Vísir - 22.03.1957, Blaðsíða 10

Vísir - 22.03.1957, Blaðsíða 10
íí bir m VlSIB Föstudaginn 22. marz 1957. í.'j ¦¦ ! 10 ......... .......... • • • • • ANIÞIVEMARXIR a&i • • * • • • EFTIR • IlUTfil MOOSÍE •* • • • a • • • • - • hún mundi aldrei fá aðra framar. Það hefði verið- betra, ef hún hefði grátið. Það var við því búizt af kvenfólki. En Elísabet grét aldrei. Ekki einu sinni, þegar pabbi dó. Natan hafði séð, að hrukkur komu í andlit henni, en svo jafn- áði hún sig óðar. Elísabet lagði stolt sitt í að hafa vald á sjáífri sér. Hún laut niður, tók upp brotin af prjóninum, fleygði þeim í körf- una. — Er allt í lagi með hann? spurði hún róleg. — Hvar er hann? — Hann sefur niðri í herberginu mínu, sagði Natti. Honum f- k*v*o*l«d*v*ö*k*u*n*n*i Kvenréttindafélagasamband ítalíu hefur farið þess á leit við þótti vænt um, að röddin skálf ekki lengur. — Hann kom í .framkvæmdastjórn ríkisjárn- j Um Betu og Karólínu var það að segja, að Elísabet hafði aldrei verið í miklum vandræðum með þær. Beta var orðin tvítug og Karólína sextán ára. Þær höfðu fyrst komið sem tokubörn, en enginn mundi nú lengur annað en að þær væru meðlimir fjölskyldunnar. tji Jóel Ellis hafði eitt sinn tekið sér ferð á hendur til Boston •til að vita, hvort hanm gæti ekki fengið sér þjónustustúlku .neðal innflytjenda með skipi frá Englandi. Hann fann hana' | ög auk þess tvær útgrátnar telpuhnyðrur, sem höfðu misst for-J ' eldra sína á leiðinni yfir hafið. Enginn virðist hirða um Betu !og Karólínu Carey. Jóel tók þær heim með sér. í Elísabet varð dálítið undrandi, þegar hann kom með telp- | i^rnar, en munaðarleysi þeirra gekk nærri hjarta og hún tók j þær að sér. Og nú var hún löngu búin að gleyma því, að þær voru tökubörn. Hún agaði þær líkt og syni sína. Það var sams konar uppeldi og hún hafði fengið sjálf. Þær voru nú til mikillar hjálpar í veitingahúsinu. Að minnsta Aosti Karólína. Og Beta raunar líka, ef EHsabet leit nógu vel eí'tir henni. En henni hætti við að trassa verkin sín og vera löt. En á yfirborðinu gerði Elísabet engan mun á Betu og sonum I sínum og Karólínu. I • Karólína var stúlka að hennar skapi, vingjarnleg og góð- \ líátleg. Hún var fljót að læra og rösk að vinna. Sextán ára j gömul irar hún ágæt eldabuska og þrifin til húsverka. Elísabet Ihafði ajdrei haft neinar áhyggjur af Karólínu. Hún var að vísu ekki eins lagleg og Beta, en það gerði ekkert til, Elísabet hafði engar áhyggjur af því. i En stundum kom það fyrir, að svipur Karólínu var óræður. J Hann minnti Elísabetu á andlit refs, sem hún hafði einu sinni j snöggvast séð úti í skógi. En Elísabet - fannst þetta raunar skopleg fjarstæða. Karólína var snotur og hrein og bein stúlka. Elísabet var ekki heimsk kona og ekki viljandi óvingjarn- Jeg. En hún var óbifanleg í einu atriði. Rétt var rétt og rangt var rangt. Hún var sjálf dómarinn og vei þeim, sem syndgar. Natti kom inn í herbergið til að segja henni; að Eddi væri .'