Morgunblaðið - 15.05.1946, Síða 5

Miðvikudagur 15. maí 1946
MOleaUNBLAÐIÐ
5
Þjóðinni ber að hafna kommúnismanum
Erlend áhrif og byltinga-
áform Þjóðhættuieg
| Framkvæmd sfefnunnar banamein
[-;■ iflræSisins
Hjer birtist framhald ályktana fulltrúaráðsfundar
Sambands ungra Sjálfstæðismanna:
! „Fulltrúaráðsfundur S. U. S. skorar á æsku landsins að vera
Bjerstaklega á varðbergi gegn áhrifum kommúnismans í ís-
lensku þjóðlífi, og telur, að stjórnmálaáhrif þessarar stefnu
g;eu þjóðinni hættuleg, m. a. af eftirfarandi rökum:
1) Kommúnisminn er upphaflega boðaður á ís-
landi sem ósjálfstæður afleggjari erlendrar stjórn-
málahreyfingar, enda hefir auðsveipni forkólfa
þessarar stefnu hjer við útlenda yfirstjórn komm-
únistaáróðurs á alþjóðavettvangi síopinberast á
mismunandi tímurn í mismunandi myndum.
2) Byltingaboðskapur kommúnismans gæti, með
vaxandi áhrifum stefnunnar hjer, orðið samheldni
þjóðarinnar og sjálfstæði stórum hættulegur.
3) Vegna gjörbyltingaráforma stefnunnar í þjóð-
skipulagsháttum, er afstaða forsvarsmanna hennar
til þjóðfjelagsmála að jafnaði neikvæð og niður-
rifskennd, en hrein undantekning, ef hægt er að
sveigja þá til jákvæðra úrlausna þjóðfjelagsmála á
grundvelli ríkjandi þjóðskipulags.
4) Kommúnisminn er í eðli sínu gjörsamlega
öndverður grvmdvallarreglum lýðræðisins um
persónulegt frelsi einstaklinganna og almenn mann-
rjettindi, enda framkvæmd kommúnismans, þar
sem því er að skipta, staðfesting þessa, svo og
boðskapur kommúnistaflokksins hjer á íslandi og
yfirlýstir skipulagshættir hans.“
m
itr ■
r^.

w
W
k
! í framanritaðri ályktun er
reyndar drepið á alkunna stað-
reyndir í sambandi við stefnu
og afstöðu kommúnista hjer á
íslandi. Hverjum hinna 4. liða'
má þó auðveldlega, til glöggv-
unar, færa stað með nokkrum
tilvitnunum og dæmum, sem á-
rjetta efni þeirra.
k ) ★
f í sambandi við 1. lið er þess
að geta, að þegar Kommúnist-
ar stofnuðu fyrst skipulegan
flokk sinn hjer á landi, þá hjet
hann: „Kommúnistaflokkur ís-
lands — deild úr alþjóðasam-
bandi kommúnista“. Það leyndi
sjer því ekki, að hjer var ekki
um að ræða sjálfstæða, íslenska
hreyfingu, enda voru á þeim
tímum alltíðar ferðir forkólfa
þessa flokks til útlanda til þess
að sækja þangað þá línu, er
hverju sinni skyldi stefnt eftir.
Hjer til árjettingar má benda
á eftirfarandi málsgreinar úr
grein, sem birtist í Verkalýðs-
blaðinu 1932, er Brynjóifur
Bjarnason var ritstjóri þess, og
jiefndist: „Hvað er kommún-
ismi?“. Þar segir meðal annars
í 24. tölublaði 1932:
„Alþjóðasamband kommún-
isía liefir æðsta vald í málefn-
um allra einstakra kommún-
istaflokka. Samþykktir flokks-
ins hafa því aðeins gildi, að þær
sjeu viðurkenndar af alþjóða-
sambandinu.
Hvar sem kommúnistar starfa
hvort hcldur cr í fjelögum, í
bæjarstjómum eða á alþingi,
verða þeir jafnan að hafa með
sjer skipulagt lið. Verða þeir
jafnan að koma allir fram sem
einn maður og ræða sameigin-
lega öll mál. Enginn einstakur
má koma opinberlega fram
nema' samkvæmt fyrirmælum
flokksins.----
Ef út af ber — GRÍPUR
HEIMSFLOKKURINN í TAUM
ANA“.
