Vísir - 26.07.1947, Blaðsíða 2

Vísir - 26.07.1947, Blaðsíða 2
V I S I R Laugardaginn 26. júlí 1947 "¦'¦¦'V..... i't (LIki gjy<ú%giffeaga ^IÍSIU y .. .: ? rt, en aiít. íw* <=Luaan L^ar, fc Mary þurfti ekki að fara í brautir, hafði lrún hálft í höfðu lcomið sér saman um, ncinar grafgötur um það, að hvoru skammast sín fyrir að gleyma afmælisdögum, hann var hýr af víni, þegar það, því að hún vissi, að hon- þar lil batnaði í ári. Og Jiann liann kom heim. Hún þurfti um var fjarri skapi, að yfir-'sagði ekkert, er hann kvaddi eicki að spyrja og spurði gefa félagið. Hann sagði allt- hana, sem gaf til kynna, að (inskis, en hann sagði eitt- af, að eitt yrði yfir sig, Bob.hann myndi eftir afmælis- hvað á þá leið, að einhver og Jim að ganga. Henni deginum hennar l:efði boðið upp á glas og ó- fannst að hann hefði brugð gerlegi væri, að hafna boð- ist trausti sínu með því, aðjvar farinn. Það var ínu. |veðsetja sigarettuhylkið. utan á það til hennar. í um- Eh þegar hann fór úr jakk- Hann hafði gengið til vinn- slaginu vorri tveir tíu dollara arium veitti hun því áthygli,' unnar, til þess að spára séðlar og einn fimm dollara að sígarettu-hylkið hans' strætisvagnafé. Og hún hafði seðill. Og bréfið var svo vantaði. Það var úr gulli, og sparað saman nokkur cent á hann hafði jafnan haft það í dag mánuðum saman til þess :'ama vestisvasanum — árum að kaupa sér vetrarkápu. saman — allt frá því, er hann Hún álti 23 dollara og nokk- fékk það að gjöf. I úr cent í sparibauk, til kápu- ,Hvað gerðist?" spitrði kaupanna. hún. . I Henni varð Ijóst morgun- „Eg var að vona, að þú inn eftir,. er hann kyssti hana niyndir ekki taka eftir því," þegar hann lagði af stað til sagði hann raunamæddur á vinriunriar, að hann var svip. „Það eru tveir dagar, smeykur um, að sér hefði síðan eg saknaði þess. Eg get ekki telcist að blekkja hana. "kki trúað að eg hafi týnt Hann var eins og strálcur, því. Og eg get ekki trúað því,' Sem hafði orðið uppvis að að því hafi verið slolið. Hver jeinhverri hrellni. En litlir ;;at fengið tækifæri til þess?" , strákar sem þannig var á- „Var það svo dýrmætt,", statt fyrir, voru smáskritnir silkisokka af beztu teg- talar tiu mál, hvert gerólíkt . und. Og gætúm við svo.öðru, og svo koma.menn úr ; ekki farið i bió í kvöld,.til öilum áttiun til Darjeeling, tilbreytingar?" ,þegar markaður err Chunu Maya var af kyn- Hún fór i skárstu flikurn- flokki Lepcha. Hún var af ar sinar og snyrti sig. Eng- stofni, sem fyrstur byggði inn mátti sjá, að hún hafði Simmim, i nokkurri fjar- "grátið. Htiri fór niður í bæ og lægð frá Darjeeling. Þessu keypti skó og sokka. Þegar fólki er þannig lýst, að það hún var komin heim tók hún sé milt, friðsamlegt, og á gömlu kápuna sína og press-' vorum dögum er flest fólk aði hana. Og hún átti fimm af þessum stofni snault af dollara eftir. Þau gátu keypt veraldargæðum. sér máltíð í ' matsöluhúsi, | Fleslir þeirra seilast eftir sem lionum líkaði vel að atvinnu við að bera farangur koma í. Og svo gátu þau far- og annað slikt, og konum ið í bíó eftir á. þeirra er þrælað út sem Hún var blíð og góð við „burðardýrum", en Lepcha- Húnfannbréf,begarhann!hann> er hann kom heim. konumar eru lágvaxnar og skrifað Hann daðist að hví' sem hún velkbvSSðan ! ; ! sagði