Morgunblaðið - 25.04.1954, Blaðsíða 2

Morgunblaðið - 25.04.1954, Blaðsíða 2
2 MORGVNBLAÐIÐ Sunnudagur 25. apríl 1954 Séra Jóhann Hannesson: Um fátækt • 1. sunnudag eftir páska. Pistill: Post. 10, 34—41 Guðspjall: Lúk. 24, 13—35. „UM 80 af hundraði meðal Míilljónanna í Asíu búa við svo Tmikla fátækt að þegar eitthvað -óvænt ber að höndum, svo sem óvenjumikla þurrka eða vatns- drióð og uppskerubrest, þá vofir hungursneyðin yfir". Það eru um það bil 20 ár síðan kennari minn í kristniboðsfræðum sagði þessi orð. Seinná komst ég að 'raun iirrt það, hvað i þeim felst. Þetta Jýsir varanlcgu ástandi, sem hefir haldizt um margar aldir, að ¦vísti breytzt nokkuð — sums ^táðar til hins betra, annars .stðar til hins verra — en er þó einmitt á þessa leið í verulegurn atriðum þann dag í dag. Ekki þannig að skilja að þessar jnilljónir deyi bókstaflega úr hungri, — það kemur að vísu íyrir að fjöldi fólks deyr þann- ig — heldur styttist lífið og heilsa manna veikist svo að úr verður varanlegt eymdarásíand. En hin- ar óskrásettu milljónir, sem <deyjá, eru fyrst og fremst börn — sem aldrei lifa það að verða .skrásett í skýrslum. Fátækt heiðingjanna er átak- aaleg- og má nefna fjölda dæma. Lítffl drengur kom á e itt af sjúkrahúsum vorum með dáb'tið sát" á hendi. Hann þurfti ekki að liggja, heldur þurfti aðeins smyrsl og hreinar umbúðir til J>ess að sárið greri. Og þetta leit "vel út í nokkra daga. „Til vara" iékk hann líka hálfan annan líter a£ hrísgrjónum daglega, sem er "talið nægilegt fyrir fullorðinn mann að Hfa af, og skyldi hann íá þetta með því skilyrði, að hann loyfði hjúkrunarfólkinu að skipta «3aglega umbúðum á sér, svo hann gæti fljótt orðið heilbrigð- xi i. En eftir nokkra daga hætti hann að koma. Einhver hafði •talið hann á það að láta ekki lækna sig, heldur verða fatlaður. Við fundum hann seinna með- ¦al betlara. Höndin var orðin ónýt, það hafði hlaupið í hana drep, .svo fíngurnir duttu af, enstúf- Tirinn hafði gróið. Allar þessar Ifvalir vildi hann heldur þola en Játa læknast og verða vinnandi rhaður, því nú var hann svo illa TJt leikinn að jafnvel heiðingj- arttír kenndu í brjósti um hann «og vildu gefa honum. Og slíkir hetlarar gátu oft eignazt meira «cn margír. vinnandi menn, sem "úrðu að sjá fyrir fjölskyldum, ioreldrum, borga skatta og gegna herþjónustu. Þetta virðist oss ömurlegt á- *tand. En Jesús vissi hvað hann sagði, þegar hann spurði: „Viltu -verða heill?" Sumir vilja ekki "verða heilbrigðir í hinum heiðnu Ipjóðfélögum, af því að það er ábyrgðarminna líf að lifa í eymd- inni en yfir henni, auðveldara að þiggja en veita. Hjá oss gfildir sama Iögmál í andlegum efnum. Eins og í guð- ^plallinu gengur Jesús Kristur írieð mönnum langa Jeið og þeir Jpekkja hann ekki. Þeir heyra hin helgu sannindi á sama hátt og lærisveinarnir, þeir vita um það, sem aðrir hafa séð og reynt, en }>að gagnar þeim ekki að held- yr, „því að augu þeirra eru hald- in, svo að þeir þekkja hann ekki." JÞó ,menn hafi eitt sinn þekkt Jesúm Krist og hafi verið læri- «veinar hans, þá kemur þetta fyrir þá samt, að þeir hafa misst «jóriir á honum og hyggja hann «3auBann. Það er fátæklegt ástand