Hin erlenda afstaða hefir
ekki breyst, þótt síðar hafi ver-
ið breytt um nafn á flokknum
og hann kalli sig nú Samein-
ingarflokk alþýðu. Sósíalista-
flokkinn. Þess er skemmst að
mmnast frá síðari árum. Þannig
mó'taðist afstaða kommúnista
hjer í Fin'nlandsstyrjöldinni,"
þeir voru einir manna hjer á
landi, sem lofsungu árás Sovjet
stórveldisins á smáríkið, þar
skoðanabræður þeirra í Moskva.
Sömuleiðis mótaðist afstaða
þeirra til nasismans í nýlokinni
styrjöld eftir því, hvoru megin
Rússar stóðu. IVjp benda á þessi
dæmi. í Þjóðviljanum 31. jan.
1941 segir meðal annars:
„Það er ósæmilegt að láta
verkamenn ganga atvinnu-
lausa eða vinna verk, sem eng-
um eru til gagns. Hagnýting
vinnuaflsins hefir verið fram-
kvæmd á glæpsamlegan hátt.
Út um allt land gaufa verka-
menn oftast við að klungra upp
kofum, sjer og öllum heiðarleg-
um mönnum til ömunar. Ekk-
ert handtak, sem unnið er fyrir
hinn breska ínnrásarher er
þjóðinni í hag. Ef slík hagnýt-
ing vinnuaflsins er ekki glæp-
samleg, þá er alveg óþarfi að
vera að burðast með það orð í
íslenskum orðabókum.“
Um svipað leyti komst Einar
Olgeirsson svo að orði í eldhús-
dagsumræðum á Alþingi, að
ríkisstjórnin hefði rekið verka-
menn: „Til að vinna hjá inn-
rásarhernum stöú> sem hverj-
um íslendingi eru raun að sjá
unnin hjer og flestöll eru landi
og lýð til tjóns eða að minnsta
kosti einskis nýt.“
Menn minnast þess, að með-
an þanrtig var talað af komm-
únistum hjer, var þannig ásta.tt,
að 1 gildi var griðasáttmálinn
á milli Stalins og Hitlers. Um
leið og þeirri vinsemd lauk og
Rússar áttu eftir að lenda í
styrjöld gegn Þýskalandi með
Vesturveldunum, breyttist tónn
inn skjótt. Þá stóð meðal ann-
ars í Þjóðviljanum 19. maí
1942:
„Þeir, sem hamast nú gegn
landvarnavinnunni á Islandi,
eru að vinna í þágu Quislings
og Hitlers.“
Sú vinna, sem áður þótti
glæpsamleg o. s. frv. er nú köll-
uð landvarnavinna og eru um-
skiptin nokkuð skýr og ótví-
ræð.
★
í sambandi við áhnan lið á-
lyktunarinnar skal láta nægja
að benda á þetta.
„Kommúnistaflokkurinn vill
byltingu af því að hann vill
sósíalisma og veit, að honum
verður ekki komið á öðruvísi,
eins og reynslan í Rússlandi og
Þýskalandi hefir best sannað.“
Ennfremur segir í 25. tölu-
blaði Verkalýðsblaðsins 1932:
„Byltingahugur verkalýðsins
magnast, uns hámarki bgrátt-
áhlaupi verkalýðsins undir for-
ystu kommúnistaflokksins á
höfuðvígi auðvaldsins í Reykja
vík og valdanámi hans. Það á-
hlaup tekst því aðeins, að meiri
hluti verkalýðsins a. m. k. í
Reykjavík, fylki sjer bak við
flokkinn. AS slíb tímamót muni
ekki falla saman við venjuleg-
ar kosningar, þingsetu eða þess
háttar, nema fyrir tilviijun
eina, er flestum ljóst, svo að
það, sem úrslitum ræður, verð-
ur meirihluti handanna, —
★
HANDAFLIÐ.
