Morgunblaðið - 28.06.1934, Blaðsíða 6

Morgunblaðið - 28.06.1934, Blaðsíða 6
MQRGUNBLAÐIÐ Þar, sem dauðir rísa upp. Kynjasögur eru sagðar frá há- , löndum Tibets, þar sem hinn ' voldugi Dalai-Lama ríkir. Ferða- iienn, sem hafa ferðast þar ttm, kunna frá mörgu merMlegu að segja. Þeir segja frá dulspeking- wm, Yogi, er géta gert ýmislegt það, sem vísindamönnnm Evrópu er hulin ráðgáta. Og margir hafa komið í hin helgu musteri Lama •g litið með eigin augum þau : wndur, er þar gwast. Það eru til menn í Tíbet, dul- i ipekingar, sem geta lifað alsnakt- ir undir berum Jfcnni í frosti, £&r- ið feikna vegængdir viðstöou- • laust, án þess awieyta matar eða j drykkjar, talað saman í margra ¦úlna fjarlægð, <^g jafnvel virðast þeir geta Takið menn upp frá ctauðum. Dr. Alexande«| Cannon, enskur •álfræðingur og vísindamaður, hef ir ferðast um Indland og Tíbet með Yogi. Einu sinni heirasóttu þeir Dalai- Lama, og segir dr.^Gannon frá því í bók sinni „The invisible Influ- ence", að þar hafi hann sjeð mann rísa upp frá ,dauðum'. Hafði mað- urinn verið í dái í 7 ár. „ .. • Þá gengu^inn munkar með brennandi blys",rsegir dr. Cannon. „Settust þeir í' stóran hring' og sungu stöðugt. Lama bað bæn. Og nú komu inn 8 ,'menn. Báru þeir á milli sín stóra líkkistu úr steini. Þeir lyftu lokinu, af, og sáum við þá að maður lá ,í kistunni. Hann virtist steindauður. Mjer var leyft að rannsaka „líkið". Bkki fann jeg nein æðaslög, og hjartað bærð- kt ekki. Líkanírhn var ískaldur, og augun voru ems og 1 manm sem andast hefíf fyrir 24 stund- um. Líkaminn var algjöiiega hreyfingarlaus og líflaus, sem í gtöf væri. En alt í eínú hóf lama upp raust sína og mælti nokkur orð á tungu, sem jgg, ekki skildi — og »jk — augun.ppnuðust og mað- urinn reis smátljj.og smátt upp. • Tveir munkar studdu hann im, »-..,¦¦ og gekk maðurinn fyrir Lama og hneigði sig. Síðaf|,gekk hann aft- ur að líkkistunná,-jQg hafði ekki augun af hinumjníkla Lama. Inn- an fárra augnaþlika lá hann aft- ur í kistunni — líflaus og hreyf- ingarla^is eins og áður. Jeg var að veít^ því fyrir m.jer, hvort það gæti vefið, að þessi mað ur væri í raun og veru dáinn, eða hvort hann væri aðeins í dáleiðslu- móki. En þá sagði lama, sðm gat sjeð hugsanir "mínar, að mað- ur þessi væri í dtó, hefði verið það í 7 ár, og myníji trísa upp aftur, að sjö árum liðu«j». * Ennfremur vajr mjer sagt, að þessi maður væri yfir 100 ára gamall. Að hann gæti jafnvel lifað til eilífðar,. ef þetta gæti kallasi að "lifa"" Frönsk kona. fríi Alexandra David-Xeel, sem hefir ferðast víða um Tíbet, lýsir svipuðum atburði í bók sinni „Heilige und Hexer". j Frú David-Xeel var 14 ár sam-! fleytt í Tíbet. TJm eitt skeið var hún Buddha-nunna. Eitt af því undraverða, sem lama getur gértj er að fara lang- ar vegalengdir á ótrúlega stuttum tíma, og dansa dag'a og nætur sam fleytt. án þess að nærast eða njóta stundar hvíldar. hrópaði jeg. En það þarf mikið nám t'il þess að geta leikið þessar listir, og er námið nefnt „lung-gom". „Lung- gom': lærður maður fer einn síns Iiðs á fám dögum sömu vegalengd og venjulegur ferðamaður er mán- «ð að fara á hesti. Einii sinni þegar frá David- Xeed var á ferð í Tíbet, sá hún einn þessara svonefndu „lung-gom- hlaupara". Fylgdarmaður hennar lagði ríkt á við hana, að ávarpa ekki manninn eða hefta för hans, því það gæti orðið honum að bana, þar eð hann væri í dáleiðslumóki. í kíki gat hún sjeð hvernig mað- urinn barst áfram, með ótrúlega miklum hraða. „Hann kom það nálæg't okkur", segir frú David- Neel, „að jeg gat vel greint and- lit hans. Það var eins og. höggið. í stein. Hann hafði galopin augun, og einblíndi hann beint fram fyr- ir sig. Hann hljóp ekki, eins og menn hlaupa vanalega, heldur tókst hann á loft eins og gnmmí- knöttur. Maðurinn var s«veipaður