Vísir - 16.01.1957, Blaðsíða 10

Vísir - 16.01.1957, Blaðsíða 10
10 VISIR Miðvikudaginn 16. janúar 3 9571 ¦¦¦¦ EDISOIU MARSKALL: ¦¦¦¦ 'M • mmfutmn 26 Rhodri elta þá uppi og brenna þá á báli og síðan muni sálir þeirra brenna í vítiseldi 'um aldir alda. Þeir munu samt taka þig til fanga, en þeir munu að öllum líkindum fara betur með þig. Þeir eru ef til vill ekki betri menn en Hasting ,en þeir eru hræddari. — Hasting er ekki hræddur við neinn eða neitt, sagði hún hugsandi. — Það er dagsatt. — Fyrst þú dáist svona mikið að honum hefðirðu átt að vera kyr hjá honum. Hún vék höfðinu við og horfði í augu mér. — Ef sjóræningjar réðust á okkur mundir þú þá sleppa lif- andi? Ég hristi höfuðið. Augu hennar urðu stór, af því að hún trúði mér. Ég furðaði mig á því að hún skyldi spyrja, því að staðreyndin var svo aug- ljós. — Þú ert hugprúðari en Hasting. — Nei, það er margt sem ég er hræddur við. Ég er hræddur við að hljóta lítilsvirðingu guða og manna. — Hvaða guða? — Fyrst og fremst Óðins. Ég þagnaði og starði á hana og hugsaði sem svo að ef til vill voru hermenn Óðins hræddastir við það að hljóta lítilsvirðingu í augum hins kristna guðs. — Þetta er hræðilegt stolt. Hefurðu nokkurntíma heyrt satan nefndan? — Nei. — Hanri er höfðingi djöflanna. Guð varpaðí honum út í yztu myrkur vegna ofurdrambs. Og hann hrapaði í níu daga áður en hann hafnaði í Víti. — Óðinn ferðaðist í níu daga eftir dimmum vegum og gegn- um logandi elda áður en hann komst til Heljar til að sækja rúnirnar. — Ég held, að Óðinn og Satan séu einn og sami höfðingi djöflanna. Ef þú áttaðir þig á því, mundirðu gerast kristinn, er ekki svo? — Þú lítilsvirðir mig með því að spyrja að þessu. Ég ætti að slá þig á munninn. — Af hverju gerirðu það þá ekki. Ég gæti ekki borið hönd fyrir höfuð m,ér. — Ég gæti það ekki. Jafnvel við minnsta snoppung mundi blæða úr þér. Hefurðu heyrt getið um leirkerið fagra, sem Hlöðver konungur komst yfir í Soissons? — Nei. — Það var fallegasta leirkerið, sem hann hafði nokkurn- tíma séð. En svo bar til að einn af foringjum hans missti það og braut það. Hlöðver braut síðan höfuð hans með stríðs- öxi sinni. — Ég geri það sama við höfuð þitt og þú gerðir við kerið mitt, sagði hann. Ef ég slæi þig, yrði ég að skera af mér höndina. — Hvað áttu við, Ogier? spurði hún; eftir langa þögn. — Ég á við það að ég elska þig. — Ungir aðalsmenn í höll föður míns hafa biðlað til mín og sagst elska mig — en þeir voru ekkert líkir þér.... — Nei, þeir voru aðalsmenn, en ekki þrælar. — Þeir voru riddaralegir, satt er það, en ást þeirra var ekki svona tryllt. — Þeim hafði ekki verið varpað fyrir máfana, þegar þeir voru litlir og fyrir krabbana, áður en þeir voru orðnir fullvaxnir. Þeir hefðu ekki þorað að drepa Ragnar og mikilhæfasta son hans. — En þú lofaðir mér því að fara með mig aftur til unnusta míns. — — Ef ég lifi svo lengi. — Þú hefur ef til vill ekki sagt það beinum orðum — en þú gafst mér von — um að ég yrði enn þá hæf til að verða konungsbrúður. — Áttu við, hvort ég ætti að taka þig á sama hátt og Ragnar tók'móður Aella? — Heilaga guðsmóðir! Ef Ragnar skyldi nú vera faðir Aella. — — Aella var fæddur áður e.n það skeði. — Ó, guði sé lof! Hún leit til himins þakklátum augum. Því næst hvarf gleðisvipurinn aftur af ásjónu hennar og áhyggju- svipur færðist yf if ándlitið. — Þú segist elska mig, Ogier, og ég trúi þér. Þú hættir lífi þínu fyrir mig og ég veit ekki, hvernig þú átt að geta komizt til baka — og ég vil ekki að þú segir mér það nú. Og ást þín,' fyllir mig fögnuði, jafnvel þótt þú sért þýborinn — ef ást þín er andleg, en ekki holdleg. Og ég bið Ogier — og ég bið þess alla dýrlinga — að ást þín haldi áfram að vera andleg, en veki ekki holdlegar girndir. — Það er ekki hægt að bera vatn í hripi. — Ég veit ekki, hvað þú átt við. — Það er of seint að byrgja brunninn, þegar barnið er dottið ofan í. Um leið og ég sá þig fyrst elskaði ég þig af sterkri ástríðu. Þig hefur aldrei getað dreymt um aðra eins ástríðu. Ef hinir kristnu aðalsmenn hefðu elskað af annarri eins ástríðu hefðu þeir brunnið upp til agna. Ástríðan skekur mig eins og fellibylur skip. — En þetta er glæpsamleg ástæða, þar sem ég er kristin prinsessa, heitbundin öðrum manni, og þú tilbiður framandi guði, hrópaði Morgana og augu hennar fylltust tárum. Treyst- irðu þér til að ráða við þessa voldugu ástríðu, Ogier? — Ég er herra þessarar ástríður, en ekki þræll hennar, sagði ég. — Ég braut af mér klafa þrælsins og varpaði honum í hafið. 