Vísir - 18.07.1957, Blaðsíða 4

Vísir - 18.07.1957, Blaðsíða 4
VtSIB Fimmtudaginn 18. júlí 1957' D A G B L A D Tíiir kemur út 300 daga á ári, ýmist 8 eða 12 blaðsíSur. ^itstjóri og ábyrgðarmaður: Hersteinn Pálsson. Skrifstofur blaðsins eru í Ingólfsstræti 3. Bltítjórnarskrifstofur blaðsins eru opnar frá kl. 8,00—18,00. Aðrar skrifstofur frá kl. 9,00—18,00. Afgreiðsla Ingólfsstræti 3, opin frá kl. 9,00—19,00. Sími 11660 (fimm línur)'. Útgefandi: BLAÐAÚTGÁFAN VÍSIR H.F. Vísir kostar kr. 20,00 í áskrift á mánuði, kr. 1,50 eintakið í lausasölu. Félagsprentsmiðjan h.f. FimiBiiugur i dag: Þorsfeinn Jósepsson, btaðaniaður. Triíin á fangelsin. Meðan sænsku konungshjónin voru hér fyrir liðlega hálfum mánuði, dvaldist hér og nokkur hópur erlendra blaðamanna, sem söfnuðu bæði efni um undirbúning heimsóknarinnar, konungs- , komuna sjálfa og ýmis atriði j úr lífi landsmanna. Birtust , ' margar frásagnir frá íslandi í sænskum blöðum um þess- ] ar mundir og voru þær næsta misjafnar eins og gengur og . gerist, enda bersýnilegt, að ¦ sumar hafa beinlínis verið ¦ j samdar til þess að móðga og gera lítið úr íslendingum. J En sem betur fer hafa ekki öll dæmin verið á þann'veg," sem komið hefir fram í þýð- ingum, er birtar' hafa verið á. prenti.hér síðustu dagana. Það er til dæmis fróðlegt að' lesa það, sém Nóbelsverð- launaskáldið Halldór Kiljan Laxness hefir látið sér um mun.n fara í viðlali við fréttaritara stærsta blaðs á Norðurlöndum, Dagens Ny- heter í Stokkhólmi. Tíðinda- maðurínn hefir hlérað það, að skáldið muni hafa mót- mælt aðförum kommúnista í J Ungvei'jalandi og sent þang- að skeyti eins og margir J menn í ýmsum löndum hafa gert. Tíðindamaðurinn er J ekki í vafa um, að skáldið I telji, að það sé harmleikur, er hafi gerzt austur i Ung- verjalandi, enda kemur b&& fram í næstu setningu. Þá hefir tíðindamaðurinn þetta eftir skáldinu — í lauslegri þýðingu: „Það er einkenni- legt með þessa t'rú á fang- elsin — og hún hefir aldrei yerið eins mikil og á voruni dögum. Við lifum á timabili fangelsistrúarinnar. Meiin halda, að ef menn varpi bara ' ¦ f jölda fólks í fangelsi, þá muni ailt. fara vel. Þetta er óheyrileg heimska, og hún á bæði við um marxista og andmarxista." Trúin á fangelsin er ekki ný, en ef til vill er það rétt hjá skáldinu, að hún hafi aldrei verið útbreiddari en einmitt á þessari öld. Hún hefir raun ar verið til eins lengi og sag- an hefir verið að gerast, en tæknin hefir komið henni til hjálpar á vorum dögum, margvisleg tækni, sem bæði gerir kleift að ná til fleiri manna til að varpa í fangelsi og gæta þeirra betur — enda vissulega úr meira að moða með sífjölgandi mannkyni. Margar stefnur hafa bein- línis verið byggðar á fang- elsistrúnni, fasisminn, naz- isminn og kommúnisminn nú síðast, þótt svo vel hafi til tekizt,- að mannkyninu hafi tekizt að hnekkja; valdi tyeggja fyrrnefndu stefn- anna. Hin þriðja er þó eftir, hálfu hættulegri af margvís- legum ástæðum. Nóbelsverðlaunaskáldið ís- ; lenzka hefir tvívegfs sent einvaldsherrum áskorun um jáð hverfa frá villu. sins veg- ar. Slíkt er góðra gjalda vert, en menn hljóta óhjá-' kvæmilega að velta fyrir sér þessari spurningu í því sam- bandi: Þó að um fordæm- ingu á einstökum atvikum j sé að ræða, hefir ekki borið verulega á fordæmingu á sjálfri undirrótinni — trúnni á fangelsin, sem ræð- ur því, að ofbeldisverkin eru framin. Fordæming á þeirri trú hlýtur að vera aðalatriði og vafalaust mundi íslenzkur . almenningur fagna því, ef skáldið vildi segja eitt- hvað meira um það, sem það rasddi við tíðindamanninn frá Dagens Nyheter. Fyrir 30 til 40 árum mun Þorsteinn Jósepsson hafa verið einn sprækasti smali í Borgar- íjarðarhéraði, og mundu kindur föður hans og aðrar vafalust kunna margar sögur af frækn- leik hans