Vísir - 20.06.1946, Blaðsíða 7

Vísir - 20.06.1946, Blaðsíða 7
Fimmtudaginn 20. júní 1946 V I S I R Ruby M. Ayres PrinAeAAan Þegar hún var að skarthúast minntist hún f jarstæðukendrar frásagnar um konu, sem hafði verið vansæl í hjónabandi, og efndi til veizlu kvöldið, sem henni barst fregn um, að maður hennar hefði farizt í Afríku. „Eg mun gera eitthvað svípað," hugsaði hún þrálega. „Eg dansa á gröf Clive — dansa á gröf vona mannsins sem eg elska." Hún lét Jónatan bíða eftir sér í tiu mínútur eða svo, áður en hún kom til móts við hann í forslofunni, yndisfögur og með falsroða i kinn- um. Það fór ekki fram hjá henni, að hann horfði á hana af mikilli aðdáun. Allt í einu lyfti hún dálítið upp faldi hins síða kjóls, sem hún var klædd í, hneigði sig djúpt fyrir honum og sagði: „Eg vona, að þér geðjist að útliti minu." „Þú ert prinsessu -lík." Hún hló, ánægð með svar hans. „Mér þykir leitt hvernig eg kom fram við þig i dag. Það kemur sjaldan fyrir, að eg er í leiðu skapi. En í kvöld vil eg skemmta mér. Eg veit fátl yndislegra en að fara i leikhús. Ertu ekki sama sinnis?" „Eg fer mjög sjaldan í leikhús." „Jæja, eg er nú smeyk um, að þú verðir að bjóða mér oft í leikhúsið. kvg vona, að þú sálist ekki af leiðindum." „Eg skal fara með þig livert sem vera skal, þó á hcimsenda væri." Hún gretti sig dálitið. „Nú er eg smeyk um, að þú lofir upp i ermina á þér. Gerðu svo vel að hjálpa mér í kápuna." Hann hlýddi, en fórst dálítið óhönduglega að aðstoða heitmey sína. Hann roðnaði upp í hárs- rætur. „Eg vona, að bifreiðarstjórinn sé ekki með. Það er miklu skemmlilegra, þegar við eruni iéhV' „Eg hugði, að þú vildir helzt fara i s'tóru bif- •reiðinni, svo að við verðum að sætta okkur við nærveru bifreiðarstjórans. Eg vona, að þú sætt- ir þig við þetta úr því, sem komið er." Það brá fyrir kviða í tilliti augna hans. Frá þvi, er hann skildi við hana, hafði háriri kvalist af lilhugsuninni um, að hún hafði farið að gráta. Og nú var hún gerbreytt, fögur, glöð, lék á als oddi. Þögull gekk hann með henni að bif- reiðinni, stóru Daimler-bif reiðinni sem Priscilla Iiafði svo oft séð frú Corbie aka í, einmana í auðlegð sinni. „Það liggur nú við, að mér finnisteg vera prinsessa," sagði hún, þegar bifreiðin leið áfram eftir þjóðbrautinni hávaðalaust. — „Eg vona, að það fari ekki eins fyrir mér og Öskubusku, þeg- ar eg vakna, að þá verði eg búin gömlu tötrun- aiin niínum." 8. KAPITULL Jónatan var hyggnari en svo, að hann reyndi á nokkurn hátt að nota sér það hversu vinsam- leg Priscilla var. Hánn hallaði sér af tur i bifreið- inni og f ór að tala um daginn og veginn. „Mér heppnaðist að fá stúku i Pálace-leikhús- inu," sagði hann. „Eg reyndi í mörgum öðrum leikhúsum, en allsstaðar voru allir miðar seldir. Það er f jölleikasýning í Palace". „Það er fyrirtak," sagði Priscilla og dró ekk- <ert úr kæti hennar. í kvöld fannst henni gott til þess að hugsa, að mega hlýða á og horfa á eitt- hvað skemmtilegt — vafalaust yrðu einhverjir leikþættir sem gaman yrði að. ' „Mér flaug í hug, að við byrjuðum á því að fá okkur eitthvað að borða i Savoy Grill, aður •en leiksýningin hefst. Að leiksýningunni lokinni ;getum við svo farið inn á einhvern nætur-gilda- •skála." Hann horfði á