Morgunblaðið - 20.06.1915, Blaðsíða 5

Morgunblaðið - 20.06.1915, Blaðsíða 5
MORGUNBLAÐIÐ Rokstad skálinn í Hamrahlíð er til söla með mjög gócfu verði. Semjið sem tyrst við eigandann Emil Rokstad, Bjaraalandi. 4 háseta vantar. Ennfremur 1 formann og 4 stúlkor. Menn snúi sér til Jólx. Norðfjörð úrsmiðs Bankastræti 12. BEBCENS I0TF0MTHHC Nætur, Sildarnætur, Tilbúnar Stangarnætur, Snerpe- nætur fyrir kópsíld, síld, makríl. Fisknetjagarn, úr nissneskum, frönskum og ítölskum hampi. Færi, Lóðarfæri, Kaðlar. Öngultaumar, Segldukar, Presenningsdúkar — tilbúnar Presenningar. Sírænar Baunir frá Beauvais erw Ijúffengastar. Þrætuefnið. Eftir Louis Rouband. Eg var settur dómari í Iitlu þorpi i Suður-Frakklandi. Kom þar fyrir einkennilegt mál, sem eg var alveg i vandræðum með og minti mig ósjálfrátt á biblíuna, Salómon og konurnar tvær, sem báðar þóttust eiga sama barnið. Tvær gamlar piparmeyjar, Julia Sirombroie og Valentine Exbrayat höfðu um langan aldur búið saman í litlu húsi, sem var þakið vinviði og vafningsviði. A hverjum degi gengu þær saman eftir helztu götu borgarinnar. Þær voru ætið i svört- um kjólum og höfðu afgamla hatta bundna niður fyrir hökuna. Eigi töluðu þær orð saman, en trítluðu hvor við annarar hlið og á undan þeim hljóp lítill hrokkinhærður hundur. Liltu eftir aðfeg var kominn þang- að frétti eg það að gömlu pipar- ttieyjarnar væru svarnir óvinir. En nvernig stóð á því að þær gengu satnan á hverjumj degi ? Hvernig stóð á því að þær bjuggu saman f Það kvað svo ramt að óvináttu þeirra, að þær töluðust aldrei við. Beauvais Leverpostej er bezt. Þær settu á sig fýlusvip, og ólu upp i sér óvináttu og hatur. A hverju kvöldi lögðu þær hund- inn sinn, Black, til hvildar í bezta hægindastólnum í stofunni, og eftir það hveikti Júlía á kerti og gekk upp stigann. í efstu tröppunni sneri hún sér við og rétti ljósið að Valen- tine svo hún gæti kveikt á sinu kerti og svo gengu þær hvor til sins svefnherbergis, án þess að virða hina viðlits, og svo sváfu þær fram á dag. Þannig hafði það gengið i þrjú ár. Óvinátta þeirra reis út af Black, sem báðar elskuðu etns og sitt eigið líf og það var hundinum að þakka, eða kenna, að þær héldu áfram sambúðinni — hvorug þeirra mátti af honum sjá. Black þótti jafn vænt um þær báðar og hjarta hans — það var gott. Augu hans voru blíð og við- kvæmnisleg eins og titt er um uppáhaldshunda og hann vissi ekk- ert um hatrið milli þeirra Juliu og Valentine. En þrátt fyrir alla þá reglusemi, sem hann hafði sýnt í þrjú ár, brá hann þó einu sinni út af venjunni og það atvik varð til þess að jafnvægið, sem áður hafði OFNA og ELDAVÉLAB allskonar, frá hinni alþektu verksmiðju „De forenede Jérnstöborier Svendborg". --------Miklap byrgðis? fyrirliggjandi — — Utvega ofna af cllum gerðum og eins Miðstöðvar-hitavélar. Laura Nielsen (Joh. Hansens Enke) Austurstræti 1. StríösvátryggingaF taka þessi félög að sér: Geniorsikrings-Aktieselskabet „Skaudinavia" „Danske Genforsikring A.s". Forsikringsaktieselskabet „lYational". Vátryggingarskírteini gefin út hér. Aðalumboðsmaður Captain Carl Trolle. Mikið úrvai af rammalistum I kom með Vestu á Laugaveg 1. — lnnrömmun fljótt og vel af hendi leyst. — Þar fást einnig beztar tækifærisgjafir, svo sem myndir i ramma og rammalausar, myndastyttur o. fl. Alt ðheyrt ódýrt. Komið og reynið. verið milli piparmeyjanna, ibx út um þiífur. Einn góðan veðurdag hafði Black vaknað venju fremur snemma. Hafði hann gerst óþolinmóður og labbað upp á loft. Krafsaði hann þar í hurðirnar á svefnberbergjum pipar- meyjanna og af því Valentine var svefnstyggari en Julia, vaknaði hiin við þruskið og tók hundinn upp í rúmið til sin. Menn geta nú getið því nærri, hvert uppþot hefir af þessu orðið. Þegar Júlía vaknaði um morgun- inn og fann ekki Black i stofunni, gekk hún upp á loftið aftur, og varð þess þá fljótt áskynja, hver svik voru i tafli. Nokkrum vikum siðar stefndi hún svo Valentine fyrir dómarann. Eg man enn eftir því eins og það hefði gerst í gær, þegar þær komu til mín, skrækhljóða og óða- mála. Þær samkjöftuðu fyrst í stað svo mjög, að eg varð að biðja ákær- anda að skýra mér frá málavöxtum. j— Já, nií skuluð þér heyra sög- una, herra dómari, mælti hvin. Við búum saman, jungfrúin þarna og eg, en við höfum ákveðið að skilja. Eftir daginn í dag hefi eg leigt mér húsnæði í Ráðhúsgötu og hún ætlar að eiga heima í Stórugötu. Við höfum orðið ásáttar um það að skifta húsgögnunum jafnt, því þau höfum við keypt í félagi. En eg krefst þess að fá Black, sem okkur var gefinn fyrir átta árum. — Okkur báðum, gall Valentine fram í. — Já, báðum, samsinti Julia, en við getum ekki skift hundinum á milli okkar og eg a að eiga hann vegna þess að eg er eldri. Eg vildi nii fá nánari upplýsingar um hundinn og spurði því: — Hver gaf ykkur hundinn? — Garðyrkjumaðurinn. Nii var kallað á garðyrkjumann- inn. Hann kom og sneri gamla hattinum sinum óaflátanlega (nilli handanna. — Hverjum hafið þér gefið hund- inn? — Jungfrúnum. — Já, en hvorri þeirra? Hann 'hélt höndunum kyrrum eitt andartak, en svo fór hann aftur að velta hattiuum. Þó svaraði hann engu og eg endurtók þess vegna spurninguna. Maðurinn var gætinn og einfald- ur og endurtók því svar sitt, að hann hefði gefið jungfrúnum hund- inn. Þá kom mér i hug dómur Saló-

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.