íominn. Hann kom engu orði upp í fyrstu, en að lokum settist Jiann á rúmstokkinn og sagði: ] — Mamma! — Natti! sagði Elísabet. — Stattu á fætur, þegar í stað. Þú I Jyktar eins og.... Hvað er að? I - — Eddi er kominn heim, mamma. Hún stóð grafkyrr og leit á hann. Svo sagði hún: — Guði sé lof. . Hún var með í hendinni síðasta beinprjónin, sem hún notaði íil að setja upp hárið á sér með. Hún horfði á hann eins og hún hefði aldrei séð hann fyrr og hefði ekki hugmynd um, til jWers ætti að nota hann. Því næst tók hún um hann báðum höndum, braut hann í tvennt og fleygði brotunum á gólfið. Natti hrökk við, þegar prjónninn brotnaði. Ef hún hefði 3ezt niður og grátið, hefði honum fundizt það eðlilegra. En þaðj var erfitt að fá svona prjóna. Þeir voru handsmíðaðir og pabbi j'iafði sjálfur smíðað þessa prjóna handa mömmu. Honum íannst óþarfi af henni að leika sér að því að bi'jóta þá, því að brautanna þar í landi, að í öll- um eimlestum verði ko'mið upp sérstökum vögnum, sem ein- göngu eru ætlaðir konum. Ástæðurnar fyrir þessari kröfu telja konurnar vera þær, að í fyrsta lagi þoli konur ekki þessi eilífu og sífelldu hrósyrði karl- manna, sem þeir meini ekkert með og í öðru lagi sé það ekki fyrir kvenfólk að hlusta án af- láts á heimskulegar umræður nótt. Hann er meiddur. Hefur fengið mikinn skurð á höfuðið og er áka^lega magur. Ég.... Það var ekki vert að segja henni, að Eddi hefði verið bar- inn og sveltur. Elísabet leit á hann. Hún yppti öxlum, gekk hröðuna skref- um fram hjá Tionum, út úr herberginu og niðirr stigann. Natti gekk hægt á eftir henni niður stigann. Hann hafði reynt að segja henni þetta eins gætilega og hann gat. Þegar hann kom niður í forstofuna, kom Karólína út úr herbergi sínu. Hún stanzaði þegar hún sá hann og starði. — Frekjudósin þín, sagði hann. —¦ Hvað er að þér? spurði hún vingjarnlega. — Farðu og eldaðu morgunverðinn. Reyndu einu sinni að þeirra um pólitík. gera gagn. J * — Ég var einmitt á leiðinni. Vertu nú ekki eins og snúið ' roð í hund. \ Albert Einstein var beðinn Eddi er kominn heim, hreyti hann út úr sér. — Hann er að koma til Hollywood til þess veikur_ jað leggja blessun sína yfir Hann gerði sér ekki grein fyrir, hvaða áhrif þetta hefði á Karólínu. Hún opnaði munninn fyrst, eins og hún yrði undrandi. ¦, Svo sagði hún: — Ó, nei, eins og þetta hefði verið það, sem ! hún sízt af öllu óskaði eftir. Hún sneri sér við, fór aftur inn í, herbergi sitt og læsti hurðinni. • / Hvað er nú að, hugsaði hann. Að vísu rifust þau alltaf og sátu aldrei á sárshöfði, en maður skyldi þó ætla að hún yrði t glöð, þegar hann væri kominn heim eftir þriggja ára fjarveru. Ef til vill var það vegna þess, að ég sagði að hann væri veikur. Hann kallaði gegnum hurðina. - Farið þið Beta að elda morg- ^TJf^t^J^ ^? unverðinn, Karólína. Við hin höfum nóg að gera þessa stundina. 1 Hann hélt áfram niður stigann og gegnum eldhúsið, en hikaði. „..?.. ofurlítið við dyrnar á svefnherbergi sínu. Það var dauðaþögn'. . TT . . „ -v- , £'íe--u r. «t- a mj„ muni vera mesta uppgotvun a þar mni. Hann vissi, að moðu-hans stoð þar og horfði a Edda ,*,. ,..,,. i. ^T ,,.,,*.. *, sviði nutima efnafræði?'