Vísir - 05.08.1953, Blaðsíða 7

Vísir - 05.08.1953, Blaðsíða 7
iiðvikudaginn 5. ágúst 1953. ? fSIB ruvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv>puvvvvvvvvvv^ Uneifkáli ð MarseiIIes eftir JEMILE ZOLA Hruvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv^ núfæ eg refsirigu fyrir að vanrækja það. Þau voru að segja mér frá ást sinni og hjónabandi. Og eg lét mildast við það. Þeir þögðu báðir um; stund. — Heyrið þér, sagði Marius allt í einu. — Komið, þ.ér með mér. Sameinaðir höfum við styrk til að.skilja þau. — Við skulum reyna það, sagði Chastanier ábóti. Þeim hugsaðist ekki að leigja.sér vagn heldur fóru þeir gang- andi út Rue Breteuil, QUai du Canal, Quai Napoleon og niður að Cannebiére. Þeir gengu hratt og töluðust ekki við. . Þegar þeir komu að Cours Saint-Louis. heyrðu þeir hvella rpdd og litu við, Það var Firie, blómastúlkan, sem hafði kallað á-Marius. Jpsephine Cougourdan, sem venjulega gekk undir nafninu Eine, var.ein þessara þeldökku Marseillebarna, lítil og hnellin, en fíngerðir og reglulegir andlitsdrættirnir voru í ætt við hinn undursamlega hreinleika grískrar fegurðar. Andlitið var f ölt og hárið mikið og syart. Brá fyrir glettni í svipnum, Það var ástríðufull orka í dökku augunum. Hún var milli tuttugu og tuttugu og fjögra ára. Hún hafði misst foreldrana þegar hún var fimmtán ára og. varð-að f ara að vinna fyrir-sér og bróður sínum, sem ekki var orðinn tíu ára. Hafði hún rekið atvinnu móður sinnar með dugn- aði, og þremur dögum eftir jarðarforina, áður en tárin voru horfin úr augunum, sat hún í söluskúr á Cours Saint-Louis og seldi blómyendi, sem hún hafði sett saman sjálf. Blómastúlkan litla, varð brátt uppáhald Marseillesbúa, Hún várð vinsæl eins og þeir einir geta orðið sem eiga æsku og yndisþokka. Fólk sagði. að blómin hennar væru með betri og sterkari ilm en önnur blóm. Fínu herrarnir sóttu söluskúrinn hennar. Hún seldi þeim rósirnar sínar, fjólurnar og nellikurnar. Þannig gat hún alið upp Cadet bróður sinn, og þegar hann varð átján ára.fekk hann atvinnu á sendisveinastöð; Ungu systkinin áttu heima við Place aux Oexrfs. Cadet var orðinn hár vexti og vann nú: á bryggjurium. Fine. var orðin þrpskuð stúlka, hún vargædd' lífsfjöri og skrafhreyfni Marseil- lesbúa, og vegna. þess hvp lagleg hún var ríktihún yfir öllum almúgastúlkunum þarna í hverfinu. ' Hún þekkti Cayolbræðurna vegna. þess að hún hafði selt þeirn blóm, og hún gat leyft sér að tala kunnuglega. við þá, á sínu hljómfagra provence-máli. Og svo að það væri sagt sem rétt var þá hafði Philippe keypt svo oft blóm af henni upp á síðkastið, að hún var farin að finna til sín þegar. hann kom. Úngi maðurinn, sem töfraði kvenfólkið ósjálfrátt, hló og hjal- aði við hana, hann starði fast á hana, svo hún roðnaði, og þegar hann gaf sér ekki tíma til að staldra við sagði hann, alltaf eitthvað skemmtilegt um leið og hann gekk hjá .... til þess að láta ekki undir höfuð leggjast að töfra. Og veslings stúlkan, sem fram til þessa hafði vísað- öllum biðlum á bug, var mjög heilluð af þessum leik. Hana dreymdi um Philippe á nóttunni, og hún spurði sjálfa sig kvíðandi, hver