hana, eins og hann væri að biðjast afsökunar. „Þú trúir því víst ekki, að það má heita að þetta sé í fyrsta skipti, sem eg f er út að skemmta mér á þennan hátt." Hún fór að hlæja. „Má heita," sagði hún kát. „Þú hefir þá boðið stúlku út fyrr." „Eg hefi einu sinni eða tvisvar boðið frænkú minni í leikhúsið. Hún kemur til okkar við og við. Óvanaleg stúlka, kyrlát og stillt. Eg yrði ekkert hissa á því, að þér geðjaðist að henni." „Mér geðjast að flestu fólki. Eg vil eiga marga vini. Þú verður að kynna mig fyrir henni." „Hún á heima í Yorkshire," sagði hann svo sem eins og til skýringar. „Hún hefir raunar ekki komið oft til okkar, frá því er við fluttum hingað." Priscilla skildi mæia vel, að það sem hann vildi sagt hafa var „frá þvi, er við urðum auðug." „Þú ættir að bjóða henni að heimsækja ykk- ur," sagði Priscilla. „Geðjast móður þinni að henni ?" „Fyrrum þótli henni vænl um hana — en tímarnir breytast og mennirnir með." „Já, breytt kjör manna hafa sín áhrif, það er ekki um að villast. Veiztu það, Jónatan, að móð- ir þín var miklu ánægðari en nú með kjör sín, þegar hún var fátæk —¦" „Hefir'hún sagt þér frá því?" „Ekki með beinum orðum, en mér skildist af því, sem hún sagði, að þessu væri svona varið. Eg kenni i brjósti um mömmu þína." Eftir stutta þögn bætti Pricilla við: „Yið lifum í furðulegum heimi. Við gerum okkur *i hugarlund, að öll okkar hamingja sé undir því komin, að við fáum eitthvað, sem við óskum innilega eftir, en þegar svo óskirnar ræt- ast er það, sem við óskuðum eftir og fengum, ekki eins dásamlegt og við bjuggumst við. Ertu ekki sama sinnis og eg um það, að okkur sé ekki ætlað að öðlast mikla, sanna hamingju, i þessu lifi?" En nú flaug hcnni í hug, að hún væri að koma þvi til leiðar að þau færu að ræða alvarleg mál — og það var alls ekki ætlun hennar. Og hún gerði sér upp hlátur og mælti: „En' i kvöld ætlum við að skemmta okkur, Jónatan." Þegai eg vai Jdappari" í Vín. Eftir Joseph Wechsberg. Húsbóndinn sat á baðkersbrúninni og stundi þung- an. Hann sagði bara að því miður væri ekkert við þessu að gera. Schostal bjóst þá til að fara, þótt hann skildi ekki, hvers vegna hann hefði verið kallaður til Piccavers, eri harin sagði þá: „Þúmisstir eitthvað". Schostal tók þá eftir tveim tuttugu schillinga-seðlum á gólfinu. Það var ekki fyrr en hann var kominn út, að hann minntist þess, að Piccaver var vanur að greiða 40 schillinga fyrir kveldið. BaJJettinn fær lófatak. Yið gerðum skyldu okkar við Piccaver þetta kveld, en næsta kveld átti að leika Faust. Enginn söngvar- anna hafði þorað að tala við Schostal, svo að hann sagði við okkur: „Yið hreyfum okkur ekki fyrr en eftir balletlinn. Þá gerum við betur en nokkuru sinni, til þess að striða þeim". Það var lítið fjör i söngnum og litið lófatak, fyrr en búið var að dansa. Þá æílaði þakið af húsinu. Næsta dag sendu tvær af aðalsöngkonunum menn sína tii þess að semja við Schostal á ný. Hinir komu brátt á eftir þeim og skiptu sér ekkert af því, þótt gefið hefði verið drengskaparloforð um að hafa ekkert saraan við okkur að sælda. Bílasýning í vændum. Föstudagskvöld eitt árið 1926, eftir daufa sýningu á Die Ágyptische Helena, eftir Richard Strauss, koiuu tveir hærskotnir, velklæddir menn, sem