- og sa, hvað hann var hræðilega nthtandi. Natti oskaði, að nann hefði getað komið í veg fyrir það, en það var ekki hægt. Þögnin varð nokkuð löng og hann fann svitan spretta á enni sér. Hann að- leggja blessun sina nokkur tæknileg atriði í sam- bandi við nýja kvikmynd sem verið var að taka og átti að sýna ferðalag til tunglsins. Þegar Einstein kom var honum haldin mikil veizla, þar sem fjöldi leikara, leikstjóra og fyrirmanna var staddur. Rita Hayworth sat gegnt af s: á tal við hinn aldna vísindt lann og spurði: ' „Getið þér sagt mér hvað Öldunginum varð litið á rauða lokka hinnar fögru leikkonu. „Já," sagði hann. „Það rr rauðhært kvenfólk." * Þegar Schuman varð utan- rílíisráðherra Frakka ákvað hann að ganga úr skugga um það í eigin persónu hvernig starfsfólkið mætti til vinnú á morgana. Hann fór því, ásamt skrifstofustjóra sinum, um allar skrifstofurnar rétt eftir að fólk átti að vera komið til vinnu. þurrkaði af sér svitann með lófanum. Elísabet kom út og lokaði hurðinni hægt á eftir sér. Hún var föl í framan og settist á stól í eldhúsinu, eins og hún ætti erfitt með að standa. . — Hvað hefur komið fyrir hann, Natti? —¦ Ég veit það ekki, mamma! Þáð skeði eitthyað um borð i skipi. Hann var of þreyttur til að geta sagt frá því. . — Hvaða óþefur er þetta? spurði Elísabet. Hún horfði á rennblaut og forug fötin sem lágu í hrúgu í eldhúsinu. — Hann hefur lent í Vöðlunum. Ef eitthvað af þessum rotna aur hefur lent í sárinu. Þú veizt, að aurinn er fullur af bakteríum. Þvoð- irðu það sjálfur? Af hverju kallaðirðu ekki á mig? ,Þeir gengu ^^. ^ herberg. Allt í einu áttaði Natan sig á því, hvaðan óþefurmn var. en hvergi var neina manneskju Hann var úr Vöðlunum svokölluðu, þar sem alls konar rotnun að sj a Lq^s komu þeir inn í var og^krökt af bakteríum. Einkennilegt, að honum skyldi ekki skrifstofu þar sem maður sat á detta það fyrr í hug. Honum hlaut að hafa orðið svo mikið gtól, grúfði andlitið í höndum um að sjá Edda að hann hafði gleymt því. — Hann sagðist hafa lent á bati þar neðra, sagði Natti. Hann hlýtur að hafa dottið í fenin. — Það hefði átt að sækja lækni til hans strax, sagði Elísabet hvatskeytslega. — Ég veit það. En hann vildi það ekki. Hami sagðist vera — í einhverri klípu. sér og — svaf. Skrifstofustjórinn gekk til hans og ætlaði að vekja hann. „Uss!" hvíslaði ráðherrann, „ekki að vekja hann, því þá er viðbúið að hann hlaupizt á brott lika." £ & SunoaqkÁ imiAN 2321 Stúlkan fór með hann inn í her- öergið sitt og Tarzan læsti dyrunum. 3>ökk fyrir hjálpina sagði hann við «at£ ... .v •... ; : • . •' i stúlkuna. Við getum ekki verið lengi hér því þeir brjóta strax hurðina, sagði hún. og við erum glötuð. Ekki er ég svo viss um það, sagði Tarzan. Þai'na niðri á götunni eru hestar bundnir. Komdu fljótt. Við megum engum tíma glata.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.