munkaskykkjti. Við fylgdumst með honum á hestum okkar um þrigg'ja km. leið, en þá fór hann út af veg- inum og hvarf sjónum okkar bak við fjallshrygg. Seinna frjetti jeg að þessi „lung-gom-pa" hefði haldið áfram án þess að nema staðar alla nótt- ina og næsta dag". Sá, sem vill vera „lung-gom-pa- hlaupari" verður að búa sig und- ir það og læra til þess. Sjerstak- lega verður að þjálfa andardrátt- inn á vissan hátt; „Hlauparinn" má hvorki tala nje líta tíl hliðar, hann verður að hafa augun fest á vissan blett framundan. — Þann tima, sem hann er að búa sig undir að geta orðið „lung- gom-pa" má hann hvorki neyta matar nje drykkjar. Oft er það, að lama dáleiðir fólk, þegar hann er að sýna því listir sínar, eins og bihir ind- versku fakírar. Landkönnuðurinn dr. Alexand- er Ossendowsýki segir í bók sinni „Tiere, Menschen und Oötter", frá fundum sínnm við einn slíkan lama, Tushegoun-lama, einn hinn mesta dulspeking, sem uppi hefir verið í Tíbet. Hann spurði Tushegoun-lama hvort hann gæti í raun og veru sýnt sjer einhver undur eða kraftaverk. „Náttúran hefir svo margt að geyma, sem er okkur hulið", svar- aði lama, „en þegar maður hefir aflað sjer þekkingar á hinu hulda, getur maður gert krafta- verk, en þá þekkingu hafa að- eins fáir. En nú skuluð þjer segja mjer, hvort þjer sjáið það sem jeg mun sýna yður". Dr. Ossendowski segir frá sýn þeirri, er hann sá á þessa leið: ,Að svo mæltu stóð hann á fæt- m, bretti upp ermi sína og tók fram hníf sinn. Hann gekk að hirðinum og sagði: ..Misehik, stattu á fætur!" Þegar hirðirinn var staðinn á f'ætui:-, flet.ti íama skyrtunni frá brjósti hans. Hannfell til jarðar Og blóðið lagaði úr honum. Jeg sá líka blóðslettu . á hinni gulu skikkju lama. * ..Hvað eruð þjer að gjora f" „Þey, þey",; sagði lam'a og sneri að mjer náfolu andlitinu. Með fáeinum hnífstungum opn- aði hann brjóst mongólans. Jeg sá með mínum eigin augum lungu og hjarta bærast. Lama snerti með fingrunimi á manninum. Ekk- ert blóð sást lengur. Andlit mon- gólans var rólegt og hann var með loknð avigun eins og hann svæfi. En þegar Tushegoun-lama bjóst til þess að r|sta upp magá hirðis- ins, lokaði jeg augunum aí- ótfa. og skelfingu.í Þegar jeg opnaði þau aftur var jeg steinhissa. Því þarna lá mongóliiln í værum blundi. Ekkert var að sjá að brjósti hans. En Tushegoun-lama sat við eld- 1 inn þungbúihn á svip og reykti pípn sína. „Þetta er undravert", sagði jeg. „Sáuð þjer þkð?" spurði jeg fylgd armann minn. „Hvað þá?" sagði hann í sveín- legum róm. j Og þá skildi jeg að Tushegoun- lama hafði dáleitt mig til þess að sjá þessa sýn. Ferðamönnum, sem ferðast hafa um Tíbet er og tíðrætt um dul- spekinga og lama, sem geta hafst við naktir úti í hríðum og fönn- um. Að geta þannig aflað sjer og haldið á sjer líkamshita er í Tíbet kallað „tumo".. Er það sennilega fólg'ið í vissum öndunaræfingum, sem auka líkamshitann. Frú David-Neel, sem fyr er get- ið, aflaði sjer, nokkurrar kunnáttu í „tumo". Hinn virðulegi lama, sem sagði henni til, skipaði henni einu sinni að fara upp á fjöll og baða sig' þar í ísköldu fljóti. ,Síðan átti hún aðvera þar um nóttina klæðalaus. Þetta var um vetur í alt að 3000 metra hæð. Tumo-lærisveinar æfa sig und- ir beru lofti í 4000 m. hæð. Þeir byrja æfingar sínar áður en fer að birta af degi- Og áður en sól kemur upp verða þeir að hafa lokið þeim. Þjeir eru allsnaktir eða aðeíns í einu ullarfati. Æfingarn- ar eru flestar öndunaræfingar, sem fóignar eru í því að balda lengi niðri íjsjer andanum, anda síðan frá sjer á vissan hátt o. s. frv. ' Eitt a.f því, sem „Tumo"iæri- sveinar eiga að gera, er að sveipa sig í dúk, sem undinn heíir verið upp úr ísvatni og látinn f'rjósa. Á klúturinn að þiðna við líkams- hita þeirra ak þorna. Til þess að sjá hve mikill biti geislar