Vísir - 27.12.1956, Blaðsíða 7

Fimmtudaginn 27. desember 1956.
VtSIR
m
E
m
18
■
m
E
m
m
m
m
B
B
k
ES
E
EDISOM M4HSHALL:
13
!■ BHBBB0 BBHBHB0aS HH IffílBIIIS■ MBRSBí
í bili sinn konunglega virðuleik. Þegar hann tók sér stöðu
neðarlega í röðinni milli tveggja gamalla víkinga, æptu vík-
ingarnir af fögnu'ði. Mér virtist svo sem hann væri slægari, en
þeir hugðu — eða mannlegri en ég hafði álitið.
Að vísu var ár Ragnars, stærri en árar hinna en ég hélt að það
væri fremur til að vekja kátínu, en til að berja með.
Við, sem áttum að hlaupa á fjórum fótum milli raðanna, tók-
um okkur nú stöðu. Sá yngsti átti að vera fyrstur, svo að ég
var aftariega í röðinni. En margir víkinganna misstu höggs-
ins, svo ég komst þriðjunginn af leiðinni án þess að fá meira en
svo sem tíu, tólf högg. Fx-amundan sá sé Ragnar. Ár hans var
svo löng, að hann náði illa til að slá með henni og gerði ekki
miklar tih'aunir til þess. Ég var sannfærður urn að hann væri í
góðu skapi.
Þegar ég kom.að fótum hans, sá ég hann höría aftur á bak,
til að ía svigrúm og þeir sem stóðu við hlið hans viku frá til
áð géfa honum rúm. Ég hafði varla tíiha til að bíta á jaxlinn,
aður en höggið féll. Hann heyrði mig því reka upp óp.
Kvalirnar voru hæðilegar, en ég hélt, að. þær inundu fljót-
lega Iíða frá. En árin sat föst í sitjandanum á mér og ég komst
ekki áfram.
Víkingarnir kpmu út úr röðunum og þyrþtust kringum mig.
Þeir hlógu án afláts og dönsuðu kririgum mig. Ég gat enga
björg mér veitt.
Ég sá Egbert koma hlaupandi til mín, en ég vildi ekki bíða
eítir honum. Svo að ég tók á af öllum kröftum og reif mig
lausan. Það hafði verið rekinn stór öngull í árina og blóðið
spýttist úr sárinu. Hiáturinn þagnaði óðara. Hin veðurböi'ðu
andlit voru méð undrunarsvip og sumir svitnuou.
— Fiskurinn, sem þú veiddir í minni tjörn, hefur verið
veiddur-attur, sagði hann við Egbert upp úr eins manns hljóði.
— Já, og hann losaði sig af önglinum enn þá einu sínni, sagði
Egbert um leið og hann tók í hönd mér.
Ég þagði, en átti erfitt um andardrátt. í höfði mér berg-
málaði ein hugsun án afláts. Fyrir þetta,.: Egbert, fyrir þessa
lítlu viðurkenningu frammi fyrir óvinum mínum, skaltu verða
konungur Nofðimbralands.
3.
Ég ætlaði að verða konungur hafsins.
Þannig voru draumar mínir, þar sem ég hvildi í dimmum
köfanum, éftir að ég fór að byrja að ná mér eftir veikindin.
Ég hafði veikst þrem dögum eftir páskahátíðina, og í þrjá daga
■yfirgaf sálin líkamann og ég ferðaðist í einhvers konar annar-
legum draumi um kynleg undralönd. Ég sá Ör Óðins fljúga
þar milli hárra fjalla, og aftur fannst mér ég liggja í fúlli
tjörn og enn fannst mér ég hoppa milli víkingaraða og sérhver
þeirra hafði ár í hendinni og við árarblaðið var festur öngull
og hlátur þeirra hljómaði hærra en vetrarstormurinn.
Þegar sálin hvarf aftur til líkamans, íannst mér ég heyra
suðúhljóð og pottur, sem var yfir kolaglóð sendi frá sér gufu
og slæma lykt. í sama bili kom Kitti, ág gult andlit hennar
ijómaði, þegar ég ávarpaði hana á hennar eigin máli. Því næst
flýtti hún sér að færa mér heita hreindýramjólk og við það
stýrktist ég.