og þoli, ef þær væru ekki löngu dauðar og mættu mæla. Nú er það svo, að ágæti smala er ekki mælt í sekúnd- um, sekúndubrotum, millimetr- um eða þvílíku, eins og frækni margra annarra manna, svo að bækur eru ekki færðar ánýtizku hátt um ágæti. þeinra. Þó hefir Þorsteinn vissulega komizt í bækur fyrir hlaup sín, því að hann gerði nokkrar ferðir hing- að til Reykjavíkur fyrir um það bil mannsaldri og skulf u þá margir. Voru það þeir iþrótta- menn bæjarins, er spreyttu sig jafnan í víðavangshlaupi í hret- viðrum að vorlagi.og munu þeir heldur hafa viljað hlaupa í hríð- arsorta en hafa Þorstein á hæl- um sér eða á undan. Síðan héfir Þorsteinn glímt við sekúndubrot á allt annan hátt, því að hann hefir um langt skeið verið einn listrænasti ljós- myndari landsins, svo sem al- þjóð er kunnugt, en við mynda- tökur veltur allt á því, að menn kunni að gera greinarmun á 1/50 og 1/500 úr. sekúndu og í þeim efnum eru flestir víðavangs- hlaupa'rar langt á eftir Þorsteini — jafnvel þeir, sem voru alltaf á undan honum i gamla daga. Þorsteinn lét sér ekki nægja að bregða sér.til Reykjavíkur, þegf.r hann var ,;'upp á sitt bezta". Hann heftr'farið víða um iönd, jafnvel haft myndavél Og penna á lofti, og hefir hann skemmt mörgum með því að bjóða þeim i ferðir um fjarðlæg lönd og álfur. Þorsteinn er. léttur i'lúnd, og eirin af þeim, sem geta hjálpað mönnum við að láta visuna rætast, þessa um að „sitja kyrr á sama stað og samt áð vera að ferðast". Sjálfur nýtur hann þeirrar skemmtunar einnig í félagi við bækur sínar, því að hann á eitthvað bezta 'einka- bókasafn á landinu. Fleira skal hér ekki upp talið, enda er Þorsteinn eins sprækur og á smalamennskudögum sín- um, svo að hann er fjarri því að vera allur. Æviskrárritun er því ótímabær í hæsta máta. En við félagar Þoi'steins viljum þakka honum fyrir márgra ára gott og skemmtilegt samstarf, og við væntum þess, að mega starfa með honum sem lengst. Og fjölskyldu hans sendúm við einnig árnaðaróskir á þessum tímamótum. H. P. „Gamall bóndi" skrifar Berg- máli: „Ég, sem þessar línur rita, hokraði í nokkra áratugi, og hefur það verið mín mesta ánægja sumar hvert, síðan ég fluttist hingað, að skreppa í gömlu sveitina og heimsækja kunningjana. Miklar eru brevtingarnar frá því sem var á mínum fyrstu búskaparárum. Kerrurnar voru þá að koma til sögunnar, en reiðingar voru til á hverjum bæ, enda urðu margir að setja á klakk, þegar-farið var í kaup- staðinn með ullina á vorin og flytja mjölvöru, timbur og ann- að heim, og lengi varð að flytja allt hey af engjum með þessu móti. En svo breyttist þetta smám saman og nú munu þeir teljandi bæirnir, þar sem enn eru til reiðingar. ^ New York Times skýrði frá ]>ví, að í haust verði hafin útgáfa mánaðarrits í París, sem nefnist The American Abroad. í ritinu verður að- allega fjallað um stjórn- mál í Evrópu, utanríkismál, ferðalög p. fl. Sýning í Listamannaskálanum Fjögur ísl. innflutningsfyrirtæki sýna austur- þýikar vörur, er þau flytja inn. Skógræktin. Fyrir tiltölulega skömmum tíma yoru margir vondauíir um, að unnt mundi vera að rækta skóg hér á landi, avo að einhverju gagni kæm'. Tilraunin við Rauðavatn virtist ekki bera svo glæsi- legan árangur. Þó höfðu ^menn fyrir augunum, að skógur óx hér á landi frá '¦'., fornu fari, auk þess sem fornsögurnar sögðu um að landið hefði verið viíi vaxið . milli fjalls og fjöru, er það var numið. En síðari tilxaunir hafa fært okkur heim sanninn um það, ; að. ekki var ástæðátil þeirra bölsýni, sem áður ríkti. Með réttu vali á trjátegundum og réttum aðferðum við ræktunina getum við komið upp. skógum hér. Við meg- um -ekki ætlast til að þeir renni upp á fáeinum sumr- um, því að 'hér er um þolin- mæðiraun að i~æða. En ef við höldum svo áfram sem við höfum stefnt hingað