Alþýðublaðið - 24.12.1928, Blaðsíða 1

Alþýðublaðið - 24.12.1928, Blaðsíða 1
Alftýðublæ Geftð út af AlpýÖiiflokkamif Í928. Aðfangadag jóla. 317. tðlublsö Jölaminning. Loksins þvarr hin langa bið -¦- og loksins komin jól! % Baðstofan var orðin öil sem upprennandi sól! Ljósin voru löngu kveikt, pó lltið vœri um margt. Hjá ömmu var pó ekkert Ijós, en annars staðar bjart. Ég kveikti á litlum kertisstúf og kom til hennar inn. Mér fanst hún ganga margs á mis, en mesf. í petta sinn. — Hún lá par ein með luktar brár, er Ijósið inn ég bar. í hartnœr seytján harma-ár hún hafði legið par, Hún hafði í dagsins hitaþunga hlotið starfa sirin. Hún lýsti margri reynsluraun, hin rúnum setta kinn. Andlitið var ógnar fölf, en einhvern svip pað bar, sem minti á lóngu liðið vor og Ijóma pess, sem var. „Amma! hér er ógnar dimt, en anriars staðar bjart. Vlltu ekki láta Ijósið lýsa myrkrið svart?" Hán byrgði augun; brosti pó: „Æ, bezti vinur minn! ég poli ekki að láta Ijósið tjóma til mín inn." Hún lagði hönd á höfuð mér — pað handtak enn ég finn —. Ég fann, að einhver œðri máttur altók huga minn. .'. . Ég veif hún var að biðja — og bað um biessun handa mér, sem allii prá og ýmsir finna, en enginn maður sér. \ Svo birti hún mér boðskapinn um Betlehem óg Krist. Eyrun höfðu heyrt harin fyrr, en hjartað þarna fyrst „Hann elskar hverja sœrða sál, er sér og ratar skamf, en einkufn pann, er práir íjós, en polir ekki samt." „Þeir, sem fagna Kristi i kvbld og kveikjd honum blys, cettu að muna dð láta Ijósin lýsg framvegis. Ef allir myndu kjör tiins kalda og kveiktu honum eid, fiá gæti sérhvert hjarta haltiíð heilagi jólakveid.'' Ná er ámmá löngu Uðin, — Ijósin heima feld. Og ég er sjálfúr, svifiur prötti, öð sœkja riýjan efd. Verði jölin hversdagskbld, ég kvarta ekki néitt; en; úsköp vœri gott gð geta gaddi í sólskin breytt. Ólafur Stefáhsson. Feldurinn. Erindi, flutt á skemtun F. U. J. í Hafnarfirði. Til eru tvæx tegundif manna. Þá, sem tilheyxa öðrum flokknuin, mætti kalla .jvor^álir!', — hina mætti kalla „haustsálir". Munur þessara manna er mikill, svo mik- ill, að þeir eiga oft erfitt méð að skilja hverjii aðra. Sjönaxmiiíðin eru svo gagnólik. Það, sem einkemmix þá, sem kalla mætti ,,vorsál!ix" eða voxmenn, ex það, að þeii eru bjartsýnir, hugrakkix hugsjóna- menn. Þeir eru txúmenn í þeim skjiningi, að þeix txúa á; sigur hins góða, — enda þótt þeir trúi stundum ekki á neinn guð, allra sízt „persónulegan". Og þeir ganga ótra'uðir í Hð með þeim máluim og þeim síefnum, sem þeir sjá og viðurkenna að horfa tíi heiila, enda þó'tt samherjarnir séu fáir og gróða- og upphefðar- vonin engin. Þeir ganga í Mð með gxóandanum, hvar sem þeir koma auga á hann. Þeir elska æfintýri, af því að þeir skilja, að lífið sjáift er undursamlegt æfintýri. Þeir eru kyndilberar þjóðanna, og heimta eld af himnum ofan, einis og Prometheuis. Þeir eru eldsálir, og hvoxt sem þeir vita af þvi eða ekki, hafa þeir gert þessi orð. Hávamala að tnúarjátningu sinni: „Eidur er beztur með ýta sonum . ok sólar sýn." ; Úm .jhaustsálirnar" er