virtust vera iðjuhöldar, að máli við Schostal í fordyri óperunnar og buðu honum að drekka með sér kaffisopa i kaf fi- húsi einu. Kynntu þeir sig sem einkaumboðsmenn bilasmiðjanna Lancia, Fiat og Auburn-Cord. Næsta dag átti að hefjast í Yín sýningarkeppni á bilum, fegurðarkeppni, sem jafnan þótli mikill við- burður. Bilar þeir, sem fengju þrenn fyrstu verð- launin, áttu að fá gullmerki og auk þess voru verð- launin ágæt augíýsing, sem jók söluna til 'muna. Mennirnir höfðu heyrt um það, hvað Schostal var leikinn í að vekja aðdáun fjöldans og þá langaði nú til að vitay hvort hann mundi ekki fús til að hlaupa undir bagga hjá þeim, lála þeirra bila sigra. „Hvernig væri, að þér kæmuð með hundrað menn, vel búna og rikisbubbalega?" sagði sá yngri. „Það gæti haft ágæt áhrif, ef þér létuð þá klappa, þegar okkar^bílar fara framhjá." Hinn eldii kvað ekkert gera lil, þótt þetta yrði dýrt, þeir væru fúsir til að greiða Schostal 1000 schillinga og laun mannanna að auki, en fara yrði gætilega að þessu. Allt væri glatað, ef einhver kæmist að sanuleikanum. Yarð það loks að samkomulagi, að hver mannanna ætti að fá tvo schillinga og brauðsneið, en iðjuhöldarnir skyldu sjá þeim fyrir aðgöngumiðum og flutningi að og frá AW&wðmm Það er me<5 ræöuhöld eins og Menn verða aS kunna aö stoppa. bifreiöaakstur. Iþróttamaöurinn: Hvað er eg me'ö mikinn hita? Læknirinn: 40.9. „ Iþróttamaðurinn: Hva'S er heimsmetiö? Á Englandi er ólöglegt: Að borða kjöt á miövikudögum, aö gefa viS- skiptavinum sínum jólagjafir, aS ríða asna um helgar og að leika tennis og aðra knattleiki ef menn eru ekki „gentlemen". Jæja, hveniig gengu veiðarnar? Æ, blessuS minnstu ekki á þatS. kunningja mína. Eg hitti tvo Já,— Magnús i hnéð og Hermann í öxlina. * Dómarinn: Hjálpaði kona yðar ySur við að stela veggfóðrinu. Þjófurinn: Sei, sei nei. Hún kom aðeins til þess að velja munstrin. Schostal í einkabíl. Schostal var nú fenginh prýðilegur bill til umráða og ók bann alla nóttina um borgina til þess að ráða menn til starfans. Þeim var sagt; að vera staddir fyr- ir utan óperuna klukkan tvö næsta dag, laugardag. Sumir tóku þessu heldur illa, þvi að þeir höfðu ætlað að skemmla sér með kæruslunum utan bæjarins um helgina, en Schostal hótaði þá, að þeir sTtyldu ekki fá að vera meðal klapparanna við sýningu Meister- singer, sem fram átti að fara mjög bráðlega. Þá hétu þeir því að vera á tilteknum stað. Um morguninn fór Schostal síðan til verzlana við- skiptavina sinna og lét þá sýna sér bilana, sem menn hans áttu að klappa fyrir. En vegna þess, að hann var ekki viss um, að hann mundi muna útlit þeirra, lét hann setja hreyflana í gang. Hann þóttist viss um að geta þekkt þá á hljóðinu. Betri burstun. Á tilsettum tíma vorum við allir komnir til óper- upnar. Sumir voru þó ekki alveg eins ríkisbubbalegir og nauðsynlegt var og voru þeir reknir til næsta skó- burstara til þess að láta gljá skó sína. Þegar þvi var lökið, var'ekið út á sýningarstaðinn. Þar settumst við meðal hágöfugra greifafrúa og þegar merki var gefið, Schostal kinkaði kolli, tókum við að klappa. Gekk þetta allt eftir áætlun, en eg man satl að segja ekki, hvernig verðlaunin féllu, enda

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.