Vísir - 14.03.1957, Blaðsíða 7

Vísir - 14.03.1957, Blaðsíða 7
Fímmtudaginn 14. marz 1957 VISIIÍ 1 """ ¦*" ¦ ¦ tt B ¦ B ¦ B H m m « ii B m íCKE3B0E£iHE5EBKBBæBB!HEEEB!X£3SáSaKE3fEIÖ2 mér óróleika. Og það komi mér ekki á óvart, þótt hann væri sónur vérsta fjandmanns míns. — fvar! Þú líkist meirá þessum skjálfandi þræl þarna en méf. Þánnig haföi Ragnar líka talað. En hann hefoi átt að gruna sánnleikann, þegar þrællinn svaraði: — Það er ekki ég, sem hann á við, ívar, því að ég skelf ekki. — Kitti! Minnist þú þess, að þegar við vorum í höll Aella baðstu mig að láta Aella taka Ragnar af líf i. Hafirðu haft grun um þáð þá, að Ragnar væri faðir minn, hefurðu að minnsta kosti ekki sagt mér það. Þá héfur þú svikið mig, og ég mun reka sverð mitt gegnum þau brjóst, sem ég saug sem barn. — Ogier' danski! sagði 'hú'n. — Marðar sýnir birtust mér á þeirri stund, én engin þeirra gaf neitt til kynna urii það, að þú v'ærif' söriuf Ra'griars. — Ég verð að treysta því, að þar með er mér spöruð ein ódáð gegn guðunum. En þegar ég sagði þér, að ég yrði að berjast við Aella þangað til hann lægi dauður, baðstu mig að höggva af honum höndina og sleppa honum svo. : — Já, satt er það. '. — Þegar þú lást hálfdauður fyrir framan fætur mína, spurði ég, hvort þú værir að afla seið. Þú sagðir, að ég væri for- dæmdur, og að þú sæir drekann, sem mundi gleypa mig. Ef þú hefur séð þá, að ég og Aella vorum komnir úr sama móður- kviði, mun ég svæfa þig að eilífu. — Ég er þegar svæfð að eilífu, fóstursonur minn. Mig grun- aði, ao þú hefðir drepið föður þinn og yrðir að drepa hálfbróður þinn að móðurinni og hálfbróður þinn að föðurunum, Aella og Hasting, af því að það væru örlög þín, og enginn getur spornað við öriögum sínum. ' —' Enid, móðir mín! Þú minntist ekkert á þetta þegar Aella ætlaði að taká mig af lífi eða höggva af mér höndina. Það getur ekki verið, að þú hafir vitað þá, að ég væri sonur þinn. —¦ Nei, ég vissi það ekki þá, en ég var mjög áhyggjufull. — En þú vissir það í dag, þegar þú laugst að Hasting, til að reyria að bjarga mér. Hvernig vissirðu það. — Ég talaði við Morgana og hún sagði mér, ao þú geymdir verndargrip í bandi um hálsinn á þér. — Kefðirðu ságt Hasting frá því, til að reyna að frelsa mig? . — Ég skil ekki ykkur, norrænu vikingana. En ég býst ekki við, að hann hefó'i þyrmt þér, þrátt fyrir það. Ég ætlaði því að grípa til annárra ráða. — Hvaðá ráð vofu það? — Að drepa hann með rýtingnum mínum. —- Og þó hafði ég drepið son þinn, Aella. — Þú ért meifi soria minna. — Og þó þótti þér ekki vænna um hann en svo, að þú seldir hahh í þrældóm, sagði Morgana beizkulega. — Ef þú hefðir haft hann hjá þér, hefði hann getað orðið kristinn mað- ur — allt að því Englendingur. ; — Þégif ðu! greip ég fram í, áður en Emd gat svarað. — Hvorki enskt móðerni né brjóstmjólk kristinnar kónu hefði getað gert mig annað en það, sem ég er, Ogier danski. — Ég skal svara þér, Morgaria, sagði Enid