og það <er aieira að segja neyðarástand «f menn vilja vera í því. En þannig þarf það ekki að ver'a. Það gleðilega í þessu guð- ispjalli er sú staðreynd að þeir fcáffu Jesúm að vera hjá sér og að hann fór inn með þeim. Og iieytti máltíðar með þeim, bless- .aðí "brauðið, braut það og fékk Jþeim. Þá þekktu þeir hann. Undursamlega hefir Drottinn blessað brauðið fyrir vora þjóð síðast liðin ár — meðan miklu auðugri þjóir í betri löndum hafa jafnvel orðið að búa við skort. Það hefir verið auðvelt að sjá að hans blessandi hönd hefir ver- ið hér að verki. Neyðinni og fátæktinni hefir hann bægt burt frá oss. Og margir hafa tekið við þessum velgjörðum Drottins báð- um höndum og hvergi verið smeykir. En hvernig hafa menn svo þakkað honum? Jóhann Hannesson. D- -D Drottroingin — eða 10 pund RSj KAMPALA, 24. apríl — Enn ^^ ferðast EHzabet Bretadrottn- ing með manni sínum um ríki sitt og heimsækir þegna sína. í næstu viku er heimsókn þeirra hjóna ráffgerð til Uganda. Er þar öllum undirbúningi lokið, m. a. hafá verið send út boðskort til þeirra er hitta eiga drottninguna í konunglegri veizlu. HH En nú hefur komið í ljós, að ™" boðskort til veizlunnar hafa verið til sölu á bözurum í Kamp- ala. Hafa þau verið seld á 10 pund. Veldur þetta öryggisvörð- um drottningar nokkrum áhyggj- um. ¦¦ Ekki óttast þeir hina inn- ^^ fæddu. Því þeir eru í sorg þessar vikurnar vegna dauða þjóðhöfðingja síns. En óttast er að einhver gestkomandi kunni að hafa notað sér af þessu tækifæri er bauðst til að nálgast drottn- ingu Bretaveldis. — Reuter. ?---------------------n Blásýrubyssurnar drepa á svipstisndu ^„^.^ -~.__•* Hin óhugnanlegu morðvopn rússnesku leyniþjónustunnar, hljóðlausar eiturbyssur. Tvær þeirra errt í laginu eins og venjulegar skammbyssur en miklu minni, en Ijinar tvær eru fólgnar í sígarettuhylki. Þessar rússnesku byssur geta skotið hljóðlaust og er hleðslan örlitlar og beittar blásýrukúlur, sem komast inrt fyrir húðina óg Ieysast upp í blóðinu. Skilja þær sama og engin merki eftir og drepa á stundinni. — Það er talið hugsanlegt að tilvera þes'sara vopna skýri að einhverju Ieyti hin tíðu hjarta- slög og mannslát meðal hinna æðstu austan járntjalds. skalt ekki ntann deyða 9 Framh. af bls. 1 nú hefur það verið prófað og borið saman við aðrar upplýsirg- ar svo að ekki verður um villzt að öll frásögn Khokhlovs er sörm. Hann var háttsettur lögreglufor- ingi í rússnesku leynilögreglunni og getur frá mörgu sagt. ÞYDINGARMIKLAR UPPLÝSINGAR Þýðingarmestu upplýsingar eru um skipulag og breytingar þær, sem urðu á rússnesku öryggislög- reglunni eftir dauða Stalins og fall Berias. Hann hefur einnig ýtarlegar upplýsingar um njósna- miðstöðina í Karlhorst í Austur- Berlín. Er það víst að þessi at- burður verður mikill hnekkir fyrir njósnir kommúnista í Vest- ur-Evrópu. if ú hefur hann lýnf Minu! MAÐURINN, sem kom heim á fjórum fótum, eftir að hafa notið gistivináttu okkar góðu frænda og vina í Danmörku, hefur orðið fyrir öðru óhappi. Hann hefur týnt höfðinu. Er það eðlilega. mjög bagalegt tjón fyrir hann. En vegna þess hefur það hent hann, að skrifa eindæma heimsku lega grein í Alþýðublaðið í gær. Af