það væri sem fengi öll blómin, sem hann keypti af henni, Þegar Marius kom til hennar sá hann að hún var kafrjóð og kvíðandi. Hún var hálfvegis falin bak við. blómin sín. En hún var töfrandi falleg með knipplingahúfuna sína ú höfðinu. — Herra Marius, sagði hún.hikandi. — Er þaðsatt sem eg hefi heyrt fólk vera að tala um síðan í morgun .... að bróðir yðar hafi flúið með ungri stúlku? — Hver segir það? spurði Marius óðamála. • — Allir. Eg heyri ekki um annað talað; Og þegar Marius virtist vera jafn -sár og hún sjálf og af því að hann svaraði engu, hélt hún áfram. dálítið beisk: — Eg hefi oft heyrt að herra Philippe væri laus á kostunum. Hann var blíðmálli en svo að honum gæti alltaf verið alvara. Hún var með grátstafina. í kverkunum en reyndi að vérjast að íárfella. Svo bætti hún við döpur og í mildari tón: — Eg skil vel að þér séuð í vandræðum. Ei þér þurfið.. á mér að halda þá skuluð þér koma til mín. Marius horfði fast á hana. Hann þóttist skilja harm hennar. — Þér eruð góð stúlka, sagði hann. — Eg þakka yður fyrir, hver veit nema eg þiggi hjálp yðar. Hann tók fast í höndina á henni eins og kunningi ætti í hlut og flýtti sér sv.o til Chastanier ábóta, sem hafði beðið hans á gangstéttinni. — Við m,egum engan tíma.missa, sagði hann við prsst'inn. — Fiskisagan um flijttann er komin,-uni alla Marseille-. Við skul- um ná í leiguvagn. Það var komið langt fram á kvöld-þegar þeir komu til St. Barnabé. Þeir hittu ekki aðra en konu A>-'a'sse garðyrkjumanns; hún sat-í stofunni og var að þrióná.'"Konár„ sag'ði þeim ofur rólega að ungu hjónin hefðu orðið hi-ædá um sig og haldið áfram áleiðis til Ajx, gangandi Hún bættj þvi við. að þau hefðu fngið son hennar til að fylgja sér yfir fjallið. Þar með brást síðasta vonin. Marius sneri úrvinda af sorg til Marseille aftiu-, án þess að hlusta á huggunarorð Chastaniers ábóta. Hann var að. hugsa um hinar örlögþrungnu afleiðingar af flónsku Philippes. Hugur hans einbeittist allur að því að verjast ógæfunni sem vofði yfir íjölskyldu hans. — Barnið mitt, eg er bara fátækur rhaður, sagði presturinn þegar þeir skildu. — En treystu mér. Eg ætla að biðja. IV. HVERNIG DE CAZALIS HEFNDI FLÖTTA FRÆNKU SINNAR. Það var á miðvikudegi sem elskendurnir flýðu. Næsta föstu- dag vissi öll Marseilles um kneykslið. Kjaftakerlingarnar skreyttu söguna hinum fáránlegustu skýringum. Aðallinn hneykslaðist en borgarfólkinu var skemmt. í bræði sinni hafði Cazalis ekki svifizt neinna bragða til að gera verknað frænku sinnar sem hneykslanlegastári. Þeir sem voru sæmilega skarpskyggnir sáu fljótt ástæðuna til þessarar hamslausu bræði. De Cazalis var í stjórnarand- stöðuflokknum. Mikill hluti kjósenda hans var aðalsfólk og klerkar, en þó hafði hanri einnig orðið að njóta stuðnings hinna frjálslyndu. Þetta hafði honum sárnað mjög. Hann, sem var konunghollustan sjálf, sem bar eitt af elztu og göfugustu nöfnunum í Provence, sem beygði sig auðmjúkur fyrir almætt- isáhrifum kirkjunnar, hafði megnustu óbeit 5á. að. skríða fyrir hinum frjálslyndu og nota atkvæðin þeirra. Sbóðun, hans var sú að, þeir væru ekki annað en flón og undirtyllur og ættu alls