af mikilli tign. — Ég vissi, að hann var m'eir'i sóna minria tv'eggja. — Og samt sendirðu hann burt. —~ Ég lét fela hánn fyrst fil að bjarga h'onura frá hefnd roanris míns, jarliris. Ég sendi með honum' helminginn af skart- 'gríþum m'ínum', til að greiða fyrir honum. Ég ætlaðist til, að hann yrði sendur til systur minnar í Kent. En hann var seldur 'í hendur döhskum sjóræningja. Og ég vissi ekki, hver gerði það fyrr en í gær. — Má' ég nú tala? spurði Merra. — Ég held, að bezt sé að Hasting tali fyrst, því a'ð hann er nú farinn að verða andstuttur. Ég leit á hann og hélt, að hann væri ef til vill dauður. En þegar ég aðgætti betur sá ég. að sverðið bærðist í sárinu, þegar hann andaði. — Hasting! hrópaði ég. — Hasting meyjarkinn. Ég sá aftur blámann í augum hans, en þau voru nú mjög tekin að daprast. —' Já, Ogier danski, sagði hann lágt. — Þegar þig dreymdi, að það hefði verið Ragnar, en ekki Judith, sem vakti Gorm upp og sendi hann til þín i draúmi, þá hefur þig dreymt rétt. En þegar hann bað þig að hefna þín ekki á mér, hefur hann ætlað að bjarga þér frá síðustu hefnd guðanna. —''Því'aðvaraði hann þig ekki líka? — Hver veit það? Ef til vill hefur hann hatað mig of mikið tíl þess. ! — Hann hefur ekki hatað þig eins mikið og ég. Jæja, lát- íum nú Meera tala. Ég hef miklar þjáningar, bví mér blæðir inn. Og svo ég segi eins og er, þá efast ég um skemmtariirnar hinum megin, hvort sem það verður í Valhöll eða Helju. Ég vil því, að dóttir meistarans svali forvitni minni. — Meera! Hvers vegna lagðirðu svona mikið á þig til að gera mig að þræli Ragnars? spurði ég. — Það var ekkert ómak. Ég hafði gaman að því. Ættmenn mínir, Hebrear, hafa líka verið hriepptir í þrældóm — i Egypta- landi og Babylon. Ég vissi því að Ragnar hlyti gífurlega' fefs- ingu fyrir að hneppa sinn eigin sori í þrældófn. — En ef ég hefði nú farizt, þegar Ragnar lét fleygja mér í vcginn? Eða af því mikla erfiði, sem mér var Iagt á herðar. Hebrear skildu líka blóðtengd og hefnd Jehova yfir þeimj sém drepa íeður sína, syni eða bræður. En þú varst bara unglingur þá með augun full af draumófum. En þegar þú staekk- aðir og varst sterklegur hafði ég áðra ráðagerðir á prjónunum. — Hefirðu orðið ánægð, ef Ragnar hefði Iátið rista mér blóðörn? — Ég hélt það — þá. En seinna komst ég á þá skbðun, að beíra væri að koina yklcur saman bræðrunum, því að þá mundi þeim bræðravígum ekki ljúka fyrri en öll ættin væri útdauð. Allir hlustuðu á hana þungbúnir á svip. Við vorum undrandi á því, að álík mannvera skyldi vera til á gúos grænní jörð. — Þú ert brjáluð, Meera sagði ég. — Ég var það, en er það ekki lengur, sagði hún. — En þú hafðir fleiri áhugamál en að koma Ragnari og ætt h'ans fyrir kattarnef, sagði ég. — Þú lézt hann veiía Egbert skjól. Þú fékkst hann til að senda Hasting til að rðe'na Mofg- ana. eftir, að hann hafði náð henni, reyndirðu að fá hann til að halda henni. Ég skil ekki.... — Það gæti engimi