til, ættu komandi -kynslóðir að getá þakkað þeim, sem hófu fánanh, fyrir að skila betra landi en þeir tóku við. Slíkt væri bezti vitnisburður fyrir þetta tímabil. Fjögur landskunn fyrirtæki, i sem flytja jnn vélar frá Aust- ur-Þýzkalandi, hafa stofnað til auka-sýningar 4 ýmsum þeim vélum, sem bau flytja inn, og er hún • Listamannaskálanum við Kirkjustræti. , Er bar öllu smekklega fyrir komíð. Fyrii'tækin eru þessi: Ólafur H. Gíslason & Co. sýna vogir ýmissa tegunda. Þegar viðskiptin fóru að bein- ast til landanna austan til á meginlandinu beindist inn- flutningur þessa fyrirtækis á vogum þangað, og er fengin reynsla fyrir vélunum, þvi að þær haf a i hvívetna reynst vel, eru traustar oe smekklegar. Vélaileild SIS sýnir sauma- vélar frá Köhler-yerksniiðjun- um í Altenburg, en þaðan hafa farið um 3 milljónir sauma- vela frá 1871, Eru saumavélar þessár kunnar hér á landi sem í flestum löndum heims' óg hafá gefist veí. ! Borgarfell h£ sýnií rítvéiar og rafmagnsreíknivélar, Fjol- mörg fyrirtæki. hafa á síðari árum áf ágætri reynslu áð segja af þessum vélum. Fyrir- tækið hefur einnig umboð austur-þýzkra verksmiðja á hverskonar prent- og bók- bandsvélum, og hefur sérstaka sýningu á hiniam smærri af slíkum vélum í húsnæði sínu á Klapparstíg 26. (Polygraph- vélar). Haukur Björnsson sýnir ýmsar trésmiðavélar. — H.B. sagði fréttamanni Vísis, að á annað hundrað íslenzkir fag- menn hefðu skoðað vélarnar, oglykju upp einum munni um, að þær væru traustar og vand- aðar. Verksmiðjurnar, sem þær eru framleiddar í, hafa langa og mikla reynslu í fram- leiðslu slíkra véla, og var þessi framleiðsla heimskunn löngu fyrír stríð. Öll sú framleiðsla, sem er á þessari sýningu í Listamanna- skalanum, er frá Austur- Þýzkalandi, og er sýningin eins konar aukasýning frá- aðal- sýningunni í AuBturbæjarskól- anum, en það eru fyrrnefnd fjögur: íslenzk fyrirtæki,. sem. 'stahda að þessári'- áuká'sýhiri'gu. Nýju vélarnar. Svo var farið að nota hey- vagna og heysleða, sláttuvélar og rakstrarvélar komu til sög- unnar, og stöku menn fengu sér snúningsvélar. Ég man vel eftir snúníngsvél, sem ég eitt sinn sá, og Halldór skólastióri á Hvann- eyri hafði nýfengið, það mun hafa verið kringum 1910, og var kölluð „sparkarinn", og kom víst að góðum notum á Hvann- eyrarfit. Mjög hefur það hrifið mig í eilinní áð sjá nýju jarð- yrkju- og hej'vinnsluvélarnar, dráttarvélarnar með áföstum sláttuvélunum nýju, en lang- hrifnastur hefi ég orðið af ný.iu múgavélunum, sem nota má á marga vegu. Það má segja, að nú sé öldin ónnur. Þarfasti þjónninn. Það var sú tíðiri. að nauðsyn- legt þótti að eiga góða dráttar- hesta, og þrátt fyrir allar nýju vélarnar, er þeirra oft þörf enn — vélar geta bilað, vantar vara- stykki o.s.frv., og þá getur vér- ið hauðsynlegt að grípa til þeirra, eins og stundum á vetr- um, en nú er bara svo komið að menn treysta á vélarnár, á sum- um bæjum eru engir dráttar- hestar til, og kemur sér oft illa. Vélarnar eru mesta þing, en ég er nú þeirrar skoðunar, að ¦allir' bændur kvarta mjög yfir, að þeirra sé s.kortur,. jafnvel þeir sem eiga talsvert. af hestum. Ekki fæ ég annað séð en að menn ættu að geta komið sér upp góðum dráttarhestum, ef menn tækju sér ííma " til að þjálfa þá, én éinhverra orsaka vegna gera það fæstir. Tamning vagnhcsta.. Á Hyanneyri er piltunum.- kennd tamning hesta, aðallega reiðhesta að mér hefur skilist, en veramá að.þeim sé einnig kennt að þjálfa dráttarhesta- efni." Mihna mun þó um það. Hygg ég, að á bændaskólanum ætti að gera meira að því en gert hefur verið,' að þjáífa pilta í meðferð dráttarhesta, og vekja áhuga þeirra í þeim efnum. — Lýk svo þessu- rabbi og bi'ð mcnn.virða á.bétrí.veg. "... v , . Gahiáll béndk"

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.