ekki að hafa kosningarrétt. En hann neyddist til að sætta sig við þetta. Lýðveldissinn- arnir voru ekki ódýrir á greiða símim. Qg ef konungssinnarnir vildu ekki borga, hótuðu lýðveldissinnar að bjóða fram sína eigin menn. De Cazalis hafði orðið að bíta í súra eplið, Hann byrgði hatrið í hjarta sér og heitstrengdi að. fá uppreisn ein- hverntíma. Nú komu ýmsar skammarlegar refjar til sögunnar. Klerkastéttin hervæddist. Atkvæðum var smalað bæði til hægri og vinstri og syo var þúsund loforðum og mútum fyrir að.þakka að hann náði kosningu. En það var metnaði hans hræðilegt áfall að verða að neyta þessara bragði til að ná kosningu, Hann hataði lýðveklisflokk- inn meira en nokkurntíma áður, og nú var einn af leiðtogum þeirra genginn'í greipar honum. Loks gat hann látið hatrið bitna. á þessum armingjum, sem höfðu dirfzf að setja hpnum skilyrði fyrir kosningarnar, Þessi maðúr skyldi fá að borga brúsann.. Fólkið hans skyldi rúið og krarnið- Og hann skyldi lpnda.í.fangelsisjálfur, Hann skyldi verða fluttur úr ástarvím- unni á hálmhrúguna í fangelsinu. Óbreyttur alþýðumaður hafði gerzt. syo; djarfur að gerast ^elskhugi frænku hans — de Cazalis! Hann hafði strokið með hana og nú ráfuðu þau á vegunm, eins og. krakkar sem skrópa úr kennslustund. Þetta.var staðreynd sem skyldi verða heyrum kunn sem víðast. Maður.., sem átti ekki neitt undir sér hefði kannske kosið að þagga svona mál niður. En de Cazalis, mill- jónamæringur og þingmaður, var svo mikill áhrifamaður og harðsnúinn metnaðarmaður að án. þess að. blygðast sín aug- lýsti hann alþjóð þá hneysu, sem ætt hans hafði verið gerð. Og hvaða máli skipti þá líf,ungrar stúlku! Allir mundu fá K&rnrculititt — Framh. af 1. síðu. > margir bændur búnir að heyj®; mikið. Eru flestir langt komnir að slá túnin. Lítið er um súg~ þurrkun hér um slóðir, e» margir eiga votheysgryfjur, en vegna þess að tíðarfar hefur verið hagstætt, ætla merm: gryfjurúmið undir hána, ef veð- ur skyldi breytast. Margir eiga; mjög mikið í sæti, hafa lagt á- herzlu á að ná sem mestu upj> í galta. Framtíðarhorfur og kornrækt. Mikið hefur verið rætt og: ritað um aukna fjölbreytni f ræktun, skiptirækt o. s. frv. — Hinn ötuli kornræktarfrömuður-: Klemens Kristjásnson er þeirrar skoðunar, að það muni verða til, að bæta hag bænda, ef koi;n- rækt-in. yrði almenn og stuðsts við fengna reynslu og þékk- ingu. Það tekur langan tíma og krefst mikillar fyrrhafnar og vinnu, sagði K. K. að kprnrækt- in yerði fastur liður í ræktun— inni, en að þyí marki er stefnt. Mjög mikilvæg reynsla hefurr fengist og sannar hún, að. korn- ræktín á framtíð fyrir sér hér á landi, ef rétt er að farið,. ers það er vitanlega með hana eins; og aðra ræktun, að misjafnlegai árar fyrir hana. Jafnframt, er og vert að minnast á, að meíf kornræktartilraurium þeim, err gerðar pru á Sámsstöðum,, er"; unnið að því að kornræktiri» verði því árvissari sem lengra líður. A kvöldvökuiiiii. „Hjá, okkur í Austurlöndum á hver maður fjórar eiginkon- ur," sagði heimamaðurinn við ferðamánninn frá Evrópu. „Á enginn maður færri kon- ur?" spurði komumaður, „O-jú, það kemur fyrir, Til dæmis á bróðir