Morgunblaðið - 20.06.1915, Blaðsíða 6

Morgunblaðið - 20.06.1915, Blaðsíða 6
MORGUNBLAÐIÐ jggTOðs TVI0RK SAREBERC Bezta ðlil Heimtið það! o ---- Aðalumboð fyrir ísland: Nathan & Olsen. Beauvais niðursuðuvörur eru viðurkendar að vera langbeztar í heimi. Otal heiðurspeninga á sýningum víðsvegar um heiminn. Biðjið ætíð um Beauvais-niðursuðu. Þá fáið þér verulega góða vöru. Aðalumboðsmenn á íslandi: O. Jchnsop & Kaaber. 011 tónlög 1 , . , , , , ^.,, ,../,,. . ísendast burðargialdsfntt hvert sem er. 011 hljoðfænj f Ódýr tónlög (20 aura safnið). Franskar fiðlur ™- \ frá ca. ij kr., ítölsk Mandolin frá ca, 12 ir. Verðlisti sendist og fyrirspurnum svarað um hæl. Aarhns Musikhandel, Aarhus. mons og því skar eg þannig úr mál- inu: Sökum þess að eigí er hægt að færa sönnur á það, hver á þennan hund, skal hann drepinn. Eg bafði búist við því að þessi úrskurður mundi hafa hin réttu áhrif — hinn rétti eigandi, önnur hvor piparmeyjanna, mundi fara að gráta er hún heyrði hver háski hundinum var bdinn og heldur kjósa að hann fengi að lifa, þótt hún mætti eigi hafa hann hjá sér, heldur en hann væri drepinn. En gömlu konurnar gullu við einum rriunni og af svo mikilli ákefð, að mér lá við að hugfaliast: — Nei, aldrei að eilífu. — Vesalings skepnanl — Þá vil eg miklu heldur sleppa öllu tilkalli til hans. — Já, það vil eg miklu heldur. Mér gramdist nú dálítið að þetta gamla heillaráð brást mér, ¦ en eg kendi svo í brjósti um vesalings skepnuna, sem öll þrætan reis út af, að eg vildi ekki kveða upp dauða- dóm yfir henni. Eg kvaðst því eigi fær um það, að dæma i þessu máli og réði þeim til þess að láta hundinn sjálfan velja það, með hvorri þeirra hann vildi heldur dvelja. Þær féllust þegar á þá uppástungu mína. En nú gránaði fyrst gamanið. Black varð fyrst alveg forviða er hann sá vinkonur sinar fara sína í hvora áttina og hljóp því fyrst nokkra stund geltandi á milli þeirra. Að lokum réð hann það þó af, að fara með Julía en var þó alls eigi ánægður. Hann át nú miðdegisverð hjá Júlía en er hann komst að því hvar Val- entine átti heima, fór hann til henn- ar og gisti hjá henni um nóttina. í margar vikur varð nú greyið að sætta sig við þetta tvíbýli og hann var á- sífeldu rölti fram og aftur milli Ráðhúsgötu og Stórugötu. Hann sleit sér alveg út á þessu og á báðum stöðunum var hann of- fyltur af alls konar sælgæti og kjass- aður fram úr öllu hófi. Alt þorpið skemti sér við þetta stríð og skilnað piparmeyjanna. Ráp- ið á hundinum og spár um það hvernig þetta mundi alt saman enda, var aðalsararæðuefnið alls staðar. Einu sinni hafði Black sofið hjá Valentine og um morguninn kom hann ekki til Julía. Hún beið milli vonar og ótta allan daginn, en ekki kom Black. Næsta dag kom hann eigi heldur og hún var orðin dauð- hrædd um hann. En svo komst hefir atía hina ágætustu. eigfnfegleika. Betra að þvo úr henrti en rwUkum an.-.ari sá<r>u, 9kemmir ekki fötin þvi hún er búin fil úr hinum hreinustu éfnti h, og allu< tilbúningur hennar hinn vaodfiöasít. Hýtir o± íóttir þvottinn. PE5SA sát?u ættu a!!ir aö biðja um. FariO eftir fyrirsojjninni sem er á olium Surcíiffiit súpu umbnnuni. Heinr. Marsmann's Yindlar la 11 Vörumerki. eru langbeztir. Aðalumboðsmenn á Islandi: Nathan & Olsen. hiin að því hvernig í öflu lá. Val- entine lokaði Black inni. Nú voru lögð ráð á til þess að ná honum og það' hepnaðist og nú lokaði Julia hann inni. Hann fór nú úr einu fangelsinu í annað, en fekk enga frjálsa stund.^ En af þessu leiddi aftur það, að hann misti alveg matarlystina og leit ekki við því góðgæti sem var borið á borð fyrir hann. Hann varð veik- ur og mönnum kom saman um, að þess mundi ekki langt að bíða að hann dræpist. En þá gerðist nokkuð sem engan hafði órað fyrir. Black fékk megnustu óbeit á pip- armeyjunum, sem fóru svo illa með hann og strauk því frá þeim. Fór hann því til fyrri heimkynna þeina, sem stóðu i eyði og settist þar að i skiir nokkrum. • Nú runnu honum aftur upp nýir sólskinsdagar. Hann var frjáls ferða sinna og gekk um bæinn að leita sér fæðis. En hann vantaði þó ein- hvern vin. Og svo var það einn góðan veðurdsg að farandmaður nokkur gaf honum að éta með sér og við það festi Black svo mikla trygð við manninn að hann slóst í för með honum. Margir höfðu séð hundinn í för með manninum. Og svo var gömlu konunum sagt frá því. En þær trúðu því ekki. Hund> urinn þeirra var dauður. Það vissu þær báðar, annars hefði hann að sjálfsögðu heimsótt aðra hvora þeirra — hann var dauður, það gat eigi öðruvísi verið. Og sameiginleg sorg þeirra sætti þær aftur. Nú eitrar öfundin eigi lengur til- veru gömlu kvennanna. Þær fluttu til gamla bústaðar síns og vaninn hefir aftur gert þær handgengnar hvor annari. En á hægindastóli Blacks í stof- unni er stór púði og í hann saum- uð mynd af Black með svörtu silki, Á þann stól má enginn setjast, Stóllinn hans Blacks er helgigrip- ur gömlu jungfrúnna. -•••?

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.