hún. Hanh mat hylkið mikils, og það var hægt að brosa að þeim. Eri ekki að honuin. vfcgna þess að lionum hafði Ekki að þessu. Öllu var lokið, verið gefið það i viðurkenn-, fánrist henni. ingar skyni fyrir unnin störf | Hún tæmdi sparibaukinn, :;em framleiðslustjóri á þegar hann var farinn. Hún ! rcpputímanum. Það var átti næstum þrjá dollara í .' Ickert annað, sem hann gat pyrigju sinni. Hún fór niður hljóðandi: „Elskan min — eg veit, að þú átt næstum nóg í sparibauknum til að kaupa þér vetrarkápu. En í hamingju bænum kauptu þér skó, sem fara vel við kápuna, og soklca. Þú hef- ir fegurri fótleggi en nokkur önnur kona í borg- inni — þá verður að fá þér hafði keypt. . „En kápan?" spurði hann svo. Hún sat á kné'hans m'eð annan handlegginn um háls hans og Jlaumaði sigarettu- hylkinu í vestisvasa hans. Hann horfði á hana. Og hún horfði langa stund í augu hans. Og svo lagði hún vanga sinn að vanga hans. „En, elskan mín, eg hefi ekki gefið þér neitt," sagði hann. „Miklu meira en þig grun- ar," svaraði hiin. atefyetd: atkha ærio fagra í Darjeelliig Það var markaðsdagui' í Darjeeling, „perlu fjalla- þorpanna", cins og hún var íalið sér til gildis á þeim i 'bæ gangandi og leys'ti út!stundum koIlllð- ?n í fjalla- líma, en að hafa bjargað fé- jhyHrið. Og er heimkom faldi jbéruðunum næst Tibet minna 'agi.sínuúr miklum erfiðleik- hún það innan í gömlum hessi ÞS?P a árnarhréiður á um, en nú átti það aftur við sokkum. Hún ællaði ekkert I klettasvllum- Norður frá mikla. erfiðleika að stríða, Um þetta að segja. Hún gat Þorpinu að sjá gnæfa fjöllin vegnaþessaðekkihafði tek-'leikið sitt hlutverk eins 0g'lliminhau' Himalaya, og izt að ná samníngum við hann. Og allt í einu rann það 28-000 feta Kanchenjunga^ stjórnina um mikilvæga' upp fyrir henni hvað það var, I tindurinn er í aðeins 65 kiló- pöntun. Hann hafði haft að- sem henni sárnaði mest. Það|metra fjarlægð frá þorpinu, oins 25 dollara i kaup ávikuivar eklci óbærilegt, að hann en hann er einskonar mið- depill Fólk snæviþaktra frá Nepal, tinda. Bhitia, '.)<>' þau höfðu ekki annað við hafði farið á bak við hana "ð styðjast. Þau höfðu lifað Ef hann hefði nú verið þreytt- cins sparlega og þau gátu,'ur á að hafa aldrei peninga I Lepcha, og auk þess Tibet- .elt bifreiðina í' geymslu, handa milli og veðselt hyllcið buar °& Indverjar ráfuðu um ?eigt lilla húsið sitt, fyrir til þess að riá í nokkra doll- - jöldum af því, og þegar ara? Það var honum líkt, að verst hoi-fði, minnti haim vilja bóða einhverjum upp á ':ana jafnan á gullhylkið. Það hádegisverð eða upp á glas. væri einslconar öryggissjóð-(En hann mundi ekki hafa .'ir. Það væri að minnsta kosti gert það undir þessum lcring- (.'!-)—70 dollara virði. Það var ekki fyrr en hann umstæðum, ef hann elskaði iiana. Hún hafði ekki kvart- var sofnaður, að hún fann'að yfir því, hve margs hún miða í einum vasa hans,'ha.fði orðið að fara á mis. uiða, sem sýndi, að hann Húri hafði viljað gera honum ? afði veðsett hylkið fyrir 'allt til geðs. I>að var henni. þokkabylki héngu í keðju úm ;veimur dögum. Hún yar að aM, að gela þóknast honum, stræti þorpsins, og lcemur alll þetta fólk mönnum lcyn- lega fyrir sjónir. Eg stóð í bazar nokkrum og horfði á múginn. Konur, jafnvel hinar fátækuslu þeirra meðal, höfðu lclæðst í sínar beztu spjarir. Fóllc þetta skreytti sig með auð- legð sinni, djásnum úr gulli og silfri, stór svonefnd yndis- . iuma saman rifu í jakka- ' 'ðrinu, er hún fann . hann. Og hann hafði fengið 25 doll- ;:ra út á hylkið. Hún varð andvaka. Vegna ?:css, að þau höfðu jafnan ? 