minn aðeins eina konu. Hann er nefnilega piparsveinn." „Og hvað haldið þér nú um það, Jón minn, að draga dálitið úr reykingum og víndrykkju?" mælti læknirinn. „Eg er þeirr- ar skoðunar, að heilga yðar mundi þá fará batnandi." „Gætum við ekki farið öfugt að, læknjr minn," svaraði' rJón., „Væri ekki rétt að eg drykki og reykti meira, svo að gengið yrði úr skugga um það, hvort mér versnaði nokkuð af því?" @ „Þegar, eg gekk aS. eiga þig, Elsa," sagði maðurinn. „hélt eg, að þú værir sannkallaður eng- ill. En nó sé eg æ betur, að þetta er misskilningur. En þó finnst mér verst, að þú skulir mála þig á hverjum degi." „Eigi eg að vera edns ög eng- ill," svaraði Elsa, „verð eg ein- xaitt að mála m&g, ESa hefir þú nokkru. sinni séð engil, ekki var málaður?" sem Gktl áíHHí á^MM í bæjarfréttum Vísis hinn 5. ágúst 1918 var meðal annars þetta: Skip fundið á reki. Blaðið „Vestri" segir frá þyí, aðnorskt selveiðiskip hafi ný- lega fundið annajil selveiðiskip mannlaust á reki skammt und- an Ströndum. Hafði skip þetta mikla veiði ínnanborðs og virt- ist svo sem skipshöfnin hefði nýlega yfirgefið skipið, því að allmikið. var af nýflegnum sel á þilfarinu. En arinars er með öllu ókunnugt um, hvar eða af hvaða ástæðum skipshöfnin hefir yfirgefið það. Skipið var dregið inn .til Aðalvíkpr. Mótorhjó^i hafði verið ekið á kvenmann hér á götu í gær, en ekki orðið að slysi. — Væri þá vel, ef þetta gæti þó. orðið hjólreiðamönn- um aðvörun um að f áía 'gæti- légar en þeir eru þekktir að, og lögreglunni um að líta eftir því. brQtsmönnum. Aðfaranótt surmudags sá«i: þrír menn. ástæðtt til að ónáöa Pétur fisksala Hoffmann aí^ heimili hans í Selsvör með» hávaða og fútoiennsk«. Pétur hefir sjálfur skýrfc blaðinu frá, á, þessa leið: Um kl. 12.30 aðfaranótt sunnudagsins tóku hús á mér: þrír óbótámenn, og lá við hÚS-; broti. Höf ðu þeir í framrni ým- islega fúlmennsku og sérlegs: óvandað orðbragð- Er látunum? linnti ekki, opnaði eg hurðina. og sló þann komumann njður, sem þar var fyrir, með eintt vinstri handar höggj. Nú hóf" þessi maður árás á mig, en fé— lagar hans skunduðu á brott § bifreið. Eg afgreiddi maram þenna með þeim hætti, er svaras myndi 2X27 vandarhöggum, em, tilkynnti síðan lögreglunni hva* gerzt hefði. Býst eg ekki við, að»» mannhrök þessi ónáði mig afturr á þenna hátt um hánótt, Óeirðir enii 1 Berlín. Berlín (AP). — ÓeirSir urðir af völdum kommúnista á 3 stöSj* um í Vestur-Rerlín í gær. Um 6000 ungkommúnistatr frá A.-Berlín reyndu að.hindras úthlutun matvælaboggla,, en 2- óeirðastaðirnir eru á banda— ríska hernámssvæðinu og einna á hinu. franska. Lögreglan dældi vatni á óróa-*- seggina og beitti kylfum^hand-- tók um 70, þ. á m. nokkrar; konur, en hrakti hina yf:. tij A.-Berlínar aftur. Matvo,¦•: .-— hlutun fór því næst fram sem.* áður. — Vestur-þýzkir lögrpglaí þjónar eru farnir að taka mat— arböggla af fólki, sem fe: it A.-Berlínar eftir matart;u;öi— um,,,,sem! ,frá ,V.-Beriín eru;. komnfs4,'|ó.g .-tfrfuí þ^ir íluttir til! úthlutunarstöðvanna að DJÍJ.Ut- Er þannig látinn koma krók— ur á móti bragði. .,„. « ;_j

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.