Norðurlandabúi skilið, nema ef til víll Has'ting. Ég vissi, að Aella og Egbert vildu báðir vera kon- ungar Norðimbralands. Og ég hélt, að ef Ragnar veitti Égbert skjól, lenti hann í andstöðu við Aelía. Ég held, áð þett'a he'fði heppnast, ef ég hefði ekki fundið styttri íeið að tákmarkinu. — Það var þegar þú fréttir, áð Morgana, dóttir Rhodri, var trúlofuð Aella, sagði Alan. — Ég frétti það, og eins hitt, að fyrir hana mætti fá mikið I lausnargjaid. Ef Ragnar léti Hasting ræna hénri. yrði hatrið iriilli Raghars og Aella að logandi báli. Ég hélt líka, að Ragnar vildi fá hana sjálfuf um leið og hann sæi hana, og að sy'nir hans mundu berjast um hana. En mér datt aldrei í hug, að kluni eins og Ögier kollvarpaði öllurii áfórmum mínmri. Þessi leikur er aílt óg sumt, sem ég hafði tií að li'ía fyrir. og nu er honum lokið allt of snemma. ' J JLo k*vö»!*(t*v*u*k*ii*n«n*i Ungur maður kom á fund Chamberlains á meðan hann var forsætisráðherra Br'eta' og bað hann að hjálpa sér og léið- jbeina til þess að verða stjórn- jmálamaður. Það var hans tak- mark í lífinu. „Til þess að verða góðui jstjörnmalamaður", sagði Gham- 'berlain, „þarf maður að hafa Iþrennt til að bera: þéninga, j orðstír og meðfædda háttvísi. Eg veit að þér eruð ríkur eg véit líka að þér hafið getið'yð- ur orðstír, en hvort þér efuð gæddur háttvísi — það veit eg ekki. Og áður eri eg aðhefst eitthvað fyrir yður verð eg að hafa einhver sönnunargögn í höndunum." „Eg held að eg hafi þessi sönnunargögh nú þegar, ef eg mætti segja yður örlitla sögu af mér," svaraði ungi maður- inn á stundinni, „og þá getið þér sjálfur dæmt um hvort mér sé ekki háttvísi í blóð borin. " Þannig var mál með vexti áð' eg dvaldi nokkra daga í Brigh- íon hérna á dögunutn en eitt kvöldið þegar eg kpm heim í gistihúsið langaði mig til þess að fá mér bað svo að eg för inn í baðherbergið. En viti men'n! Þarna sat ung og ljómandi fög- ur stúlka allsriakln i baðkerinu. Þag var sýnilégt að hún hafði gleymt að læsa herberginu þegar hún kom inn. Eg lét mér hvergi bfegða, en sagði bara \ rólega: Afsakið, herra minn! — og labbaði mig á sömu síundu út. Var þetta ekki hátt- visi?" ,,Vissulega," svaraði forsæt- isráðherrann. „Þér eruð háttvís um það Þarf ekki að efast og þér ættUð sannarlega að ver?a stjórnmálamaður — en bara . ekki hjá okkur Englendingum, því að okkur veitir ekki af að' grípa gæsina þá sjaldan að hún geíst." £,'¦¦&_ ÉuwúuakA TARIAN- 2814 fn/Mfíwn1"' Þafna er hann, hvisiaði George. Við það að sjá'Tarzan Já við að Sam yrði mátílaus af hfæðslu, því nú var sá kominn, sem hann óttáðist mest. og flúið uridan mörg hundruð kíló- m'etrá. Hann reyhdi í flyti að húgsa upp eifthvað ráð tii að komast undan. Það var kannske tækifæri meðan Tafzan vár ekki búinrii að firiria harin. En þá kamu öflögin Sam tíí njáípar, og það var þetta með stúlkuna, sem vafð til þess ao Sam sá sér færitil- undánkomu.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.