út frá námssveinunum, verða þeir að setjast naktir út > snjó. Er það ' erfið æfing, eftir því sem majór Yeats-Brown (höfund- ur bókarinnar Bengal Lancer) seg- ir. En aftur á móti segir hann það ekki^vera mjög erfitt að framleiða líkamshita með sjerstökum andar- drætti. Hann segir ennfremur: „Ef maður andar að sjer gegti- um vinstri nös i fimm sekúndur samfleytt, heldur í sjer andanum í 40 sek., andar síðan frá sjer gegn um hægri nös í 10 sek, og andar síðan aftur í 5 sek. að sjer með hægri nös o .s. frv., finnur maður til þægileg'rar hitatilfinningar í tám og fingurgómum". Þetta kann að virðasf undar- legt, en þó hafa læknar viður- kent það rjett vera. Það þarí ekki Heimssýningin í ChicagO, sem hófst í fyrra og átti að vera ein- hver hin stórkostlegasta sýning, seta haldin hefir verið, var opnuð- aftur í vor með mikilli viðhöfn. Eftir endilöngu sýningarsvæðinm; voru þá breið göng, með blaktandi stórfánum beggja veg'na. Bloktw þeir einkennilega í blænum og steikjandi sólskinið endurvarpaðist einkennilega frá litum þeirra. Eftir þessum einkennilegu fánagöngum fór stærsta hornaleikar-hljómsveit Bandaríkjanna, en þúsundir man»a voru beggja vegna að horfa á. , að vera neitt duiarfult þótt dul- spekingarnir geti farið mikiar yegalengdir á, skömmum tíma án þess að'finna TiJ þreytú,'þorsta eða hungurs. Það geturJ verið sjálf- dáleiðing, Eins er með það, að g'eta setið, naktir í snjó. Lækna- vísindin s'eg.fa ao andleg áfeynsla geti aukið hita líkamans. Og það.er ekki ósennilegt, að fólk geti þannig æft sig og þrosk- að í þeim hæfileiká/ a*ð geta fram- leitt mikinn likams.hita. Engu að síður er margt við undur og' fyrirbrigði Atisturlanda, sem vísindin eig'a órannsakað. isólarhringa í 10—12 stiga frosti. Þetta hreif. Síðan hefir hnaa- skíta ekki orðið vart og er« |»ó l)ðin 3 ár síðan". Þessi aðferð hefir síðan vewií- reyndi við tvö önnur hús og nægt ítil þess að útrýma húsaskítuntt». Aftur hefir ekki reynst nægilegt að frysta hús í 3—4 stiga fros*i. Einfalt ráð við húsaskitnm. Björn Bjarnason verkstjóri í Viðey hefir sagt mjer í brjefi frá því, hversu konum tókst að út-' rýma hiis.askítum úr húsi sínu og má vera að öðrum gefist hans að- ferð vel. Hann segir svo frá: „í húsi mínu var orðið svo mik- ið af húsaskítum að næstum. ólíf't var í því. Jeg reyndi fyrst lög sem kall- aður var „Flit". Það kom fyrir ekkert. Þar næst notaði jeg „knock out"-duft frá Helga Magnússyni og Co. Það fór á "sömu leið. Þá var og eitrun með blásýru reynd. Jafnvel hún kom ekki ao haldi. Kvikindin hurfu í mánaðar- tíma og urðu síðan jafnmögnuð og áður. Þegar jeg hafði reynt alt, sem mjer gat dottið í hug, tók jeg það ráð áð láta húsið frjósa. Jeg flutti fir því, opnaði allar hurðir, glugga og skápa og ljet húsið standa í 3 i Jafnframt því sem jeg' þaklta herra B. B. fyrir þessa fróðlegut skýrslu. þá skal jeg geta þess, að jeg hefi að vísu sjeð getið um. þessa aðf'erð, en hvergi neitt á»- reiðanlegt um það hversu hún hef- ir gei'ist, í'yr en nú. Mjer þykir líÍBfegt að hún geti komið fleirunt a;ð Iiaidi, úr-því hún hefir reynst örupg í 3 Irásum og þá væri hjer fþndið einfalt ráð og ódýrt til þpss/að losna við þessa landplágw. Mf fleiri hafa reynt þetta eða níotað önnur ráð með fullum ár- íingi'i. ættú þeir að láta mig vita. h* G. H. Barthou ennáferðinni Berlín, 27. júní. FÚ. BarthOHj utanríkisráðherra: Frakka, er kominn í opinbera heimsókn í Belgrad, og hefir þar verið tekið á móti honunr með mikilli viðhöfn. Enska blað- íð Times segir, að tilgangur fararinnar sje að semjá við *fcjórn Júgóslavíu um ýms milli- ríkjamál hennar og Frakklands, og svo að athuga, með hverj- um hætti megi fá Búlgaríu til þess að ganga inn í Litla-Þjóða- sambandið. ~m*ími-

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.