í sambandi við 3. lið álykt-
unarinnar er þess að minnast,
að pölitísk saga kommúnista
hjer mótast af neikvæði þeirra
og niðurrifskennd, enda hafa
þeir ekki dregið á það dul, að
frá þeirra sjónarmiði væri til-
gangslaust að endurbæta nú-
verandi þjóðskipulag, heldur
bæri sem fyrst að koma því fyr-
ir kattarnef til þess, á grund-
velli rústanna, að skipuleggja
þjóðfjelag sósíalismans. Eina
raunhæfa undantekningin frá
þessari afstöðu er þátttaka
kommúnista í núverandi ríkis-
stjórn, þar sem þeir hafa geng-
ið að jákvæðu sttjórnmálasam-
starfi við aðra flokka á grund-
velli ríkjartdi þjóðskipulags, en
um það má vitna til þessara
orða forsætisráðh., þegar stjórn
in var mynduð 21. október
1944:
„Að þessari stjórn standa
menn, sem hafa í grundvallar-
atriðum sundurleitar skoðanir
á, hvaða þjóðskipulag henti ís-
lendingum best. Þeir hafa nú
kohiið sjer saman um að láta
ekki þann ágreining aftra sjer
frá að taka höndum saman um
þá nýsköpun atvinnulífs þjóð-
arinnar sem jeg hefi lýst og
sem er kjarni málefnasamnings
ins og byggð er á því þjóðsltipu-
lagi, sem íslendingar nú búa
við.“
Þessi undantekning og ný-
breytni í fari kommúnista er að
sjálfsögðu lofsverð og ber ekki
að vanmeta hana. Megineðli
hinnar neikvæðu málefnaaf-
stöðú kommúnista í rikjandi
þjóðskipulagi er hinsvepar al-
mennt jafn varhugavert.
★
Staðreyndir síðasta málslið-
ar ályktunarinnar eru mönnum
í fersku minni í sambandi við
margvíslegar umræður, sem í
síðari tíð hafa orðið um lýð-
ræði og afstöðu kommúnista
til þess. Það er staðreynd, að
í Sovjet-Rússlandi, þar sem
kommúnisminn hefir verið
framkvæmdur, er gjörsamlega
kippt fótunum undan grund-
vallarreglum lýðræðisins um
sem í hlut áttu kommúnistiskir unnar er að lokum náð með
Samgöngumál
EIN mesta nauðsýn hverrar
þjóðar eru góðar samgöngur.
Undir eins og íslendingar fengu
yfirráð yfir sínum málum, var
nokkurri upphæð varið til sam ;
göngubóta. Síðan hefir fram-
lag ríkisins til vegamála farið
sívaxandi með hverju ári, og
er í fjárlögum þessa árs hærra
en nokkru sinni fyr.
Þjóðvegakerfið nær nú að
einhverju leyti um flestar’sveit-
ir landsins og auk þeirra eru
sýsluvegir og hreppavegir.
Akvegakerfi landsins heíir
verið og er enn að verulegu
leyti byggt. á ruddum v vegum
og væri ekki akfært svo víða-
sem raun ber vitni, ef að sú'
leið hefði ekki verið farin. Þess-
ir ruddu vegir eru ekki og hafa
aldrei vei’ið hugsaðir sem fram-
tíðarvegir, heldur til bráðá-
byrgða og eru auðvitað fyrst og
fremst sumarvegir. Aðgerðum
hefir verið hagað þannig til þess
að sem flestir geti notið þeirra
þæginda sem vegir veita, og að
því ættu allir að vilja vinna.
Á næstu árum mun verða
meira unnið að vegagerð en
nokjsru sinni fyr og ber þar
margt til. Þörfin og kröfurnar
um bættar samgöngur fara vax
andi. Með stórvirkum vega-
vinnuvjelum munu afköstin
aukast og vegirnir verða betri
og breiðari, en þegar eini afl-
gjafinn við vegagerð var hand-
aflið.
Einn þátturinn í samgöngu-
málum sveitanna eru v'egirnir
eða heimreiðirnar af þjóðveg-
unum heim á hina einstöku
bæi. Þetta er og verðuij vafa-
laust verksvið hjeraðanna, og
þó einkum hinna einstöku
hreppa, í vegagerð. En hvað
sem víða kann að vera hægt
að segja um þjóðvegina þá eru
heimavegirnir viða í hinu versta
ásigkomulagi.
Samkvæmt lögum um vegi
skal hver verkfær maður greiða
hreppavegagjald. Upphaflega
mun gjald þetta hafa miðast við,
sem svarar, eins dags vega-
vinnukaupi. En er nú orðið í
miklu ósamræmi við það og öll
önnur gjöld og nær því ekki
tilgangi sínum lengur. Sveitar-
fjelögin vantar tekjustofna til
þess að geta unnið að vega-
gerðum.
Ekki virðist ósennilegt að
sveitarfjelögum væri heimilt að
ákveða að hreppavegagjaldið
megi nema sem svarar daglaun
um í vegavinnu, á hvern verk-
færan mann, eins og það er á
hverjum stað og tima. Úr því
persónulegt frelsi manna til' að fært þótti að leggja slíkt
Pramhald á bls. 111 Framh. á bls. 12. <