alt öðru máli að gegna. Þeir, sem bera það nafn með réttu, eru svart- sýnir, og berjast venjuilega ekki fyrir .neinum hugsjónuim, nema því að eins að þeir sjái sér eán- hvern hag í því, geti búist við að f^ eð_a_ frægð %lli í skauí þeirra. Þeir eru kaldir og kær- •leikslitlir og gera venjulega miikl- ax kröfur til annara, en lítlar kröfur til sjálfra sín. Þeim vex flest í angnrm, af því að þeir eru sjálfir svo smáir. Annars kann ég ekki við að vera að Iýsa þeím nánar. Lý;singin er nú þegar orðim nógu ömurleg. En ég ætla að segja ykkur ofurlitla sögu af einni slíkri „haustsál". Sagain er á þessa leið: Einu sinni voru: rveir menn á ferð yfir fjallveg á dimmium vetraxdegi. Alt í einu skall á þá gxeniandi hxíð með höxkufrosti. Vöxður voru engar, og. er nátta tók, sáu þeir sér þann kost yænstan, að nema stað- ar og láta fyxixberast Jl heiðlnni urn nó'ttina. Þetr l&gðust niður hlið við hlið og bjuggust um eftir fön'gum. Annar maðurinn hafði loðfeld mikinn, er hæglega hefði mátt skýla tveimur. Hinn var a& öllu vér búinn. „Njöti hver þess, sem hefír," hugsaði sá, er feld- inn átti, og vafði honum vahd- lega um isig. En honum kom ekki í hug, að félaga sínum kynni að verða hættulega kalt, eða ef tií vill taldi hann séx tfú um að svo yrði ekki. Nokkur stund leið. Þá varð eiganda feldsins litið við, og hann sá, að það Iá lík við hliðina á sér. Hann. reis upp í ofboði og starði í helbrostin augu fé- iaga síns. Honum fanst einhver ásökun vera í þessum brostnu augium, — einhver kaldhæðm og fyxirlitning. Hefði'ekki feldurimn geíað bjargað þessum bró'ður hans? Nú flutti hann sig frá líkiha lagðist niður að nýju og sveip- aði að sér feldinum. . . En sá nístingskuldi! ... Nú tök hann eftir þyí, að félagi hans hafði legið áveðurs og skýlt honma gegn storminum Nú dugði feld- ufinn ekki lengur. Kafaldið jðkst og kuldinn smaug í gegn um merg og bein, Næsta dag lágn tvö lík þarna á heiðinni. . . , Er þessi stutta saga ekki ÍEér- dómsrík? Maðurinn, sem feldirm átti, var ..haustsál", sem lét fé- laga sinn frjósa í hel við hliðiná á sér. Það var sjálfselska. hans, sem átti sök á því. Feldurinn hefði ef til vili getað bjargað báðum þessum m&nnum, en na kom hann hvorugum að haldi. Margar slíkar sögur gerast enn í dag í heimi þessum. Þess vegna er bölið líka svo mikið og margt. Og þess vegna þarf heimurirm svo anjög á m&nnumi að.haldai sem breiðá vilja feld bræðralags- ins yfir þá, sem, eru að;vexða útí á hjarni mannlífsins. Við, sem að- hyllumst jafnaðarstefnuna, gerum það af því, að okkur yirðist hún fela í sér vituriega iausn á ,því vandarnáli, hvernig eigi að fara að því að koma í veg fyrir að svo og svo margir frjósi í hel 4 fjallvegi fátæktar og% stooxts. Spurningtunni gömlu: „Á eg að gætabróður míns?" — svöxum við játandi. Við efum ekkiáinægðf ir, þótt yið getum sveipað að okkux feldi siálfsumhyggjunnar og. látið olckur iíða velí ^meðan -við vitum, aö rétt við hlföina 3 okkux eru menn, sem þjást, menn, I sem eiga alveg jafnmikinn rétt

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.