tilefni hennar er ástæða til þess að beina örfáum spurningum til þessa óheppna blaðamanns, enda þótt varla sé nú á mótlæti hans bætandi. Meðritstjórinn segir í fyrsta lagi: „f forystugrein Alþýðublaðs- ins var tekið fram, að nokkurs misskilnings hafi gætt í sam- bandi við áfgreiðsluna á tilboði dönsku ríkisstjórnarinnar. — En Morgunblaðið er svo nautheimskt (sic), að það skilur ekki, að þessi misskilningur er ekki síður danskur en íslenzkur". ;Nú væri gaman að spyrja: Hvernig getur verið um danskan misskilning að ræða í sambandi við afgreiðslu rík- isstjórnar íslands á ákveðrtu tilboði, sem henni berst frá Dönum? Það eru forvígismenn ís- lendinga, þing og stjórn, sem taka afstöðu til hins danska tilboðs og svara því. Danir koma þar hvergi nærri, hvorki meg skilning eða misskilning. Sá misskilningur, sem Alþýðu- blaðíð ræddi um í forystugrein sinni, gat því einungis verið fs- lendinga megin. En hann var í því fólginn að haída einarðlega og drengilega á málstað Islands. Nú þegar alþjóð hefur verið bent á skriðdýrshátt og vesaldóm mannsins, sem kom á fjórum fót- um heim, ætlar hann svo að segja að „misskilningurinn sé ekki síður danskur en islenzk- ur''!!! í öðru lagi, Hvað er það í ummælum hins danska forsætisráðherra um handritamálið, sem íslenzka rík- isstjórnin hefur misskilið? í þriðja lagi er fyllsta ástæða til þess að spyrja Helga Sæmunds son, meðritstjóra Alþýðublaðs- ins, um það, hvað hann eigi við með eftirfarandi ummælum sín- um í Alþýðublaðinu í gær: „En í sambandi við skriðdýrs- hátt í handritamálinu ætti Morg- unblaðið að spyrja Bjarna Bene- diktsson, fyrrverandi utanríkis- ráðherra, um fótaburð skjólstæð- inga hans áður en það telur mig eða aðra skríða á höndum og fót- um". Að hverjum er þessum dylgjum stefnt? Er það e.t.v. sendiherra fslands í Kaup- mannahöfn, sem Helgi Sæ- mundsson er að hringsóla í kring um, en þorir þó ekki að koma beint framan að? Það væri æskilegt, að mað- urinn reyndi að svara ofan- greindum spurningum undan- bragðalaust. Af þeim ástæð- um, sem greindar voru í upp- hafi má þó gera ráð fyrir að honum vefjist þar nokkuð tunga um tönn. Reykvíkinjur. SAGT FRA STARFI KHOKHLOVS Khokhlov skýrði fréttamönn- um ýtarlega frá ævi sinni á fundi, sem haldinn var í Bonn 22. apríl s.l. Verður sagt hér nokkru ýtar- legar frá því en gert hefur verið í fréttaskeytum. Nikolai Khokhlov kveðst vera 32 ára fæddur og uppalinn í Moskvu. Hann hefur lengi verið í þjónustu rússnesku leynílög- reglunnar og komið til ýmissa Evrópulanda í erindum hennar. Þegar styrjöldin milli Þjóðverja og Rússa brauzt út, var hann að- eins 19 ára og fékk þá tilboð um inngöngu í öryggislögregluna, NKVD. Var í fyrstu ætlunin að hann yrði kyrr í Moskvu, ef Þjóð- verjar næðu borginni og hann tæki þátt í leynilegri mótspyrnu- hreyfingu gegn Þjóðverjum. í DULÁRGERFI BAK VIÐ VÍGLÍNU En Moskva féll ekki og Khok- hlov hélt áfram starfi i lögregl- unni. Hann fór á skóla, þar sem honum var kennd meðferð skot- vopna, sprengiefnis, að varpa sér niður í fallhlíf og alls konar önn- ur brögð og ráð. Þá var lögð sérstök áherzla á það að kenna honum þýzku. Var hann látinn dveljast lengi