— Ég sagði fóikinu, að þú herfðir fengið pestina, svo að það
kæmi ekki nálægt þér, sagði Kitti.
•— Það hefði enginn k.oinið. fil mín hvort eo yar, þvi að
öilum er sama, hvort ég lifi eða de-y, En hvers yegna viidirðu
ekki að neinn komi til mín?
— Allt þjónustufólk Egþerts hefði komið og sumir af mönn-
um Ragnars iíka. Ég vildi ekki, að þeir hevrðu það, sém þú
sagðir:
— Hvað ságði ég?
— Þú sagðir, að þú mundir verða voldugur höfðingi og gera
Egbert að konungi í sinu eigin iandi, en drepa Ragnar og
Hasting son hans. Ég kærði mig ekki iini að neinn beirra heyrði;
•þelta gort. Enda var þetta ósennilegt um mann, sem var ný- |
orðinn fresingi og aldrei hafði stigið á skipsfjöl.
— Það er ósennilegt, en samt ekki gort. Gefðu mér kjötbita.!
Hún brá sér burt í fimm mínútur og kom aítur með steikt!
elgskjöt.
— Hvar náðirðu í þetta? spurði ég Kitti, þ.egar ég hafði
sætt sárasta hungrið.
— Ég bað Meeru unr bita, svo ég gæti haft hann til handa
þér, ef þú skyldir lifa þetta af.
— Já, er það eitrað, sagði ég og hrækti út úr niér síðasta
bitanum. En Kitti rak upp fuglshljóð, en það var hlátur hennar.
— Merra samþykkti það að Ragnar risti’njér blócörn. Hún
færði lika höfðingjunum sterkt öl, svo að þeir drykkju sig
fulla og sofnuðu.
Þégar hún vakti 'mig, var gullinn bjarmi úti fyrir, og ég var
glorsoltinn.
Hvað gekk að mér, annað en eitrun eða galdur? spurði ég.
— Ég held, að þú hafir fengið hita út frá sárinu sagði hún,
Hvaða meðal notaðirðu?
•— Ég .notaði' heitan lút. Ég heilti honum i sárið.
— Hyaða .einkennilega lykt 'var. úr, pottinum, þegar ég
vaknaði.
— Ó, það var nú bara af gömlum hreindýrabeinum, sem ég
hafði brytjað niður. Við brennum öll hreindýrabein á Lapp-
landi, því að ef úlfarnir éta þau, fjölgar þeim um helming.
Fólkið hélt, að það væri svona vond lykt af sjúkdcmi þínum og
þess vegna þorði það ekki að koma nálægt dyrunum.
— Ég sá ekki Hasting Meyjarkinn á páskahátíðinni. .Veiztu,
hvar hann vár?
— Hann sigldi með skipi sínu Fjórir drekar.
—- í hvaða viðskiptaerindum ætli hann hafi íarið. Ég gát
aldrei hugsað mér Hasting öðru vísi en í viðskiptaerindum.
— Merra fór til Sliesthorps til að kaupa klæði. Þegar hún
kom aftur, sagði hún Ragnari frá dóttur einhvers kristins kon-
ungs, sem ætti að leggja af stað með frisnesku skipi frá borg
föðurs síns á tilteknum helgidegi kristinna manna. Nafn kon-
ungsins var Rhodri. Landið, sem hann stjórnar, héitir Wales
og er í Vestur-Englandi. Dóttirinn heitir Morgana. Það átti að
flytja hana til York, höfuðborgar Norðimbralands, en hún á að
giftast prinsinum þar, en prinsinn heitir Aella, og þú munt
kannast við það nafn. Faðir hennar sendir með skipinu gull,
silfur og gimsteina. Meera sagði, að ef Ragnar lægi úti fyrir
mynni Humberfljóts milli hálfs, og fulls tungls, mundi hann
vafalaust finna skipið, sem væri grámálað með tíu árar á borð.
