngv-
arann mjög vel og smekklega.
Það er varla nema hálfsögð
sagan, að hlýða á óperusöng í
konsertflutningi án alls þess
ytri búnaðar sem leiksviðið og
hljómsveitin veita, og er því
stutt í að slíkur flutningur
verði heldur einhliða. Viðtök
ur áheyrenda voru svo innileg-
ar, að greinilegt var að söngur
á langmest ítök í áheyrendum
hér í okkar Dæ.
Unnur Arnórsdóttir.
LÍNUBRENGL LEIDRÉTT
í grein minni „Bréf til Lárusar
Jónssonar um skólamál“(Tíminn
29.1.) eru nokkrar prentvillur.
Sumar eru þess eðlis, að auðvelt
er að lesa í málið. En á nokkrum
stöðum hafa orðið meinleg línu-
brengl og niðurfelling orða, sem
valda því, að framsetning fer úr
skorðum.
Eg vil því biðja Tímann vinsam-
legast að endurprenta eftirfarandi
málsgreinar:
I. Upphafsorð greinarinnar eiga
að vera þannig:
Uppsalabréf þitt í Tímanum 7.
jan. gefur mér tilefni til þess að
skrifa þér á síðum þessa blaðs
fáeinar línur til þess nr. 1 að
þakka þér það, sem jákvætt er
í bréfi þínu, og nr. 2 til þess að
skýra fyrir þér það. sem þú virðist
mislesa og misskilja í stefnu minni
í skóla- og menntamálum. Hélt ég
þó, að slíkt væri alveg óþarfi.
II. 4. dálkur bls. 7-
Erfiðleikarnir eru mestir í sam-
bandi við flutning gamalla og gró-
inna stofnana og það kann jafn-
vel í mörgum tilfellum að reynast
ómögulegt að koma við flutningi
þeirra, þó að slíkar stofnanir
kynnu að hafa verið eins vel stað-
settar utan Reykjavíkur sem inn-
an, ef þess hefði verið gætt í upp-
hafi að staðsetja þær annars stað-
ar. Kann að vera ómögulegt, segi
ég, og þá er að taka því.
III. 4. dálkur bls. 12.
Eg læt mér því ekki nægja þá
skýringu eina, að ástæðan til lang-
dvalar þeirra í öðrum löndum sé
sprottin af því, hversu íslenzkir
læknar njóti mikils í kjörum og
mannvirðingum erlendis. Því mið-
ur — vil ég segja — skýringin er
ekki í því einu fólgin- Eitthvað
svipað má segja um verkfræðing-
ana.
Með þökk fyrir birtinguna.
Ingvar Gíslason.