í fangabúðum með þýzkum hermönnum og var hann orðinn svo fær, að enginn grun- aðí hann um að vera Rússa. Þá fékk hann í hendur fölsuð skjöl um að hann væri þýzkur lög- regluforingi og síðan varpað nið- ur í fallhlíf bak við víglinu Þjóð- verja. Þá fékk hann fyrstu skipun um að myrða mann. Á þeim tíma virtist það ekki ólíklegt, heldur þvert á móti heíður, því að styrj- öld stóð yfir og maðurinn sem átti að myrða var Wilhelni Kube, Gestapoforingi í Minsk, — Slátr- arinn í Hvita-Rússlandi. Khok- hlov tók verkið að sér hrifinn, enda leit hann á Kubesem óvin og glæpámann, sem væri þörf á að fjarlægja. Honum tókst að komá sprengju undír rúm Kubes, sem varð Gestapo-foringjanum að bana. EFTIK STYRJÖLDINA í RÚMENÍU í byrjun árs 1945 var hann sendur til Rúmeníu til að kynn- ast lífi annarra þjóða og æfa sig í starfi Ieynilögreglunnar. Hann kvaðst hafa verið aðeins einn af fjölmörgum NKVD-mönnum, sem voru sendir inn í hin svonefndu „alþýðulýðveldi" til þess að koma á fót sterku lögregluneti, sem heldur þessum þjóðum í járn greipum ógnar. Khokhlov segir að á þeim 45/a ári, sem hann dvaldist í Rúm- eníu hafi augu hans fyrst tekið smám saman að opnast. Hann kynntist því nú hvernig komm- únisminn kemur fram í raun og veru. — Þá fór ég að spyrja sjálfan mig: „Hverjir eru þeir guðir, sem þú þjónar?" LJÓS RENNUR UPP FYRIR KHOKHLOV Haustið 1949 tók hann þá ákvörðun að hætta starfi í leynistarfsemi Rússa^ En þaS reyndist hægara sagt en gert. Hann bað um að verða kall- aður heim íil Moskvu, sem og var gert. — Löngun mín eftip að losna frá lögreglunni óx enn við það, því að ljós fór að renna upp fyrir mér að Sov- étríkin eru land sem er kval- ið af hungri og fátækf og kúg- að með andlegu ofbeldi, skýrir Khokhlov frá. Hann heldur frásögn sinní áf ram: — Ég hugsaði ekki enn út ! það, þegar þarna var komið, að flýja til Vesturlanda. Ég þráði það eitt að losna úr greipum lög- reglunnar og fá að lifa í friði og ég tók að fyrirverða mig fyrir að taka þátt í óhugnanlegri glæpa- starfsemi KNVD. HJÓNABÁND — Og nú fór ég að leita allra ráða til að reyna að komast úr þessu ógeðslega starfi. Ég reyndi að komast hjá því að vinna ýmis ófremdarverk. í þessari baráttu minni eignaðist ég einmitt um þessar mundir tryggan- vin ogj bandamánn, það var konan mín. Húri hét Janina Timashkevich, og var vcrkfræðimennfuð. Við höfðum' verið saman í skóla, en svo skildu leiðir í átta ár. Haust- ið 1949 hitti ég hana aftur, og við giftum okkur. Innri' styrk- leiki þessarar konu, sem ég elska hjálpaði mér mikið í tilraunum mínum til að komast hjá því að) frémja lögregluglæpi. Hún var svo sterk og hafði svo næmá til- finningu fyrir því, hvað væri mannlegt, heiðarlegt og dóm- greind til að meta allar aðstæður. HÆKKADUR í TIGN En síðari hluta árs, varð ég fyrir miklu áfalli í tilraunum mínum við að komast uhdan, því að samkvæmt skipun ráðherra var ég hækkaður í tign og gerð- ur að háttscttum foringja í ör- yggismálaráðuneytinu. En þettai þýddi, að ég komst undir hinn sérstaka stranga aga Chekist- anna, það þýðir, að ekki verðuc snúið aftur. Framh. á bls. 11 í

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.