'nt hvort öðru fullt traust — til þessa. Og þegar henni finst stimdum, að hann gæti staðið mcð honum í erfið- Jeikunum. Nú varð hún að horfast í augu við' það, að hún hafði það ekki lengur á valdi sínu, að gera honum til geðs. Hún hugsaði um þetta næstu þrjá daga. Og fjórði dagurinn rarin Upp — af- lckið á og lagt á aðrar i mælisdagur hennar. Þau hálsinn og konur báru furðu lega stóra hringi, armbönd og öklahringa, úr gulli eða silfri. Kona, smá vexti, vakti sér- slaka athygli mina. Ekki vegna skartgripa hennar, því að hún bar aðeins tvo óásjá- leg annbönd, og klæði henn- ar voru snjáð og slitin. En þegar hún brosti til mín sannarlega að þræla, en and- litsfegurð þeirra er óviðjafn- anleg. j Chunu Maya sat fyrir mér i herbergi í gistihúsi mínu og var aðdáunarvert hversu , þolinmóð og góð fyrirmynd hún var. Hún þreyttist aldrei á að sitja í sömu stellingum, | og skildi jafnan fljótt og vel leiðbeinirigar mínar og fyrir- skipanir, þótt hún skildi eklci orð af því, sem eg sagði. Trú hennar var einkenni- legt sambland Buddishma og animosma. Hún tilbað anda, anda snjóbi'eiðanna, anda fjallalindanna, og þar fram eftir • götunum. Hún var í sannleika auðmjúk »— og að- dáunarverð í auðmýkt sinni. Eitt sinn bað eg þjóninn um, að færa okkur te og lcölcur. sem hann og gerði, en það var fyrir neðan virðingu hans að hella í bolla Lepcha-mær- innar. Eg rétti henni þvi bolla með tevatni, og hún settist með hann út i horni með krosslagða fætur. Hún horfði á mig tárvotum aug- um og beið þess að eg dreypti á drykk mínum. Hún fylgdi mér eftir hvert sem eg fór. Ef eg gekk inn á vaknaði löngun í brjósti mínu til "þess að mála mynd af \ henni. Löngun til þess að, mála hin fögru, hlýlegu og' djúpu, brúnu augu hennar, ¦ sem glóðu sem demantar í fegurri umgjörð, en eg hafði. áður litið. Slík var andlits-1 fegurð hennar. i Eg náði í túlk og bað hann markaðst°rgið for hún á eft- að ræða rnálið við hana. Hún f mer' en ava h Sættl hun kvaðst heita Chunu Maya. bess' að Vera ekkl a hælum t r ¦ , f- ,' • ¦ -a mer. Færi eg mn í sölubuð, Hun var fjortan ara og ogift. , ? ' T7 -ii . <•• ii , . * , beið hun íyrir utan hana þar holk i ljallaheruðum þessum .-,-,,-- ., er jafnan ófúst til þess, að ' " ..... láta mála myndir af sér, en elclci varð vart neinnar tregðu í þessa átt hjá henni. 1 öllum álfum eru borgir og héruð, þar sem saman hafa hafnazt menn af' ólík- um þjóðum, þar sem öllu ægir saman, þar sem mergð er hvítra manna, gulra, blakkra og brúnna, og ef til vill er Darjeeling smæstur slílcra staða í heimmum. Fólkið i fjallahéruðunum Framh. á 6. síðu Auglýsingar sem eiga að birt- ast í blaðinu sam- dægurs, verða að: vera komnar fyr- ir kl. 11 árdegis. Tilboð ágúst. 5 herfeergja Ébúð isie§ 'állwn ^ægindom á góSum stað í bænum fyrir fólk, sem get- ur greitt töluverSa leigu fyrirfram. — merkt: ,,IbúS-85" sendist Vísi f>rrir 1,; -

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.