4. Ég hafði löngu komizt að því, að Leikfang Óðins var hrað- skreiðara en dreki fyrir fullum seglum í æsibyr. Á þriðja degi eltingarleiksins, þegar öll hin smærri skip Hastings voru snúin við og ekki voru önnur eftir en stærri skipin, hvessti rétt fyrir solarupprás. Við lágum í logni, en fylgdumst með leitarskipunum. Þrjú skip snéru við, en þau þrjú, sem eftir voru, héldu áfram leitinni. Við biðum þangað til fremsta skipið átti eftir tæpa sjómílu til okkar þá reistum við upp seglutréð og settum upp segl. Vindurinn þandi út seglinn og við sigldum út og fjandmenn- irnir sáu okkur ljóslega. Sjómennirnir æptu svo að við heyrð- um greinilega til þeirra. Ég vissi, að höfðingi þeirra stóð þögull í lyftingu. Það fór, eins og ég hafði gert ráð fyrir. Það fremur dró sundur með okkur en saman. Þótt svo væri, iðraðist ég þess, að ég skyldi hafa lagt út í þennan flótta. Því að ef Óðinn yrði þreytt ur á þessu, þurfti hann ekki annað en að hætta að draga andann og þá mundi enginn vindur koma í segl okkar. Allt í einu var þögnin rofin. — Hasting! Hasting — Hér er ég. — Ertu fyrir austan eða vestan mig? — Þú ert heimskingi! Ég er beint á móti þér. Og ég heyrði margradda hlátur. — Eru allir orðnir viltir? hrópaði einhver. — Já, og jafnvel Óðinn, sá eineygi þrjótur. — Hefur vindáttin breytzt? — Nei, en flóðið hefur breyzt. á ^ökuHHÍ 4 Þegar kvikmyndaleikkonai* Ellen Glays, sem áður hafði verið gift Hallsend bankastjóra (er síðar varð gjaldþrota) tók; þátt í hófi í Waldorf Astoria„ var það Hallsend^ fyrrverandi eiginmaður hennar, sem þjón- aði henni við borðið. Eftir aðt hann varð gjaldþrota fekki hann stöðu sem þjónn í Wal-« dorf Astoría. ( f smábæ einum í Westfalen I Þýzkalandi framdi þjófur inn-< brot í gistihús um nótt með þvi að skríða inn um glugga. Þaðl fyrsta sem fyrir honum varðl var askja með dýrindis skart-s gripum er lá þar á náttborði, Hann lét öskjuna vera kyrra á borðinu, meðan hann leitaði eftir fleira verðmæti og tók aði fást við skáp inni í herberginu. Við það myndaðist nokkun hávaði svo að gestgjafinn vakn- aði og þjófurinn varð að hypja sig sömu leið og hann kom og fór slyppur. Gestgjafinn varð of seinn til þess að grípa þjóf- inn en til þess að ná sér með einhverju móti niðri á hontun kastaði hann á eftir honum því fyrsta sem fyrir hendi varð, en' það var askjan með skartgrip- unum. Allshugar feginn hirti þjófurinn skartgripina upp af götunni og hvarf að svo búnu út í myrkrið. • ' ¦ gl, * i;a Kvikmyndafélag í Holly- wood auglýsti viku eftir viku eftir leikara eða leikaraefni, sem hæfði í hlutverk hrollvekj- andi glæpamanns. Lengi vél fekkst enginn, sem var nógu ,,hrollvekjandi", en þó kom þar, að maður bauð sig fram sem þótti henta í hlutverkið. Viku seinna var hann horfinn fyrir fullt og allt — og líka peninga- veski leikstjórans. • Við hjónavígslu í Blackburrj í Englandi, þar sem brúðgum- inn var 82ja ára gamall og brúð- urin 74ra ára, skeði það, að brúðguminn þurfti að yfirgefaí brúðurina strax við altariðw Ástæðan var sú, að hann var, organleikari kirkjunnar og varð að leika brúðkaupssálm- inn í sínu eigin brúðkaupi. £ @. SurtuqkA - T&RZAN 2267 Allir mennirnir voru nú kallaðir £ einn stað og apamaðurinn skýrði þeim. frá ráðagerð sinni. í þetta sinn mun ofsi Tantors verða honum að falli og færa okkur sigur, sagði hann. Komið, við förum nú út á stóru sléttuna og gröfum þar stóra djúpa gryfju. En, höfðingi, hann er of vitur til að láta veiða sig í eitthvað þvíh'kt,, sagði Hemu. Tarzan brosti og sagðL ekki það sem ég hef huga. ^j

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.