Þar gæti hann náð í heimanmundinn, og ef hann næði Morgana
á .sitt yald, mundl unnusti hennareða faðir án efa leysa hana
út með .stórfé. En Ragnar var þá ao leggja af st.að til Saxelfar
með þrjátíu skipa ílota, og vildi ekki fara. Þú yarð Meera æf
og Ragnar varð. reiður og sló hana, svo að ein tönnin hrökk úr'
heimi,-Þessa tönn tók Meera og lét hana-.í öskju. Að .iokiira lét
Ragnar undan og sagði, að fyrst hann gæti ekki farið sjálfur,
skyldi hann senda Hasting Meyjarkinn.
Þegar Kitti hafði lokið þessari þulu, þagnaði hún og stóð
grafkyrr.
—r Hasting . Meyjarkinn var rétti maðuriim til áð senda,
sagði ég. þótt- hann lægi i þúsund nætur hjá konu sem væri
eins fögur og ísold bjarta, mundi hann ekki hreyfa við henni.
Og ég.-geri ekki ráð fyrir, að Morgana leggi neinar snörui: fvrir
hann, þegar hún sér framan í hann.
— Þú taiar bæði gáfulega og heimskulega í senn, Það er
satt, að Hasting hefur vald á>sér og meiri stillingu en.Ragnar
k04$ckumi 4
. Sálfræðingurinn var að enda
fyrirlestur sinn, þegar einn á-
heyrandinn rétti upp söndina.
— Viiduð þér spyrja ein-
hvers? spurði sálfræðingurinn.
— Já, sögðuð þér ekki að góð-
ur pókerspilari mundi verða vel
hæfur til að gegna forstjóra-
stöðu?
—.Jú, það er alveg rétt.
— Hvað á góðúr pókerspiiari
að gera með það, að fara að
vinna?
I heilt ár stóð eítirfarandi.
auglýsing i glugga verzlunar
einnar í St. Louis: Útsala! Út-
saia! Allt á að seljast! Verzlun-
in hættir!
Dag nokkurn hafði einhver
bætt þessu við:
Loforð! Loforð! Loforð!
*
— Hvað er eiginlega að þér?
mað.ur? . spurði eiginkonan. —
Á mánudaginn þóttu þér góðar
þau’iir. Á þriðjudaginn þóttu.
þér góðar baunir. Á raiðviku-
daginn þóttu þér góðar baunir.
En í dag þykja þér ekki góðar
baunir.
í kjötbúð einni i London .var
þessi auglýsing:
— Við búum til pylsur fyrir
Elísábelu drottningu II,
í glugga keppinautarins hin-
um megin við götuna stóð: '
—Guð varðveiti drotíning-
una!
Hvernig stóð á því, að tíu
manns, ,sem voru undir einni
regnhlíf, blotnuðu ekki?
Áf því ,.að það rigndi ekki.
*
Tveir menn voru á veiðum,
Þeir höfðu skotið á endur lát-
laust í tvo tíma, en aldrei hitt.
— Við skulum nú missa af
tveimur í viðbót og fararsvo
heim, sagði þá annar.
Ákafm' forstjóri kom á skrif-
stofuna á mánudagsmorgni og
sá að starfsfólkið hafðist lítið að.
— Þetta géngur ekki! Svona!
Farið þið að vinna! hrópaðí.
hann. — 1 dag er mánudagur,
á morgun er þriðjudagúr, svo
kemur miðvikudagur, vikan.
háif.nuð, og pkki farið að gera
nokkurn skapaðan hlut.

Þeir gripu heljartökum um haus og
vrsití-a- hvcrs ar.nars og stunur -þefrat
bcrgmáluöu í skóginum.
. Þeír hnutu og- stjT.npvfðust: þar til
leikurinn barzt að skógarjaðrinum. In'iíi,. ■ cdsalegu
Jörðín. skalf og trén.-brotniiðu við . .skepaa.
átök hinria../-,. gtóru
iS l r
’ i m! 7